Huisonderwijs met vijf hoogbegaafde kinderen

Du sud au nord, l"extrême

2012-01-27T22:05:00.000+01:00

De koude, venijnige wind blaast pal in het gezicht als pap, mam en de kinders zich haasten naar het atomium. Binnen wordt het er niet beter op. De vloer en het dak van het ijzeratoom zijn omgevormd tot de koelkasten van de aarde: de polen.
Owen ontdekt dat de Noordpool eigenlijk een stuk bevroren oceaan is. Het ijs drijft gewoon op het water. Geen land eronder! En toch wonen daar beren? Dat vinden onze kinders toch wel erg bizar.
Zo'n 5200 weken geleden bereikte de eerste mens ter wereld deze ijskoude plek.
Mam vraagt zich af waarom iemand naar zo'n kille plaats zou willen trekken. Tegenwoordig is het natuurlijk leuk: superisolerende kledij, romantisch ijshotelletje, sneeuwscootertje op iedere hoek. Maar vroeger was dat wel andere koek. Nou ja, hopelijk had z'n moeder geitewollensokken voor hem gebreid.

Emil lonkt naar de superhoge - steile roltrappen, maar de route loopt anders. Met z'n allen worden we in een gammele lift gepropt. De ruimte is zo klein dat Owen een elleboogstoot oploopt, auw! Pap vindt het fascinerend om door het glazen dakraam het mechanisme te kunnen zien. Het loopt nog steeds als een Zwitsers horloge al kraakt en wiebelt het wel wat. Mam heeft het niet zo voor deze veel te kleine op-en-neer-hijser, maar een andere optie is er niet. Het moet dan maar. Met ingehouden adem en een strakke blik komen we aan in de middelste bol en werpen een blik op Brussel. Vooral de computerborden met buitencamera's - die mijn gnuffels zelf links-rechts/op-neer kunnen bewegen - vallen in de smaak van mijn jonge publiek.

Du sud au nord, l'extrême staat er op het bordje dat boven de zoveelste roltrap hangt. Het is Emil'sluckyday. Boven schemert een flauw paarse gloed bij een temperatuur van - 50°c. Brrr.
We duiken een ijsgrot in en blijven erg dicht bij elkaar. Toegegeven vinden ook pap en mam dit spannend. Mare is bang voor ijsberen, maar die hoeft ze op de Zuidpool niet te vrezen. Pap legt uit dat het een onbewoond grondgebied is, de streek van de pinguïns. Daar fleurt de kleine meid weer van op.
Op Antarctica mogen ze een filmpje kijken over sleehonden. En hoe interessant ook - ze blijven er niet lang voor zitten. Een bijzonder aangename geur doet hun neusvleugels trillen. Wafels!
Owen staat letterlijk te snuffelen aan alle in- en uitgangen om de bron te kunnen detecteren. De juiste roltrap werd gevonden en we verhuizen weer een bol. De kinders kiezen voor ijs - om in de sfeer te blijven. Mam neemt een lekkere Brusselse wafel met een flinke hoeveelheid bloemsuiker. Om je vingers bij op te eten - zo lekker. Pap geniet van een biertje.

Dan begint de afdaling - met de trap. Owen telt de treden. Het zijn er heel veel.

Mam heeft het gevoel bevroren te zijn tot op het bot, vast van die Antarctische wateren te doorzwemmen. Haar voeten zijn ijsklompen. Mam duikt diep in haar jas. De verwarming in de auto wordt hoog gedraaid. Mam mijmert... hopelijk had zijn moeder geitewollensokken gebreid!

Roodkapje: mals jong ding

2012-01-27T22:02:00.000+01:00

Voor één eurootje zag mam hem staan: de musical DVD van Pinokkio. En dus gauw meegenomen. De kinders waren al helemaal dol op de musical DVD van Doornroosje. Misschien is deze ook wel een voltreffer? Mam keert met een blij-in-de-buik-gevoel weer naar huis.

Buiten is het guur en koud. En als de kleintjes in bed liggen voor hun middagdutje, gaat de DVD in het apparaat. We kruipen dicht tegen elkaar aan. Mam vertelt dat mensen bij het horen van het woord 'sprookje' vaak aan kleine kinderen denken, maar dat was eigenlijk niet de bedoeling. Sprookjes waren eigenlijk volksverhalen die door mensen aan elkaar werden verteld op feesten, op de markt of bij het haardvuur. De verhalen zijn er ook al veel langer dan dat mensen kunnen schrijven.

Dat je nu nog een verhaal kan lezen of luisteren van je bet, bet, bet, bet, bet, bet, bet, bet, bet, bet-in-de-overtreffende-trap grootmoeder vinden ze toch wel heel erg gek. Owen vindt het maar goed dat iemand het boek heeft uitgevonden!

Maar dan moeten mam en Owen zwijgen. Mare vindt het vreselijk irritant als mam kwebbelt tijdens de voorstelling. En dan heeft ze nog gelijk ook! Ze zit er cosy bij. Mam voelt hoe Mare mee heen en weer zit te wiebelen. Haar blik staat voor honderd procent gericht op de kijkbuis. Als mam vraagt of de dame en heer wat willen drinken komt er geen antwoord. Ze gaan helemaal op in Fox en Trot die niets liever doen dan liegen, stelen en bedriegen.

Dat maakt sprookjes zo aantrekkelijk denkt mam, terwijl ze zachtjes naar de keuken hobbelt. Je kan er zoveel fantasie in kwijt als je maar wil. Dingen die in het echt niet kunnen spreken nu eenmaal tot de verbeelding.

Ook wel gek is hoe de tijdsgeest een loopje neemt met vertellingen. Neem nou Roodkapje. Bij Charles Perrault was het gewoon een boerenmeid, maar de Gebroeders Grimm maakten er een lief klein meisje van en bij Roald Dahl wordt het een mals jong ding.

Die avond bezorgt het boek - Gruwelijke rijmen - ons werkelijk lachstuipen. We fantaseren er nog veel meer gruwellijkheden bij, die niet voor herhaling vatbaar zijn. Meneer Dahl is een meester in zijn vak, die gewoon niet te evenaren valt. Hij is en blijft mam's grootste favoriet! Mede dank zij zijn boeken leven sprookjes nog lang verder in menig kinderhart.

Vacare

2012-01-19T21:45:00.001+01:00

Vacare; letterlijk is het de Latijnse benaming voor leegmaken. En da's exact wat aardmannetjes gedurende hun vier weken durende vakantie hebben gedaan. Even alles loslaten en daarbij de innerlijke persoon een flinke poetsbeurt bezorgen. Dat leidde allereerst tot het letterlijk opruimen van alle leermaterialen, aanschaf van een nieuwe boeken- en spellenkast, herorganiseren van de knutselruimte en ook zeer belangrijk: eruit gooien wat niet van die kwaliteit blijkt te zijn als aardmannetjes zouden willen. Maar waar het vooral om draaide... aardmannetjes leken even het noorden kwijt. Vroegen zich af of ze wel uitkeken naar opnieuw een 'te' drukke Schola Nova-agenda. En boven een kom hete soep werd daar duchtig over beraadslaagd. Met een eensgezind resultaat tot gevolg. Schola Nova blijft, wordt als goed ervaren voor het contact met andere kinderen en ook deugddoend voor de Latijnse versnaperingen die er worden gepresenteerd. Frans wordt niet langer gezien als een blèh-verplicht-iets-maar-weet-niet-waarom-vak, maar eerder als een noodzakelijk iets in het leven. Dus da's ook mooi meegenomen. En het vak wetenschap zorgt ervoor dat de goede moed erin blijft. Ter compensatie voor mam's onkunde op bètavlak. Conclusie van het hele plaatje is dat aardmannetjes twee of maximum drie halve dagen op en af naar het verre Wallonië wel voldoende vinden. Zodat er nog genoeg ruimte over blijft voor eigen inbreng en dan denken aardmannetjes in het bijzonder aan het voeden van de creatieve geest. Dat laatste sloop er echt bij in de laatste tijd. Aardmannetjes kregen steeds meer het gevoel te worden geleefd dan wel het omgekeerde. Mam nam een duik in haar archieven en diepte zo een paar leuke ideeën op. Aardmannetjes voelen zich hierdoor weer helemaal top!

Tip 1: spidermanweb doorheen de hele woonkamer en dan ballon-bommen over brengen van A naar Z

Tip 2: Vikinghelm knutselen met papiermaché en stoere vikingverhalen vertellen, natuurlijk in een zelfgemaakte vikinghut (nog spannender met zaklamp en chips), gemaakt van een tafel met deken.

Tip 3: zelf een spel maken zoals bijvoorbeeld dit keverspel waarbij ieder kind z'n eigen kever moet proberen te maken. Ieder onderdeel (kop, poot, hoofd,...) heeft z'n eigen nummer (kop= 1, poot= 2,...). Al dobbelend mogen er onderdelen worden toegevoegd. Onze jongens zijn er wild van!

Tip 4: de wereld vanuit een andere hoek proberen te zien. Nell doet aardmannetjes steeds weer beseffen dat mam en co soms onvermijdelijk vastlopen in een bepaald patroon en leefgedrag. Net om die reden zou mam wel altijd een jong kind in huis willen blijven hebben. Omdat ze aardmannetjes op tijd en stond een spiegel voorhouden en mam zo weer beseft dat het de hoogste tijd is voor meer creativiteit. Want toegegeven wie van ons kruipt er nog weg onder de tafel om met de hond te spelen? Of wie van ons hangt over de rand van de bank uitzoekend of men er zijn evenwicht op kan bewaren? En geen van ons die nog in de boekendoos past om er een filmpje mee te pikken.

Huisregels zijn er om de zaken in een goede baan te leiden. Maar als de robot op automatische piloot zijn weg doorheen het huis begint af te leggen, zit er niks anders op dan die regels te doorbreken. Het kan een echte eye-opener zijn! Voor aardmannetjes heeft het gewerkt!

Jack Russel's vakantiegevoel

2012-01-13T22:09:00.008+01:00

Een hond mocht niet ontbreken in aardmannetjes' leven. Bij aardmannetjes thuis geeft ie niet veel problemen. Ligt heel rustig op de keukenvloer de kinders gade te slaan. Waakt als de beste. Vangt muizen en ander kruipend gedierte als geen ander. Maar op vakantie valt er niks mee aan te vangen. Trilt van begin tot eind, jankt zonder ophouden en blaft aardmannetjes wakker tot in de vroege uurtjes. Dit beesie gaat volgende keer naar het hondenpension!

Zelfs op wandeltochten van twee uur, was onze Attie niet te houden. Volgens mam lijdt het aan grootheidswaanzin en denkt hontie dat ie een sledehond is. Met een kar erachter gespannen was de wandeling naar het wassertretbecken in een uurtje geklaard. Aardmannetjes wisselden elkaar zoveel mogelijk af, zodat we het arme schepsel - uit pure frustatie - niet ergens zouden vastbinden en achterlaten. (Het zou nooit in aardmannetjes opkomen!)

Midden in het bos stond deze prachtige grove den met z'n knobbelstam. Een reusachtige piramide van dennegroen, dat geurt als een heet bad met daarin een wolkje olie. Dit bos geurt naar luxe! Mam kan zich voorstellen hoe in het voorjaar de bosgrond eronder opwelt van de kriebelende insecten, die zich een weg banen door het uiterst lange, sappige mos. Aardmannetjes verknocht aan deze majestueus! Mocht mam één boom mee kunnen nemen, dan was het wel deze geweest. Deze zouden aardmannetjes iedere morgen wel willen zien. Een echte feestboom. Hem versieren met de kerst zou zonde zijn. Het gewelf van takken; de geheimzinnigheid die erom heen sluimert, die statige stam met iedere knobbel die een levensverhaal lijkt te vertellen - 't zou zijn natuurlijke schoonheid ontkrachten. Aardmannetjes willen zo graag een klimboom in de tuin, mam liever één waaronder mam kan schuilen bij extreme hitte. Maar aardmannetjes moeten genoegen nemen met een foto van deze mastodont en straks in de hete zon, onder de paraplu met de ogen dicht dromen van deze elegante zonnenvanger.

Was het nu zo dat de zon het soort gele kleur had als de zonnebloemen van Vincent van Gogh, dan was dit blotevoetenpad meer dan welkom geweest. Maar als aardmannetjes warm aangekleed zijn en anderhalf uur hebben gelopen over modderige paden waarbij de kinders zich onderweg meermaals hebben verbaasd over de schoonheid van de natuur, dan nog was dit koude water even niet zo heel aantrekkelijk. Maar in het hoogst van de zomer, als aardmannetjes het tienvoudige bedrag hadden neergeteld voor het huisje als nu het geval was, dan zal dit heilzame water behoorlijk feeëriek aanvoelen. Honingzoet en verfrissend. Nu lieten aardmannetjes het links liggen en al zingend, in huppelpas met één aardmannetje op de rug trokken mam en co het diepe, donkere woud in... op weg naar het kletterwald. Dat bij aankomst helemaal, volledig gesloten bleek omwille van het slechte weer. Welk slecht weer vroegen aardmannetjes zich af? Met een vette zes graden boven nul in hartje winter? Wie heeft het dan over slecht weer?! Ach ja, ook hier niks aan te doen... dan maar weer naar het vakantiehuis. Dat veel te krap was om er zeven mensen te herbergen. Het had veel weg van een grote caravan waarin je met slecht weer als sardientjes in een blikje zat gepropt en moeders proberen er de lieve vrede te bewaren met op de koop toe een piepende hond die zo nodig de boel moest kenmerken met z'n eigen hondieluchtje. En mam of pap hurkend de vloer liep schoon te vegen. Lekker met de handen in de viezigheid, bah!

Dus hond met botje in draagbare, kooivormige hondenmand en aardmannetjes naar de bolloclub - waar de hemel zei geprezen - geen honden binnen mochten. Mam hield er anders nog een schuldgevoel aan over. Maar nu niet. Aardmannetjes moesten nu eenmaal de parkregels respecteren. Ook hier viel niets aan te veranderen.

Zich laten schminken in het prachtige, ouwbollig opgesmukte theaterstandje bracht bij aardmannetjes de nodige creativiteit naar boven. Aardmannetjes allemaal, maar Arno toch in het bijzonder leefden zich fantastisch uit in hun rol als piraat, batman, spiderman of tijgervrouw. Veel verstopplekjes, veel loopruimte, veel fantasie en weinig kinderen... en aardmannetjes sprankelend.

Thuis als aardmannetjes naar bed gaan, liggen ze soms nog urenlang dromerig te luisteren naar een luisterceedeetje van Roald Dahl bijvoorbeeld, maar hier lagen aardse kinders in een oogwenk in slaap. Zich af en toe een oetje of euhtje laten ontvallend, zonder daarvan enige notie te hebben. Maar mam wist waar dat geluidje vandaan kwam. Het moet iets van deze aard zijn geweest.... dotjes plezierwolken die in het holst van de nacht nog even in flarden aan hun voorbij trokken!

Onderweg naar huis lag meneertje Atlas rustig te wachten, alsof ie wist dat het thuisfront in zicht was. Aardmannetjes keken de ogen uit toen pap doorheen de Moezelvallei trok. En we de wolken aan onze neus voorbij zagen komen. Aardmannetjes zouden aardmannetjes niet zijn als we niet nog gauw even langs slingerslangerweggetjes een klein ommetje maakten om de restanten van een oude Romeinse Villa te bewonderen. De streek rond het Duitse Trier staat erom bekend: om zijn Romeinse restanten. Gek genoeg ligt deze Villa Rustica midden in een woonwijk. Beetje raar, maar de moeite om zien.

Onze viervoeter kijkt mam nu weer trouw aan met die diepbruine oogies. Kwispelt vrolijk de tuin rond op zoek naar muizen en ander knaagsel. Klieft de hele weide door met z'n bal spelend alsof ie maanden van huis is geweest. Piept, noch blaft 's nachts! Voelt zich weer thuis na z'n vakantie-avontuur. Laat zich zo nu en dan eens een zuchtje ontvallen, waarbij hij z'n kop op z'n rechtervoorpoot laat hangen. Mam weet ook wat dat betekent: Oost, West, voor Jack Russel Terriërs is het thuis het best! En geef hem eens ongelijk!

Puur

2012-01-08T23:07:00.000+01:00

Het wachten in de foyer van het cultuurcentrum Rex in Mol lijkt een eeuwigheid te duren. Mam wil haar grote meisje, die al sinds vanochtend de deur uit is voor repetitie, eindelijk zien. Even een glimp opvangen van dat guitige dametje in witte tenue en haar zacht heen en weer zwiepende paardenstaart. Dus lopen bij mam de zenuwen hoog op als de villanellasterren kris kras het podium oplopen en mam haar aardmannetje er niet meteen uit kan ontwaren. En dan, als mam dan dat geconcentreerde koppie te zien krijgt, valt de spanning eraf. Maakt plaats voor een onbeschrijfbaar warm gevoel. Mam zou recht willen veren en door de zaal willen roepen dat dat knappe grietje met die roze blos op haar wangen mam's aardmannetje is. Maar zo zit er natuurlijk een zaal vol met trotse mensen. Dus straalt mam stiekem net dat tikkie meer dan mam's buurvrouw op stoel vijftien. Het klinkt zo puur! Zo intens!
Kippenvel... da's het enige juiste woord voor het optreden waarvan mam vandaag mocht genieten. Het koor zou niet het koor zijn dat het is zonder An, die de kids feilloos aanvoelt. En ook door Mare op handen wordt gedragen. Al dat harde werken, het op-en-af rijden naar de wekelijkse oefening, het instuderen van de pasjes en teksten. Het loont meer dan de moeite. Mam raadt iedereen die van puur houdt aan de volgende keer zeker tijdig een ticketje te reserveren. En je een namiddag te laten betoveren door de engelachtige klanken van dit welverdiende koor van het jaar.

Mam's oudste vrouwelijke aardmannetje stond vandaag voor het eerst echt op de bune met kinder- en jeugdkoor Villanella. De dames zingen 'puur', meestal twee tot vierstemmig - af en toe a capella, onder begeleiding van een pianist. Hier vind je er meer uitleg over: http://www.villanellakoor.be/index.html. En misschien treffen we elkaar ooit in de foyer...

Zweefvliegmicroob!

2012-01-04T23:29:00.002+01:00

Hier begon het daags tevoren allemaal mee. Het naar boven rijden van de aanhangwagen en het uitpakken van de zweefvliegsimulator was veruit het zwaarste deel. Dat logge ding moest over een terras van blauwe kiezelsteentjes heen getrokken worden. Hier en daar een putje zodat alle tanden stevig op elkaar kwamen te staan. De woonkamer en het bureau werden ontmanteld. Alles stond op een plek waar het niet hoorde te staan. Maar mam deed haar best om kalm te blijven. Het binnen krijgen vereiste millimeterwerk en een paar sterke armspieren. Met een schoonbroer in de buurt, zo gepiept. Met een jarige zoon van elf een eitje. Dan kwam het technische deel dat voor pap een fluitje van een cent is. Mam trok zich terug in de keuken, want als de computertermen mam rond de oren beginnen vliegen, dan is het tijd om de aftocht te blazen. En die aardmannetjes willen straks toch ook echt wat op hun bord zien verschijnen.

Van de grootste tot de kleinste: ze waren er allemaal weg van. Met een om-de-beurten-lijstje opgehangen achter de passagiersstoel, werd er netjes geturfd. De ene na de andere kroop in de met sofakussens gevulde voorste ligstoel met zicht op de wereld. Eerst alleen met de stuurknuppel, algauw met flaps en de oudste aardmannetjes met voetenstuur. Aardmannetjes vlogen, zweefden, crashten, lachten en gingen steeds beter. Mare aan kop en Nell heel snel over de kop.

En toen gebeurde datgene wat niet gebeuren mocht. Hoe vaak mam al had gezegd rustig in en uit te stappen. Hoe goed pap z'n best deed om het enthousiasme in toom te houden. Mare viel uit de simulator met haar benen wijdbeens op het metalen onderstel. Het gaf een gil als was het haar laatste. De details zal mam jullie besparen, maar neem van deze mam aan dat Mare's edele delen er momenteel meer dan gehavend uitzien. Drie dagen platte rust. Af en toe waggelend als een pinquin van de zetel naar het toilet. Meer kan er momenteel echt niet vanaf.

Ondanks het ongeval vonden ze de sim voor Owen's verjaardag het beste ooit! Aardmannetjes zijn sindsdien gebeten door een hardnekkige zweefvliegmicroob. Vergeten doen ze het nooit meer...

Hectische feestperiode

2011-12-31T00:21:00.000+01:00

De feestdagen zijn hier te gek voor woorden. De sint z'n koffer is nog niet gepakt om werderom naar Spanje te keren of er begint alweer een heleboel ander feest-gedoe. Een jarige pap mag het hele feestgebeuren in gang zetten. Dat valt vanaf nu tot over twintig jaar altijd midden in de examentijd. Terwijl de oudste broer en zus stevig studeren voor hun examens Latijn en Frans, tuigen de jongsten de kerstboom op. Mam pakt tot diep in de nacht kerstkadootjes in: o.a. Diary of a wimpy kid, Lekker of gemekker, De slodderheks, puzzels van rupsje nooitgenoeg-Van Haasteren's schaakclub en een Anton Pieck van 1000 stukjes en nog wat meer van hetzelfde.

Eind december volgt dan een jarige opa, op de voet gevolgd door een jarige oma, om een dag later een kerstfeestdag met een heleboel pakjes te hebben. Vooral het oudste aardmannetje sprong een gat in het plafond toen daar wel een heel gewild spel in bleek te zitten: KHET. Maar waar zitten die vriendjes die dit spel begrijpen en net zo waarderen als hij?

Dan is het de beurt aan mam's jongste zoon. En dan komt de heibel. Want alle genodigden hangen rond bij familie of andere dierbaren. Wat begrijpelijk is met deze dagen. Het is dan ook aartsmoeilijk om mensen te treffen die zich vrij kunnen maken. Maar gelukkig kunnen aardmannetjes altijd rekenen op deze familie met hun drie prachtige zonen en hun schattige dochtertje. Alhoewel we maar met twee gezinnen naar het pirateneiland trokken, zaten er toch negen kinderen pannenkoeken en ijs te smikkelen.

Na drie uurtjes rondrennen, klimmen, klauteren, glijden, ijsjes likken en liedjes zingen hield de jarige het voor bekeken. Drie uurtjes is ook echt al veel als je vier bent geworden. Hij wou naar huis. Had zin om met z'n nieuwe spectro1doos te gaan spelen. Zowat honderd schakelingen kunnen er worden gebouwd en da's dan nog zonder de uitbreiding spectro2 gerekend. Behoorlijk inspannend voor kleutervingertjes.

En ook deze vielen erg in de smaak. Hij kan er z'n eigen fantasie in kwijt. Van eenvoudige microfoon over ufo tot atomiumdinges. Alle aardmannetjes zijn er dol op!

Een vierjarige held kan natuurlijk niet zonder voorbeelden gelaten worden. Om de wereld iets minder angstaanjagend te maken, waar Arno regelmatig mee worstelt, bracht deze electronic Buzz soelaas.

Tussendoor probeert mam ook nog wat tijd vrij te maken voor de medehuisonderwijzers. En dat met een lekker vlaams tomatensoepje met grote, witte bonen of hollandse erwtensoep met rookworst.

Vier meisjes rijker voor een paar uurtjes. Mare met haar hoofd in de wolken...

De kerstboom is ondertussen het huis uit gezwierd. Vervangen door vlaggetjes en ballonnen. Mam maakt zich klaar voor oud en nieuw. En zoals ieder jaar hangt deze moeder op de laatste dag van het jaar als een uitgewrongen vaatdoek in de zetel - blij dat deze hectische feestperiode bijna achter de rug is. Bijna... want in het nieuwe jaar staat er aardmannetjes gelijk een staatsbanket te wachten, de dag erna een jarige Owen, gevolgd door een repetieweek van het Villanellakoor met optreden. Een week later een jarige Mare, jarige zus-tante, jarige oma, jarige nichtje, excursiedag naar het Corpus, voorstelling van Doornroosje, pap die naar Italië en daarna Bangkok trekt, enzoverder, enzoverder. Mam is bang dat er aan al die hectiek nog lang geen einde komt! Happy 2012:-)!

*****systeem!

2011-12-20T08:01:00.002+01:00

Oudercontact?! Mam heeft er niet zoveel mee. Het gaat altijd goed. Ook nu weer zijn de twee oudste aardmannetjes de primus van de notenleerklas. Na wat heen en weer geklep over koetjes en kalfjes, gooit mam het gesprek over z'n kant. Wil mam nog maar eens een poging wagen om onze dochter én viool én pianolessen aan te bieden. Volgens de juf zijn er altijd uitzonderingen mogelijk en zou dat in Mare's geval geen enkel probleem mogen vormen. Dus met een stevig bulletin in de hand met - laten we zeggen - net geen honderd procent, stapt deze mam moedig naar het hoofd van de muziekschool. Om geen vijf minuten later weer buiten te staan. Mam zei geen gedag. Trok de deur achter zich dicht. Mam is er helemaal klaar mee... met het bescheten systeem! De pot op met dat *****systeem. Subsidies of niet, mijn kind heeft DRINGEND nood aan meer uitdaging! Waarom wil niemand dat aanvaarden?! En ook met het feit dat aardmannetjes nummer huppeldepup zijn van sectie identiek. Kijk, als men niet eens de moeite neemt om achter de naam van je kind te vragen. Als mam met uitgestrekte hand staat met daarin een rapport om u tegen te zeggen en er wordt niet eens aanstalten gemaakt om het te bekijken. Maar mam wel vier minuten gezever krijgt over het systeem, dan draait deze mam zich voortaan om. Of dat nu beleefd is of niet! Soms staat het hele gehassel mam zo tegen.... dat mam geen deftig woord meer uitbrengen kan. Dan kan mam beter zwijgen en het systeem de rug toe keren. Dat mooie systeem is voor aardmannetjes op z'n zachts gezegd ook niet lief! Om nog maar te zwijgen van het gat dat het slaat in mam's portemonnee. Want natuurlijk moeten die pianolessen er komen. Hoe anders moet mam haar dochter gemotiveerd houden om haar viool niet aan de kant te gooien? Om niet te gaan kotsen van muzieklessen die zo saai zijn dat je er liever de brui aan geeft?! Zal mam dat even tegen die schone meneer gaan zeggen?! Nou...

Mam vertrekt maar beter naar huis. Voelt zich een labbekak, die het heeft verleerd te vechten tegen het systeem. Met een wrang gevoel alsof er net een olifant in mam's buik kroop die nu wat zwaar op de maag ligt sjokken de aardmannetjes in het donker onder het oranje-gele licht van de straatlantaarns. Mam heeft zin om te slaan en te schoppen, om wild om zich heen te roepen, te krijsen en om moedeloos in elkaar te zakken langs de kant van de weg en er voor eeuwig weg te kwijnen. Mam haat het schoolsysteem, want het laat mam's aardmannetjes serieus in de stee-ee-eek!

Met het laatste sprankeltje eigenwaarde en een hoop opgekropte woede propt mam iedereen in Henri Omnibus Trotter. De eerste trouwe kameraad die doet denken aan het thuisfront. De verder autorit naar huis verloopt in stilte. Mam moet afkoelen. Aardmannetjes luisteren naar klassieke muziek - geen idee wie het was. En mam vraagt zich af of deze virtuozen allemaal dezelfde weg hebben bewandeld om te komen tot wat ze nu zijn? Het nadenken maakt mam rustiger.

Thuisgekomen en alweer wat meer tot mam's zinnen, beseffen we allemaal hoe we het getroffen hebben op Schola Nova! Het systeem daar is niet feilloos. Er zitten ook gaten en valkuilen in. Maar aardmannetjes worden er niet raar bekeken. Hun grootste troef? Menselijkheid. Aanvaarding. Bespreekbaarheid. Hun lesgang mag er dan nog niet helemaal op punt staan, ze zijn goed op weg mam's uitgeputte hart volledig te veroveren!

Deugniet-grietje

2011-12-05T23:00:00.002+01:00

O wee het aardmannetje dat komt tussen Nell en wat ze hebben wil. Deze aardse meid regeert met ijzeren wil als mam niet oplet. Een flink deel van de dag brengt ze kibbelend of krijsend door met haar mede aardbewoners. Aardmannetjes staan er verbijsterd naar te kijken. Snappen niet dat er zoveel furie uit zo'n klein mensje kan komen. Zetten meestal spontaan een stap achteruit, wetende dat er binnen enkele tellen wat door de lucht zal worden gekeild. Bijzonder frustrerende momenten - dat kan deze mam je verzekeren. De kalmte bewaren zit er niet altijd in. Gelukkig zijn er ook heel veel knuffies tussendoor, die al dat gehakketak weer goed maken. Zo liefjes hangt ze dan rond mam's nek en zegt ze met een prachtige volzin dat Nell mam's dikke vriend is. En ook kan ze heel zoet alleen bezig zijn. Staat ze aan tafel te prullen aan pietepeuterig kleine legostukjes, die kost wat kost in het playmobiellaadje moeten verdwijnen.

Wat nog meer vreugde in haar leven brengt is klimmen. Ieder object hoger dan haarzelf doet dienst als klimtoestel: het bed, de bankleuning, stoelen, krukjes, haar eetstoel en zelfs het bad moet eraan geloven. Ze houdt duidelijk van klauteren. Maar niets geeft Nell meer voldoening, dan alle boeken uit de kast te sleuren. Net zolang tot ze het dikste boek uit de stapel te pakken heeft. Het ding weegt zo zwaar, dat ze het amper opgetild krijgt. Maar dit aardmannetje vindt het heerlijk om erin te bladeren en ons eruit voor te lezen.

Nell zou onze Nell niet zijn als ze niet op tijd en stond de nodige aandacht kreeg voor haar gekkigheid. Poseren voor de camera is dan ook een eitje...

Enig toch, om zo'n energiek fotogeniek fantastiek deugniet-grietje in huis te hebben! Of niet?

Zijne Heiligheid de Sint

2011-12-04T20:52:00.001+01:00

Aardmannetjes' schoenen staan te pronken voor de snoepkast, met netjes daarin een wortel en op de tip een suikerklontje. Met z'n allen verzamelen ze zich errond, om dan uit volle borst Sinterklaasliederen te zingen. De ene na de andere... er komt geen eind aan dat gezang. Het klinkt! Onmogelijk dat Hij dat niet heeft gehoord!

Na een -mogelijk te - rustige nacht, zonder gestommel op het dak of gemorrel aan de deur - zonder blaffende hond of een schoorsteen op het dak, komen aardmannetjes haast slaapwandelend en veel te vroeg de trappen af.

Geen pakje te bespeuren, geen snoep, geen pepernoot, geen speculaaspop. Helemaal niets. Mam hoeft niet uit te leggen hoe beteuterd die gezichten wel keken. Waren ze dan niet braaf geweest? Nee, vast wel. Had de Zwarte Piet in het 'Huis van de Sint' de brieven niet overhandigd aan zijn Heiligheid? Nee, dat kon Piet toch niet vergeten zijn? Hadden ze niet voldoende worteltjes gelegd? Nee, vast wel. Misschien was Sint van het dak gedonderd door de hevige stormwind vannacht? Nee, in de tuin lag ook geen verkreukelde Sint met een stel gebroken botten te blauwbekken van de kou. Mare dacht te weten wat het probleem was. Ze wist heel zeker dat ze te weinig liedjes hadden gezongen. Dus graaide ze fors het liedboek van de tafel en stak prompt de ene na de andere aria af. En nog een... en nog een... en nog veel meer, tot ze zo schor klonk als een geplukte ekster. Mam werd godzijdank gered door de bel. Oma, opa, een tante met bijpassende nonkel en Noortje kwamen mam en de aardmannetjes vergezellen bij het Sinterklaasontbijt: verse warme broodjes, chocolademannetje, mini-koffiekoeken, de roep van koffie en winterthee. En oma stak alweer een aria af...

Natuurlijk wisten aardmannetjes niet dat er wel heel hoog bezoek werd verwacht. Die een half uur op zich liet wachten. Mam had zo een keer de kans een paar memorabele kiekjes te nemen van een opa, die anders niet zo graag voor de lens staat.

Nadat opa's tanden grondig waren onderzocht, inclusief huig en de amandelstreek, tientallen picuren waren gezet op plaatsen waar je ze niet wil, zowat al het oorsmeer was verwijderd wat er te verwijderen viel en zijn been vanaf z'n knie te beginnen meerdere keren was afgezaagd door het kleine grut... stak daar zomaar opeens een mijter uit boven onze Henry Omnibus Trotter. En toen... werd het stil. Een stoeltje links en recht bij elkaar gescharreld en stilzwijgend neergestreken. Niet zoals mam in de tijd, die luid blèrend wegkroop achter moeders rok en er niet meer vandaan wilde komen, ook niet voor het pakje. Moeder moest het toen maar in ontvangst nemen en zijn Heiligheid van puur miserie er als een haas weer vandoor ging omdat er met dat kind niks te beginnen viel.

Sint haalde z'n boek te voorschijn en begon gretig vragen te stellen over school. Mam keek met grote ogen, want wist deze grijsaard dan niet dat aardmannetjes huisonderwijs kregen? (Had ie zeker z'n mail niet goed gelezen!) Gelukkig gaan aardse mensen ook nog wel eens langs bij Schola Nova, zodat hij de bal niet helemaal mist trapte. Alleen Mare blijft de wenkbrauwen fronsen en in haar voorhoofd staat sindsdien een rare denkrimpel. Zo eentje die zich af vraagt wie die Goede Man nu eigenlijk wel wezen mag. Maar ja, als aardmannetjes kadootjes krijgen doet dat er verder niet toe, wie er schuil gaat achter die lange witte baard. Onheil van de baan of misschien toch niet helemaal...

Koe en Rat

2011-11-25T22:42:00.000+01:00

Misschien zijn ze zoals Koe en Rat in 'De wei van Koe'. Onafscheidelijk kletsen ze samen wat uit hun nek, daar in die stal. Varen ze samen door de wei als een schip, wanneer de mist op de weide drijft. Spelen ze met een list, iets slims met iets vals bij en een strik er rond. Past die ene niet altijd in de hoed van de ander z'n list en krijgt mam dus weleens een Rat die rood aanloopt.

Misschien zijn ze zoals Rat en Koe in de 'De reis van Rat'. Als de maan hoog staat, groot en rond in de nacht en bleek schijnt en de nacht een pan soep lijkt, begrijpt de een de ander zonder dat daar ook maar een woord aan te pas moet komen. Mam beseft het niet altijd. Maar bij aardmannetjes worden hechte banden gesmeed zo door al dat

samen deeg maken...

samen fietsen...

samen kadootjes uitpakken...

samen plezier maken...

samen op zoek gaan naar Sammy de salamander...

samen verstoppen...

samen op stap...

samen verkleden...

samen een beertje gooien...

samen gek doen...

samen een zakje chips veroberen...

samen een surprise open maken...

Aardmannetjes kunnen meestal niet zonder elkaar, begrijpen elkaar met een half woord - en toch... toch zullen ze op een dag hun eigen weg gaan. Net zoals Rat die niet zonder Koe kan, maar die op zoek gaat naar iets, dat ene iets. Hij moet en zal weggaan, ook al weet hij dat Koe kauwt op triest. Net zoals mam op een dag zal doen. En er dan hopelijk iemand een poot rond mam zal leggen. Mam hoopt dat aardmannetjes niet een heel eind ver weg zullen trekken, maar lekker dicht bij de wei en de stal blijven wonen, zodat mam met haar ouwe knookies nog tot bij hun stal kan geraken.

Maar zover is het gelukkig nog niet en tot die tijd genieten aardmannetjes van samen zijn!

Stof tot nadenken en elementen met stijl!

2011-11-25T06:24:00.002+01:00

Wetenschap is dat enge monster, dat allesverslindende ding dat hard slaat op de trom in mam's hoofd. En mam's maag overhoop gooit als ze er teveel van binnen krijgt. Al gelooft deze moeder er wel in, toch hoeft deze mam er niet alles over te weten. Onze oudste denkt daar lichtelijk anders over. Als man van de wetenschap wil hij niets liever. Afgelopen zaterdag nog volgde hij op de sterrenclub JVS-Descartes in Genk een lezing over aardoppervlakken, magnetisme en zwarte gaten. Mam's maag draait zich alweer tien keer rond bij het idee alleen al, maar Owen kon z'n happieness niet op.
Het afgelopen jaar was hij helemaal gek van deze boekjes: Natuurkunde en het Periodiek Systeem. En omdat Arno en Emil het ook interessant vinden, is onze zoon zo vriendelijk deze nog eens met de jongens door te nemen. Bij het periodiek systeem zit een poster in mini-formaat met daarop speelse avatar-achtige afbeeldingen van de elementen. Zeer geslaagd!

Absoluut steengoed is dit boek: Mathematicians are people, too. Geschiedenis, wetenschap en Engels bij elkaar. Bovendien wordt de tijdsgeest waarin deze geleerden leefden niet alleen duidelijk omschreven. Het brengt Owen ook wat bij over zichzelf of how great minds think alike.

Deze versie voor volwassenen verslond hij in maar liefst drie dagen. Pap kon niet geloven, dat hij die stof ook werkelijk had begrepen. Dus na wat sneaky testvraagjes bleek toch wel dat hij het merendeel wel degelijk goed had verstaan. Met de hulp van pap werden die laatste onduidelijkheden weggewerkt. Stephen Hawking was laatst in Leuven. En alhoewel hij wordt beschouwd als de grootste geleerde van deze eeuw, zag mam toch niet helemaal het nut in van drie uur in de rij staan te wachten om deze man te zien. Maar daarin was deze moeder waarschijnlijk helemaal mis!

En deze werpt dan weer een heel andere dimensie op de zaken. Wis en natuurlyriek bestaat uit een verzameling gedichten die stuk voor stuk een deeltje wetenschap bloot leggen. Mam gebruikt dit boek voor de lessen 'memorisatie'. 'Vier wetten' staat als eerste op de lijst. Mam citeert:

Wetenschap! Wetenschap!

Arbeid brengt warmte voort

Ja, en hun waarden

Zijn altijd gelijk

Dit is Wet1 van de

Thermodynamica

Zo bent u weer

wat natuurkunde rijk

Kan men dit omkeren -

Warmte brengt arbeid voort?

Stoom, nietwaar, daar deed men

Wonderen mee

Maar het lukt enkel bij

Temperatuurverschil

(Zeg, een condensor)

Verkondigt Wet 2

En zo gaat ie dus nog wel even door, precies tot bij de vierde wet.

Exacte vakken en poëzie gaan hier hand in hand. Met veel humor en kennis van zaken worden begrippen en stellingen uit de wis en natuurkunde luchtig naar voren geschoven. Het draait mam's maag niet om. Zo kunnen moeder en zoon toch nog een beetje samen genieten van wetenschap. Bekeken vanuit een andere hoek geeft het ook mam stof tot nadenken over deze elementen met stijl!

Aardmannetjes op Karrewiet

2011-11-24T06:55:00.000+01:00

Gister kregen aardmannetjes een filmploeg over de vloer. Drie uur lang werden er beelden opgenomen voor een reportage van een tweetal minuten over huisonderwijs. Gisteravond al uitgezonden op Karrewiet. Nu hier nog te bekijken http://karrewiet.ketnet.be/ketnet/subsites/karrewiet/index.html.
Voor aardmannetjes een hele ervaring. Er kwam toch wel wat acteerwerk aan te pas. En alles moet toch ook wel prima perfecta in elkaar steken. Uiteindelijk is daarvan op de beelden niks te zien. Het resultaat mag er wezen. Hopelijk draagt deze draaidag bij aan een positief beeld over huisonderwijs. Dan zijn aardmannetjes helemaal tevreden over hun prestatie.

Aardmannetjes vakantieweek

2011-11-10T21:41:00.001+01:00

Het voordeel aan naar school gaan is, dat aardmannetjes tijdens de vakantieweek ook echt vakantie houden. Geen schoolboeken waarin een boel oefeningen moeten worden gemaakt. Het saaie tafelwerk wordt met alle plezier geruild voor een weekje vol afwisseling.

De week begon in de rue de la Pisselotte, Sautour; waar aardmannetjes tegen betaling van een aantal tientallen euro's gebruik mochten maken van twee rasechte ezels. Aardmannetjes waren zo klaar voor een wandeling van een uurtje of twee. Arno en Emil hobbelden vrolijk door de bossen en langs het glooiende groene landschap. En voelden precies wat Bambi moet hebben gevoeld toen hij de grote groene weide opliep. Extra spannend... wanneer Emil het geluid nabootst van naderende jagers!

Halfweg de week had mam een mom's-at-home-party. Toffe huisonderwijsvrienden met al even toffe huisonderwijskinderen over de vloer voor een middagje. Spelletjes spelen, leren delen, leren verliezen, leren omgaan met iemand anders interesse, leren waarderen, leren geduldig zijn. Aardmannetjes leren heel wat op zo'n taart-en- koffieleut-middag. Mam kreeg deze zelfgemaakte met hamer en spijker bewerkte blikken kaarsenhouder kado! Daar is vast heel wat werk in gekropen. En mooi dat ie is 's avonds... Aardmannetjes kunnen zo tevreden terugblikken op het onderonsje.

Aan het eind van de week bezochten we de Van Beirendonck tentoonstelling 'Dream the world Awake' in het momu in Antwerpen. Op één verdiepinkje staan een aantal paspoppen op sokkels rond te draaien. Voor aardmannetjes fantastisch om zich te laten meeslepen in de denkwereld van een groot ontwerper. Aan de hand van zes thema's biedt de tentoonstelling een overzicht van het buitenbeentje in de Antwerpse mode. Met een zelf geknutseld Walterke mocht dit aardse gezin gratis binnen. Mam haalde op voorhand al het bijpassende boek uit de bib. Dat was maar goed ook. Want mam raadt niemand aan om er onvoorbereid naar toe te gaan. De thema's die op tafel worden gegooid zijn niet min: ecologie, HIV, massacomsumptie en sommige stukken zijn toch wel erg sexueel getint. Voor Mare bij momenten te heftig: te weinig kind om er zomaar doorheen te fladderen, te weinig puber om het verhaal achter het ontwerp te kunnen vatten. Het leverde in ieder geval gespreksstof op.

Die gesprekken worden tot op heden verder gezet onder weg naar school. Want dat is nu net het ergerlijke aan naar school gaan: zo'n week is veel te snel voorbij. Het saaie tafelwerk dient zich sneller aan dan gewild. Het schoolleven moet weer bij z'n lurven worden gevat. Maar aardmannetjes hebben er zin in. Vonden eindelijk hun draai in Schola Nova. Vliegen maandag met een ondertekend rapport vol goeie cijfers weer terug de schoolbanken in. Hopend dat het weer snel vakantie zal zijn!

Poppentheater Van Campen

2011-11-06T06:42:00.002+01:00

Als de aardmannetjes in de trein zijn gezeten, hun zakje chips verorberend en de met-de-trein-zou-je-er-al-zijn-wagon slechts met een slakkengangetje vooruit komt, dan komen ook de zorgvragen naar boven. Halen we het nog, mam? Pap, moeten wij dan ook op de tram? Hoe laat rijdt er nog een tram? De aansluiting met tram elf om tien over het half uur kunnen aardmannetjes wel vergeten. Die is allang foetsie. Trams rijden er genoeg, da's niet het probleem. De tijd begint wel echt te korten, willen aardmannetjes nog kunnen genieten van het poppentheaterstuk waarvoor de kaartjes aan de kassa op ons liggen te wachten. Met nog amper twintig minuten te gaan, rent dit aardgezin door de hallen van het Antwerps stationsgebouw. Het lijkt wel een scène weggeplukt uit Home Alone. Gelukkig staan onze vrienden er nog. Kort begroeten, gauw dag zeggen aan man en zoon, die gezellig een filmpje zullen mee pikken en dan spurt mam met vier aardhummeltjes over het plein. In snelpas wippen we de tram in en stappen per ongeluk af aan de halte waar het Van Campen poppentheater is gelegen. Met groot respect voor mam's medehuisonderwijzer, die aardmannetjes naadloos doorheen Antwerpen loodst.
Een klein gebouwtje, zoals het een oud theaterzaaltje behoord met een krap loketje, waar precies één welgevulde dame in past. De banken zijn er bekleed met rode fluwelen stof. Beenlengte is op kindermaat. Aan de zijkanten hangen gigantische gouden lantaarns te pronken. Klein, gezellig - precies zoals mam het graag heeft. Al mocht men er wel wat doen aan de ventilatie, want het was er bakkend heet. Met een saunagevoel volgen aardmannetjes de avonturen van de Markies van Platte Kies. Het stuk steekt goed in elkaar, gebracht met de nodige Antwerpse humor. Aardmannetjes lachen, giechelen, schrikken, kijken geboeid en genieten in de puurste zin van het woord. Het duurt ook net lang genoeg: een zo-voorbij-uurtje voor de pauze en een kort afsluit-half-uurtje na de pauze. Mam boekte meteen ook nog drie andere voorstellingen. Dat heet dan volgens mam: het ijzer smeden als het heet is! Aardmannetjes kijken er nu al heel erg naar uit!
http://www.van-campen.be/index.html

Prikkels in het museum

2011-11-01T23:22:00.000+01:00

Het museum voor natuurwetenschappen kennen aardmannetjes al langer. Maar het was voor het eerst dat Arno zich bewust was van al die dino's die daar prachtig staan te wezen. Voor mam is er niets zo mooi in het leven als de intense bewondering die een kind aan de dag kan leggen, wanneer hij voor het eerst iets heel bijzonders ziet. In Arno's ogen stonden zilvertintelende, blinkende UFO's getekend. Als een jong konijntje schoot hij van links naar rechts om liefst alles te gelijk in zich op te nemen!

Mare weet ondertussen wel hoe een T-rex eruit ziet. Zij zocht meer naar de details - zoals de opbouw van de schedel van een Parasaurolophus ontdekken. Puzzelen maar dametje.

En momenteel loopt er ook de tentoonstelling 'prikkels' in de expohal van het museum. Voornamelijk gericht op kleine kinderen. Mam wou wel eens heel graag zien, waardoor aardwurmpjes worden geprikkeld in het leven. Allereerst zijn dat de kleuren. Zeg maar de rode lap op de stier. Aardmannetjes kropen met z'n allen in een iglo van doek, die binnenin van kleur veranderde. Ieder aardmannetje verkoos een andere kleur. Fijn om te ontdekken wat kleur met ons leven doet.

Met een zware helm op je hoofd waren ze in een luttele seconde omgetoverd tot een bij. Die binnen een korte tijdspanne zoveel mogelijk stuifmeel moest weten te verzamelen met haar lange tong. Bijen scoorden alleen punten door te slurpen uit de bloemen waarin zachte ledjes brandden. Zoemmmmm!

Buiten kleuren worden kinders ook sterk geprikkeld door geuren. Uit van die halve witte aardbollen op een pootje kwamen de meest aangename, maar ook minder aangename geuren. Aardmannetjes staken er hun neus lustig in, tot er uit ééntje wel een heel vies geurtje kwam. Het ging om wat er uit de achterkant van zo'n hespegatje komt. Het slimme beesie stond er mooi naast te pronken. Opgezet, niet levendig en voor Nell dus erg aaibaar. Net als de andere dieren tussen de opstellingen: aap, koe en poes. Voor Nell allemaal even voelbaar. Ze bewogen niet, ze stonken niet, ze maakten geen rare geluiden. Het ideale huisdier is dus een opgezet exemplaar. Kleine spruiten leven er helemaal van op!

Deze vond mam dan weer heel geslaagd. Aardmannetjes kropen over de grond als een slang. Op de plaatsjes die warm aanvoelden zat een rattus rattus - kortweg rat, die ze mochten verorberen. Mam nam twee volleerde slangmensen mee terug naar huis. Geen rat bleef over.

Een hut? Een houten ton? Een sauna? Niks vanaan. Een houten bouwsel waarin klanken werden afgespeeld. Dat mam's zonen over een grote dosis fantasie beschikken, werd snel duidelijk. Nog voor mam er erg in had, zweefden mam's aardmannetjes rond in een raket, een resem meteorieten ontwijkend. Andere kinderen keken er maar wat raar bij of erger werden bang bij het horen van die niet aardse klanken. Sprongen zomaar overboord daar ergens in niemandsland. Maar niet mam's zonen... die hadden groot hoop lol daar in die houten klankenton!

Boeiend om te zien waardoor kleine kinders worden geprikkeld. Niet echt vernieuwend, maar voor aardmannetjes bijzonder genoeg. Voor Owen zou het een saaie bedoening zijn geweest. Buiten de bak met electrische vissen was er voor hem geen bal aan geweest. Hij werd vandaag op een andere manier geprikkeld. Door bij een 'nieuwe' vriend te gaan spelen. Nieuwe speelkameraad betekent een nieuwe omgeving met nog te leren huisregels en veel te ontdekken speelgoed. Mam weet heel zeker dat ook hij genoeg werd geprikkeld vandaag!

Eivol-propvol-barstensvol-overvol weekschema

2011-10-26T13:40:00.004+02:00

Hoe aardmannetjes het huisonderwijs geregeld krijgen? Pap en mam weten het soms zelf ook niet. Het is zaak een goede planning te maken. Om dan tot de vaststelling te moeten komen dat de dagen eivol-propvol-barstensvol-overvol zijn! Daar kan niets meer bij.

Maandag: voormiddag: HUISONDERWIJS met mam: creativiteit, schetsboek, natuurboek
                 namiddag: Vrij
                 's avonds: Mare: vioolles
                                 Owen en Mare: notenleer

Dinsdag: voormiddag: Mare: twee uur Frans in Schola Prima
                                      Mare: twee uur rekenen in Schola Prima
                                     Owen; twee uur Frans in Gex I
                                     Owen: twee uur Latijn in Grex I
                                     Emil en Arno: HUISONDERWIJS met mam op verplaatsing
                namiddag: Vrij
                's avonds: Vrij

Woensdag: voormiddag: HUISONDERWIJS met mam: takenbord voor Owen en Mare
                                                                                           (Nederlands spelling, Logica,
                                                                                            Engels spelling,
                                                                                            geheugentraining)
                                                                                           project voor Emil en Arno
                   namiddag: bibbezoek
                                    notenleerles voor Owen en Mare
                   's avonds: Owen: marimaba-les

Donderdag: voormiddag: Owen: twee uur Latijn en een uur wetenschap in Gex I
                                          Mare: een uur gesproken Latijn in Schola Prima
                    namiddag: Vrij
                    's avonds: Mare: turnen

Vrijdag: voormiddag: Mare: HUISONDERWIJS met mam: project, rekenen, Frans
                                    Owen: twee uur Frans en twee uur Latijn in Grex I
               namiddag: HUISONDERWIJS met pap: Proefjes
               's avonds: Owen en Mare: tekenacademie
                                Owen en Mare: spellenclub

Zaterdag: voormiddag: Owen: HUISONDERWIJS met mam: geschiedenis, kunstgeschiedenis,
                                                                                                   Engels tekst, Nederlands
                                                                                                   tekst en grammatica
                                      Mare, Emil en Arno: schaatsles (of zwemmen in de zomer)
                namiddag: Owen: scouts
                                  Emil: vioolles
                's avonds: Owen: sterrenclub JVS-Descartes (twee keer per maand)
                                 Mare: koor Villanella

Zondag: voormiddag: Owen: HUISONDERWIJS met pap: wiskunde
                                    Mare: paardrijden of Owen: tennis
               middag: Owen en Mare: volksdansen
                            (De rest van de familie maakt een boswandeling)
               namiddag: Vrij
               's avonds: Vrij

Er blijft nog maar weinig ruimte over voor de verplichte andere bezigheden zoals containerpark, deurtje bij de Ikea afhalen of jeugdsurvivaldag, een pap die een paar dagjes naar Italië moet, ziekenhuisbezoek van opa, verjaardag van nonkel Johan, onkruid uit trekken. En zo kan mam nog wel een tijdje doorgaan. Altijd druk, druk, druk dus... meestal gezellig druk!
Maar één dagje helemaal niets moeten. Zucht! Met je duffe kop laaaaaaaaaaang kunnen soesen in bed. In pyjama rondlopen tot halfweg de middag met je haar compleet uit de plooi. Enkel gestuurd worden door de roep van verse koffie. Tekenen, kleuren, knippen en plakken tot de vloer bezaaid ligt met snippers, gomselrestjes en kloddertjes plak. Eén dag in de week alles maggen...'t is onze maandag. Moet kunnen!

Volbloedschaapjes op schaatsles

2011-10-22T21:31:00.001+02:00

Schaatsen zit hem in de genen. Voor de helft dan - geërfd van pap, die volbloed Nederlander is. Tenminste zo hoopt onze volbloed Nederlandse oma alvast. Owen en Mare gaven er jammer genoeg een paar jaar terug al snel de brui aan. De oefeningen met het hoedje was hun veel te kinderachtig. Al waren ze amper vier en zes jaar oud. Maar gelukkig zijn er nog aardmannetjes op overschot en heeft oma toch nog kans dat er een Kevin van de Perre of een Sven Kramer in één van de aardmannetjes schuil gaat.
In Nederland is men erg bedreven in het schaatsen. Denken we maar aan de Elfstedentocht en de uitvinding van Hollands glorie: de klapschaats. Met heimwee denkt pap vaak terug aan z'n schaatsavonturen op een van de vele sloten - toen ie als kleine jongen nog in Nederland woonde. Hij praat dan over snert (dikke erwtensoep met rookworst) en het kraken van het ijs. Het schaatsen op natuurijs bestaat trouwens al heel lang. Het gaat zelfs al ver terug tot in de prehistorie. Toen gebruikte men dierenbotten om op te schaatsen. Deze werden geslepen totdat ze glad genoeg waren om op te schaatsen. Emil en Arno bonden vandaag voor het eerst ietwat modernere ijzers onder de voeten. En natuurijs is er ook nog niet te vinden. Bovendien zit dat ijs vaak vol met hobbels en gaten. Op een kunstijsbaan kun je veel makkelijker schaatsen. Pap's, mam's en oma's kregen absoluut geen toegang tot de ijspiste. Onze volbloedschaapjes werden door een vriendelijke schaatsleraar onder de arm genomen. Aardmoeders en co konden vanaf boven toekijken. Dat onze neus tegen de venster plakte was wel te voorspellen. De eerste tien minuten was er van die van de Perre moves niet veel te bespeuren. De middelste tien waren hilarisch - de taferelen konden zo zijn weggeplukt uit de dikke en de dunne. Maar toen de laatste tien minuten in gingen, konden aardhummeltjes zich al goed behelpen. Vrij vertaald betekent dat vallen en zelf weer kunnen opstaan, een tripje naar de overkant wagen en last but not least een oefening met het hoedje. Iets om supertrots over te zijn! Owen en Mare zaten in een hoger groepje en gingen ondertussen op een drafje, slalommend en zelfs in achteruit. Het was weer eens wat anders en verandering van sp-ijs, doet alleen maar deugd. Al is dat in dit geval niet helemaal waar. Hun billen, schouders, knieën en ellebogen hebben vandaag flink geleden door het vallen op het harde ijs. De ene kan niet links zitten, de andere niet steunen op z'n elleboog,... maar volgende zaterdag staan ze er gewoon weer. Want leren schaatsen hoort bij de Nederlandse cultuur net zoals drop, de fiets, pindakaas, Dikkie Dik en een patatje oorlog. Ook al zijn aardmannetjes dan maar half-volbloed, mam wil wel dat ze het leren. Maar mam hoopt ook dat ze volgende keer met wat minder blauwe plekken naar huis komen. Mam stopt alvast een dozijn biefstukken in het vriesvak!

Kinderen geven tekens

2011-10-21T23:39:00.002+02:00

Owen begon altijd spontaan te tekenen. Mam hoefde het niet te vragen. Al heel vroeg creeërde hij de mooiste tekeningen op de muren of op de onderkant van de tafel. Meestal rondjes en kruisen. Massa's ver-vooruit-voor-z'n-leeftijd-tekeningen kwamen als vanzelf in een doos te liggen. Mam zal ze nooit weggooien. Bij Mare loopt het anders. Zij tekent liefst bij een gebeurtenis. Wanneer iemand jarig is of zo. Maar zomaar spontaan zit er niet vaak bij. Emil kan zogezegd niet tekenen. Daar hoort altijd eerst een zielepootgedrag bij, wat mam volstrekt negeert. En als hij merkt dat z'n gesnik en gesnotter niet helpen, dan pas begint hij in alle stilte te tekenen. Met een prachtig plaatje tot gevolg. Arno tekent ook graag, net als z'n grote broer. Met het tekenpotlood van pap werden de gelukkig nog ongeschilderde muren volgekrabbeld. Dit aardmannetje moet in alle rust kunnen werken. Vooral niet op de vingers staan kijken. Zijn kunstwerk draagt altijd een surprise weg, die dan door iedereen bewonderd moet worden. En Nell tekent lekker met een potlood in beide handen. Ze is allang blij als er iets op dat blad verschijnt. Maar als mam niet oppast, staat de vloer vol kribbels. Dus opletten geblazen!
Sinds dat afgelopen week een studente contact op nam met mam om toestemming te vragen om de tekeningen die op mam's website staan te mogen gebruiken voor haar eindwerk, ging er een hele nieuwe wereld voor ons open. Mam ging nadenken en vroeg zich af wat die tekeningen nu zo bijzonder maakten, buiten het feit natuurlijk dat ze voor mam een grote emotionele waarde bevatten. Mam wou er meer over weten...
Daarom verslond deze aardmoeder het boek 'Kinderen geven tekens' van Theresa Foks-Appelmans. Aardmannetjes houden nu zowat iedere dag een tekensessie van een kwartiertje. Sessie wordt het natuurlijk niet genoemd. Mam legt zo'n gezellig rood-wit-boerenruitjeskleed op de tafel, siert het met allerlei potten kleurpotloden, stiften en wasco's. En voor ieder een velletje ongeschonden wit papier. Door de kamer galmen sinterklaasliedjes. De aardmannetjes vinden het gezellig om samen te tekenen. Mam geeft ze een opdracht zoiets als; 'Kunnen jullie eens een zon tekenen.' Mam benadrukt daarbij sterk dat er geen goed of slecht is, geen mooi of lelijk. Alles wat op het blad komt is goed. En het leert mam heel veel....

Owen's interpretatie van de zon.

De moederfiguur staat centraal, maar aan de stralen is duidelijk te zien dat onze zoon al voor een stuk zelfstandig door het leven gaat. De wereld rondom hem heeft ook kleur; voornamelijk groen en bruin. Groen staat symbool voor groei en bruin wijst op tegenstrijdige gevoelens. Hij wil de wereld ontdekken, maar heeft toch ook nog nood aan warmte en geborgenheid van de moederfiguur.

Volstrekt normaal dus voor een bijna-elfjarige kerel.

Mare's interpretatie van de zon.

Wat opvalt is dat de zon een centrale plaats inneemt op het blad.

Dus de moederfiguur is voor haar ook nog een absolute must.

De stralen vertrekken op de rand, dus nog van dicht bij de moederfiguur.

Oranje is de meest opvallende kleur, wat symbool staat voor warmte, optimisme en hoop.

Uit zichzelf tekende ze geen kleuren op de achtergrond. Ze zag haar broer dit doen en bootste na.

Paars en blauw gebruikte ze daarvoor. Mam kan hieruit afleiden dat de buitenwereld voor haar als nog erg spannend wordt ervaren.

Emil's interpretatie van de zon.

Zijn wereld draait rond mam. Daarvoor had mam niet eens een tekening nodig. Hij wil met me trouwen, is verliefd op mam en zegt tientallen keren per dag dat mam de liefste vrouw van de wereld is. De zonnestralen vertrekken nog net vanuit de kern. Hij is nog niet klaar om los te laten.

De kleur weerspiegelt zijn karakter: roos.

Arno's interpretatie van de zon.

Heel opvallend is de lege plaats, die wordt beschouwd als zon. Dit kleine aardmannetje wil kost wat kost zelfstandig zijn. De wereld ontdekken en loskomen van de moederfiguur. Uit zijn mond komt dan ook voortdurend een ik-kan-het-zelf-mam of een mam-je-moet-me-niet-helpen-hoor.

Strikt noodzakelijk om te kunnen groeien.

Aanvankelijk tekende hij alleen met donkergroen, maar na een opmerking dat je ook andere kleuren mocht gebruiken door één van de andere aardmannetjes, begon hij van kleur te wisselen.

Donkergroen geeft weer dat de buitenwereld voor hem nog overweldigend is, ook al wil hij zo graag groeien. Ach ja, mam zal geduldig met hem moeten zijn, totdat die ik-wil-groot-zijn-fase wat getemperd is en mam weer helpen mag. Want voor mam gaat het zo al snel genoeg en hoeft het niet zo nodig. Maar misschien is het net dat waartegen hij zich zo afzet?!

Het is al een hele kunst om een kunstwerk af te leveren, maar het is een nog grotere kunst om het kunstwerk te interpreteren en op die manier de ziel van de kunstenaar te doorgronden! Maar deze moeder gaat er zich zeker nog verder in verdiepen, want het boeit mam mateloos.

Meneertje vijf

2011-10-18T13:39:00.001+02:00

Weken op voorhand kon dit aardmannetje aan niets anders meer denken dan aan z'n verjaardag. Hij liet duidelijk verstaan wat de wensen waren. Chocoladecake was er daar één van. Verder roze servietten met bolletjes, vlaggetjes in alle kleuren van de regenboog, Toy Story-fluitjes en dito rietjes en cars-ballonnen. Mare zorgde ook nog voor zelfgemaakte slingers, omdat ze de hint van het belang van versiering duidelijk had begrepen.

Ach ja, ook de cadeautjes waren een uitgesproken verwachting. Hij wist stiekem al wat ie ging krijgen. Want toen mam twee keer na elkaar naar dezelfde winkel reed, was hij snugger genoeg om te weten dat mam z'n verjaardagscadeau ging kopen. Hij had het niet zien gebeuren, maar hij had wel gezien welke doos er niet meer in de rekken stond. Met z'n allerliefste stemmetje wist hij bij thuiskomst wat er in dat pak zat.

Net dat gegeven maakte het voor Emil des te leuker. Hij houdt niet zo van onaangekondigde verrassingen. Dat heeft ie duidelijk van mam. Die is er ook niet dol op.

Pap en mam zorgden toch nog voor een surprise, waar aardmannetjes niet op hadden gerekend. Met z'n allen een voormiddagje Boudewijnpark en een namiddagje zee.

De zeeleeuwenshow met Robby viel zelfs bij Nell in de smaak.

Maar de klap op de vuurpijl was toch wel het aaien van een dolfijn...

Aardmannetje Emil werd een volle hand! Happy Birthday meneertje vijf!

Broodje huisonderwijs

2011-10-11T22:28:00.003+02:00

Dat het huisonderwijswereldje een exclusief en bevoorrecht gegeven is, wist deze mam al langer. Er gelden andere regels, normen en waarden, die in de 'gewone' wereld niet van toepassing zijn. Moeilijk te omschrijven... In ieder geval met meer wederzijds respect voor elkaar, gelijkheid en veel socialer. Iets wat mam erg mist dezer dagen als mam in de eetzaal van Schola Nova zit, terwijl de leraren in de lerarenkamer koffie en thee drinken. Mam en de aardmannetjes eten er een broodje met heel veel niets, net zoals beer in 'De wei van Koe van Paul de Moor' en drinken sap uit een brikje. Hebben heel wat pret onder elkaar. Maar leraars en ouders leven er strikt gescheiden. Het leven speelt zich er niet af rond de keukentafel. Bij aardmannetjes de kern van ons sociale welzijn. De plek waar er niet alleen wordt gewerkt in een boekje, spellingsproblemen aan het licht komen, moeilijke sociale thema's worden doorgenomen, maar ook de plaats waar ellenlange intensieve gesprekken worden gevoerd over het actuele nieuws, over terloopse alledaagse dingen, over raketlanceringen of dierenleed. Noem maar op. Een plaats waar wordt gewikt en gewogen, avonturen worden naverteld en waar veel fantasie de vrije loop kan worden gelaten. Met veel gekkigheid, maar vaak geniale uitbarstingen tot gevolg. Koekjes, sap en een overheerlijk chocolaatje - het is nooit veraf. Het ene gaat niet zonder het andere. Geen wiskunde zonder knabbeltje, geen gesprekken zonder koffie, geen fantasie zonder zoet. In Schola Nova gaat ieder naar zijn klas om te leren, eet je je koek op tijdens de pauze. Alles speelt zich binnen die vier muren af. Het blijft toch een school, ook al is die dan familialer dan op andere doordeweekse scholen. Huisonderwijs is het zeker niet.
In het huisonderwijswereldje vindt iedereen er iedereen, ook al zijn we met z'n allen heel verschillend van elkaar. Geven we elk een andere wending aan de te leren dingen. Toch zijn we bereid te luisteren naar elkaars ideeën. Zien we de ander als een bron van informatie. En zijn we daardoor geneigd de koe bij de horens te vatten - liefst in een sociale context. Heeft de een of de ander een boom vol appels, reageren vast een heleboel huisonderwijzers enthousiast op een bijeenkomst 'compote' maken.
Zo gaat dat niet in de Schola Nova-wereld. Mam's appelen werden wel enthousiast onthaald door zowel de kinderen als de leerkrachten, maar dan om individueel op te eten. Compote maken met z'n allen zat er niet in. Dus de bak met dankbare appels staat nu op de kast. Mam hing er een briefje bij: ' Prends-moi, je suis gratuit.' Ze kijken er maar wat raar bij. Weten niet wat ze er mee aanmoeten. Durven amper met hun hand door de bak te graaien. Maar mam moedigt hen aan. En mondjesmaat ziet mam hoe een enkeling het kleinste appeltje uit de bak durft te nemen. Gaandeweg volgen er nog een paar. Misschien... loopt het nog wel wat los in de loop van het jaar, maar misschien ook niet. En zal mam het als eenzaat moeten zien te redden.
Huisonderwijzers heb meer met elkaar gemeen, dan ze zelf beseffen. Deze mam koestert de broodjes huisonderwijs-met-heel-veel-iets met hart en ziel!

Incourt, waar de tijd bleef stille staan.

2011-09-22T21:43:00.002+02:00

Onze dagen zien er de laatste tijd heel anders uit dan pakweg een maand geleden. Aardmannetjes zijn veel de hort op. De dagen beginnen met een autorit van een klein uurtje, waarin woordspelletjes worden gespeeld, vrolijke Herman van Veen-muziek klinkt en ettelijke boeken worden verslonden. Bij aankomst gooit mam er één of twee aardmannetjes uit. Hangt af van het uurrooster van de dag. Owen volgt meer lessen dan Mare. En bij droog weer, trekt de rest de velden in.
Zo heb je in Opprebais een prachtige wandeling van een uurtje rond het meer. Adembenemend mooi en onverstelbaar dat voor zulks een natuurpracht niet verder hoeft te worden gereden. Fitometer, winkeltje onderweg en klein speeltuintje krijg je er gratis bij.

Iets verder door heb je ook 'Le promenade du Moulin'. Wat zoveel betekent als molenwandeling. Fenomenaal gezellig tussen al die oude hoevetjes en typisch Waalse huizen. Soms moeten aardmannetjes ook gewoon wat geluk hebben, als mam probeert de bocht af te snijden omdat aardmannetjes' korte pootjes nog geen uren na elkaar kunnen stappen. En met net dat beetje geluk, beland je vanzelf op die banjerweggetjes die pap normaal altijd weet te vinden. Nu moeten aardmannetjes het zelf ontdekken. Dat lukt tot nog toe aardig.

Al moest mam vandaag wel haar beste Frans bovenhalen om de weg naar de auto terug te vinden. Het zweet brak toch echt even uit. Al ruim anderhalf uur hadden aardmannetjes weiden in en uit, veldweggetjes op en weer af gelopen. Aardmannetje hadden onderweg dolle pret. Hand in hand, al huppelend, paardenstrelend of bloemenplukkend verkenden we de omgeving. En we werden er allemaal alleen maar ontspannen-vakantie-vrolijk van.

Maar vandaag volgden we dus trouw de witte-pijl-bordjes met het rode streepje erop...

Tot plots - door wegenwerken - geen aanwijzing meer te vinden was. En mam totaal geen notie had van welke kant we op moesten. De weg splitste zich op in drie. Daar sta je dan met vier kinderen in de middle of nothing, in een dorpje waar de tijd bleef stille staan.

Eén enkele zielige auto en één bus om de zoveel uur kom je hier tegen. Verder geen mens te bekennen. Wel veel boeren met mesttractoren en heeeeeeeeeel veel paarden. Maar die laatste wist de weg terug ook niet. Gelukkig bestaan er nog aardige werkmannen die moeders in nood terug op de juiste weg kunnen helpen. Na nog eens een half uurtje paarden, koeien, velden en een stel ezels te hebben gezien, kwam dan eindelijk l' église d'Incourt inzicht. Nooit eerder was mam zo blij een kerk te zien. Om over aardmannetjes' gelukkige gezichtje nog maar te zwijgen.

Een knabbeltje in de vorm van een kauwgombal en wat dierenkoekies was dan ook echt wel verdiend!
De voormiddagen vliegen hier aan ons voorbij. We voelen ons bevoorrecht dit te mogen meemaken. Mam voelt zich zo vrij als een vogel en daar wordt iedereen beter van!!

Moeilijke vliegopleiding of niet?!

2011-09-15T22:23:00.003+02:00

Als mam nou een vogel was en aardvogeltjes in een lekkere wilde tuin woonden, dan was er altijd wel een jong vogeltje dat eigenwijs het nest wilde verlaten nog voor het vliegen kon. Maar met een moedervogel in de buurt was dat nooit een probleem. Moedervogel voelde het aan, zorgde voor een opvangnet en een waaier aan uitvliegmogelijkheden. Ieder op z'n eigen tempo. Owen en Mare smulden dan van het vette voer dat hun werd voorgeschoteld. Zo lang de hapjes lekker sappig bleven, vloog ieder z'n vluchtje. En algauw waren ze daar aan gewend en ging dat bekje open om gevoerd te worden.
Misschien was er ook een vadervogel met een shirt aan over zijn verenpak waar het portret van Albert Einstein en de tekst: Imagination is more important then knowledge opstond. Was het helemaal niet erg om slim te wezen verstopt onder een of andere struik in een hoekje van de tuin. Als de buurvogels, die altijd druk zijn met naar school gaan, dan vroegen of je geen huiswerk had, dan antwoordden ze laconiek dat ze nog zes wormen moesten zoeken en dan klaar waren. Moedervogel liet ze fladderen van tak naar tak, wetende dat het kleine piepbeestje op een dag z'n eigen vogelleventje zou gaan leiden. Nu is dat fladderen van Owen vliegen geworden. Met een strakke agenda ernaast, waarin alles heel nauwkeurig moet worden genoteerd. Gaan moeder's veren toch een beetje overeind staan van al dat moeten en naast de kwestie-geleuter. En hecht moedervogel ook niet zoveel belang aan die honderdduizend testjes die worden afgenomen. Maar vraagt ze zich af of er ook tijd is voor plezier aan het ontdekken van de klassieken?! Verder zijn de vogeltjes erg gelukkig dat ze hun vleugels mogen uitslaan. Maar de worm is niet altijd even dik als Owen zou willen en er is ook niet altijd zoveel als Mare op zou kunnen. Voorlopig althans...
Men zegt wel eens dat ieder vogeltje zingt zoals het gebekt is. Dat is gewoon helemaal waarheid. Moeilijke vliegopleiding of niet!

P.S.: Voorlopig kijken we nog even de kat uit de boom. Inhoudelijk sluit de opleiding redelijk goed aan bij de kennis die we zelf vergaarden. Dat wil zeggen dat er toch wel wat overlappingen zijn. Voor Owen zijn er veel dingen al gekend. Maar een aantal zaken zoals vervoegingen van werkwoorden zeer zeker niet. Zoals ik het nu zie, is Owen een jaar te laat begonnen. Hij had beter op negenjarige leeftijd begonnen met Schola Prima. Over het algemeen zijn we positief. Al moeten mam en de aardmannetjes wennen aan de schoolse mentaliteit die er heerst. Maar of ik dat ooit kan? We zullen zien...

Eerste 'bange' dag Schola Nova

2011-09-09T22:17:00.002+02:00

Als de zomer zo'n beetje op z'n eind loopt en het vochtig wordt van de avondmist, maar overdag is het septemberzonnetje nog lekker warm, dan begint voor aardmannetjes een nieuw leven.
Vanaf de Waalse grens lijkt het alsof we een schilderij van Monet binnen rijden. Grote weidse groene vlakten met een vleugje mystiek betoveren ons van top tot teen. Als mam haar ogen sluit ziet ze hoe in vroeger tijden hier boer met paard en kar van de herenboerderij vertrok om er te gaan hooien, poten of wroeten op de omringende akkers. Na een eerste zoektocht van ruim een uur voelen aardmannetjes zich als een Romeins veldheer, die na een succesvolle veldtocht met feestelijk gejuich en trompetgeschal in Rome ontvangen wordt - wanneer aardmannetjes arriveren bij Schola Nova. Maar ergens heel diep worden aardmannetjes ook heel stilletjes. Het grote moment is daar. Bijzonder vreemd gevoel - alsof mam haar lang gekoesterde droom binnen stapt. Mam voelt zich het meisje uit Narnia dat de kleerkast binnen stapt. Nieuwsgierig wat er achter die deur afspeelt, maar toch ook erg onzeker en bang. Angstig voor het onbekende en nog meer voor 'school'. Een systeem waarin mam geen vertrouwen meer heeft. Aardmannetjes' hartje is klein, maar samen voelen we ons dapper. Mam voelt hoe Mare in mam's hand knijpt en ze zachtjes fluistert... ik ben zo blij dat je hier bent. Owen, die de ganse nacht niet had geslapen van de zenuwen, kruipt stilletjes in een bankje en krijgt er meteen z'n eerste lessen Frans. Mam houdt zich stoer, maar binnenin huilt alles. Dag zoon, ik moet je nu laten gaan. Mam hoopt dat alles goed gaat...

Ra ra, welk smurfje verkies ik?

2011-08-09T22:51:00.005+02:00

Arno doet niks liever dan zoekboeken uitpluizen. De smurf-zoekboeken steken er met kop en schouders boven uit. Al maakt het hem niet bijzonder veel uit wat ie moet zoeken, zolang het maar geen roze balletschoenen zijn. Da's hem veels te zozo. Het moet wel cool zijn! Hij is zo'n beetje een the-Fonz-typetje: stoer, een tikkie ruig, een driftkikkertje zo nu en dan, maar verder zo zacht als een eitje. Dat komt ook duidelijk naar voor als ie - voor in het boek waar er een overzicht staat van de meest gekende smurftypetjes - meteen kiest voor potige smurf of de smurf met de rockgitaar. Mam's aandacht is getrokken en nieuwsgierig vraagt mam zich af waar de andere aardmannetjes voor zouden kiezen? Aardmannetjes kruipen met z'n allen gezellig rond het boek. Mare verkiest spontaan Sasette, Owen heeft een boontje voor ruimtesmurf en Emil natuurlijk smurffatje.

Het klinkt vast erg gek om je te identificeren met een smurf, maar ieder blauw wezentje heeft wel z'n typische karaktertrek. Het zegt een hele hoop over de rest van hun persoonlijkheid.
Deze mam beseft maar al te goed dat je met stop-in-hokjes-mentaliteit erg voorzichtig moet zijn. Maar toch is het belangrijk om te weten tot welk type mens je behoort. Het kan je een ongelukkig leven besparen. Of beter - het kan leiden tot een zeer aangenaam leven omringd door de juiste vrienden, het juiste beroep en de juiste manier van leven. Dus misschien moeten jullie je eigen kroost ook even screenen om te zien hoe dat persoontje in mekaar steekt. En kan je meteen nagaan of jouw beeld van hem of haar wel klopt met hoe hij of zij zich voelt. Je kan ook de kinderen laten raden naar jouw favoriete smurfje. Zo zie je of de kinderen jou doorgronden of toch een ander beeld van je hebben. Veel plezier met dit smurfen-raadsel-spelletje!

Elegant knipwerk!

2011-08-08T22:14:00.006+02:00

Wanneer wil je nu leren knippen? Niet als mam het voorstelt. Ook niet als pap het voorstelt. Zeker niet als broer of zus het voorstellen. Dan gaat het keelgat ver open en wordt het luidkeels brullen. Zo weet tenminste iedereen zeker dat je niet wil leren knippen. En als je dan toch per ongeluk in een beter humeurtje bent, dan overweeg je misschien-eventueel om toch een poging te wagen, maar dan wel op je eigen manier. Dat wil zeggen met twee handen, die elks één schaar-openings-gaatje hanteren. Zeker niet met één hand. Dan zegt dat eigenwijze koppie: 'Nee, ik doe dat zo.'. Het doet mam denken aan een mengeling van boekjes: Eric Carle's van top tot teen en 'Wie heeft er op mijn kop gepoept?'. 't Waren nog niet zolang geleden Arno's favorietjes.

Niet veel later staat mam de soepgroenten te hakselen en is het verdacht stil in het atelier. Mam hoort alleen een vaag geluidje dat niet kan worden geplaatst. Daarom gaat mam stilletjes even over het muurtje piepen. En wat ziet mam's oog dan? Een jongetje van drie dat zich uit de naad zit te werken om alle Star-Wars plaatjes uit een legoboekje te knippen. Heb je ooit?! Niks geen nee schuddend aardmannetje, maar één brok concentratie. Hij merkt niet eens dat mam een foto van hem neemt.
En kijk voor Star Wars doe je gewoonweg alles. En wordt dat knipwerk vanzelf nuttig. De soep was allang klaar, maar arnomansje zat nog altijd te knippen en te plakken. Op z'n blad was alles al honderd keer overplakt, omdat ie toch nog meer plaatjes wilde uitknippen. Eigenlijk was er geen plaats meer voor. Vergelijk het met een oud behangseltje en een nieuwer er overheen en jaren later nog een nieuw laagje erbij. Zo'n enig, zo'n stijlvol, zo'n elegant knipwerk zag mam nooit eerder! Zoon, mam vindt het top dat je nu knippen kan!

Nell met 16 maanden

2011-08-08T15:14:00.001+02:00

Ze is een bijdehande tante, maar dat waren ze allemaal. Dus past ze perfect bij de andere aardmannetjes. Eentje met een eigen willetje. Die vaak aan mam's rok hangt tot ze haar zinnetje krijgt.

Dus als mam grasmaait, gaat Nell in de draagdoek. Dat vindt ze super!

Mam houdt er een gebroken rug aan over, maar dat gras moet toch af...

Ze is altijd in voor gekkigheid. Verstoppertje of een kriebeltje hier of daar. Maar ze blijft wel een echte dame, want dat wilde jongensgedoe is niet echt aan haar besteed. Maar stil blijven zitten voor de foto toch ook niet!

Ze houdt nu al van roos. Of dat nu een speldje is of een fietsvestje maakt haar niks uit. Zolang het maar roos is. Dat vindt Emil dan weer super, want roos is en blijft steevast z'n lievelingskleur.

Nelletje bewondert zichzelf in de spiegel. Kintie, kintie roept ze fel en wijst druk gebarend met haar vingertje naar het kindje in de spiegel. Zou ze begrijpen dat zij het is?

Nell kan al goed trampoline springen. Die voetjes komen echt los. Na ieder hupje, valt ze op haar billen. Maar dat sprongetje hoort bij het springritueel. Boem!

Het houten paard heeft nog nooit zoveel diensturen gedraaid als sinds Nell er is. Mare ging het beest eerder optuigen. Maar deze meid zwiept vrolijk heen en weer. Juju paardje, trek hem aan z'n staartje, trek hem aan z'n sik, weg ben ik...

Nell speelt graag buiten. Een stokje, wat zand, steentjes en natuurlijk water en ons kleinste aardmannetje is uren zoet! Beetje vrije vogel.

Ze is de kleinste in een rij van vijf en dus moet je geregeld je vrouwtje staan. Laten zien dat je net zo stoer kan tractor rijden als die twee broertjes. Of nog stoerder: steppen als grote zus. Da's dan met veel vallen en opstaan.

En zo af en toe, regelmatig of eigenlijk altijd wil Nell gedragen worden. En meestal vindt mam dat echt de max om nog even met dat aardwezentje rond te zeulen. Maar soms kan dat ook knap lastig zijn. Als mam een boekje probeert voor te lezen, dient mam als klautertoestel wat de nodige frustratie oplevert bij de heren, die liever mam even voor hun alleen zouden willen hebben.

Maar misschien wil Nell dat ook wel...

Bokrijk

2011-08-07T07:16:00.001+02:00

De juiste mix brengt dit gezin meteen in een nonchalante stemming: overgoten zonnig, veel groen, onbeschrijfbare rust en life folkmuziek. Het geeft net die zoete noot aan een dagje Bokrijk. Mam viert er haar vijfendertigste verjaardag. En dat kan met niemand beter, dan met haar bloedeigen aardmannetjes op een locatie die mam nauw aan het hart ligt. Misschien is deze mam honderd jaar te laat geboren?

Voor de jongens is een tripje langs de snoepwinkel het hoogtepunt van de dag. Emil likte tot z'n tong helemaal rauw was. Dat moet dus wel een super heerlijke lolly zijn geweest?! Mam geniet meer van het kraampje buiten met z'n meer specifiek Vlaamse snoepgoed van weleer: nougat en neuzen. Jammie!

Ondertussen genieten de oudste aardmannetjes van een tochtje op een houten fiets. Nu ja, genieten? Zo te zien eerder een pijnlijke bedoening. Auw!

Af en toe is comfort toch echt wel aangenaam.
Mam moet er niet aan denken dat mam zo haar vijf kinderen had moeten vervoeren. En niet eens geld voor een biefstuk in je broek. Ach ja, 't was oorspronkelijk ook niet voor vrouwen bedoeld. Maar mam voelt meelij met de mannen die dit foltertuig moesten besturen.

En toen besloot men daarboven om de hemelsluizen te openen. Eerst een beetje dreigend gedruppel, waarin je nog wel met de gauwte een dansje kon plaatsen. Maar niet veel later een heuse stortvloed. Eerst stonden aardmannetjes als een sardientje in een blik te schuilen onder een taverneparaplu, maar na een kwartiertje werd dat toch te nat. Dus zochten de aardmannetjes hun heil binnen bij de haard. Eerst een demonstratie vilten, maar dat was aardmannetjes te eenvoudig. Prettiger was een lederen geldbuidel maken. Buiten een lapje leer, een nagel, een hamer en een kapblok is er niet veel meer nodig. Al is een munt om erin te doen achteraf natuurlijk wel uiterst prettig!

Dit kapelletje komt uit opa's geboortedorp. Hij woont er nog steeds. Voelt nooit de behoefte om het prachtige Engeland een bezoekje te brengen of het machtige Incarijk te gaan bewonderen. Kijk, je hebt nu eenmaal mensen die niet verder hoeven dan hun eigen tuin. In eigen tuin, langs een verlaten landweggetje of in een korenveldje valt natuurlijk ook veel te beleven. En in eigen land op vakantie is nog steeds het makkelijkste wat er is. Willen aardmannetjes zee, dan kan dat worden geregeld. Verkiezen ze de bossen, hoef je niet ver te rijden. Liever een dagje naar het museum in de stad - ook geen probleem. Maar aardmannetjes vinden het des te fijner om ook de rest van de wereld te ontmoeten. De scheve toren van Pisa een keertje echt mogen bewonderen of een boottochtje door Venetië. Misschien verdienen we ooit zoveel schatten dat we ons een weekje op een onbewoond eiland kunnen huizen. Hoe het ook zei, dit kapelletje staat symbool voor de Vlaamse rijkdom dichtbij huis. En die vormt momenteel toch het belangrijkste deel van aardmannetjes' wereld!

Meer?!

2011-08-03T22:32:00.001+02:00

Soms vraagt deze mam zich af of we wel genoeg evolueren in het leven. Halen aardmannetjes er wel alles uit wat erin zit? Of kan dit gezin meer? Moet meer of juist niet? En wat is meer dan?
Wat bouwen en verbouwen betreft hebben aardpappies en mammies er een aardig handje van weg. Aardmannetjes woonden eerst korte tijd in een appartementje waar beebie Owen ter wereld kwam. Daarna onderging deze jonge familie een mega-renovatie in een oud pand in Lier. Het enige positieve dat mam daar aan over hield was onze Mare. Mam werd er diep ongelukkig. Toen het uiteindelijk zo erg was dat mam nog maar een onsje woog, verkochten we de boel aan de eerste de beste bieder. Met een lapje grond op het oog, trokken aardmannetjes een tijdje in bij oma en opa - waar we nog steeds heel dankbaar voor zijn. Niet veel later woonden we in een modern, klein woninkje. Emil en Arno werden er geboren. Maar dat kleine huisje werd al snel veels te krap. Dus verkochten we de boel maar weer. En gingen weer aan het bouwen. Om van de nood een deugd te maken, trokken we voor een jaartje naar zee. Het mooiste jaar van mam's - uhum - jonge leven.
En toch is deze moeder soms bang om te kijken, om te moeten toegeven dat er al heel wat kansen onbenut zijn gebleven. Zoals die keer dat pap en mam op het punt stonden een vliegveldje te gaan runnen in Noorwegen. Net op het allerlaatste moment besloten deze aardse ouders om het te laten varen. En vele jaren later voelt dat nog steeds als een gemiste kans. Het vliegveld wordt ondertussen succesvol uitgebaat door een ware durver. Dan is er dat kleine stemmetje in je hoofd dat zegt: hadden we maar... Maar zo werkt het leven niet. Je moet vooruit kijken en niet teveel achterom.
Nu ja, foto's bekijken van enkele jaren terug kan dan weer erg deugddoend zijn. Dus werden stapels fotoboeken te voorschijn getoverd. Mam moest voorzien van tekst en uitleg. Dan beseft deze mam hoeveel bergen we al beklommen hebben. Hoeveel waters door zwommen: zeeën - oceanen! En prijst deze moeder zich erg gelukkig!

zomer 2007

najaar 2008

(De middelste is het nichtje.)

voorjaar 2010

zomer 2011

(De derde van links is het andere nichtje.)

Zo stroomt er dan weer nostalgisch bloed door mam's aderen. Meer? Mam heeft al zoveel meer!
Maar toch... zou het fijn zijn mocht Mare een eigen paard kunnen hebben, pap een zweefvliegtuig, Owen een klimboom, Emil een kamer met zicht op het treinspoor en Arno z'n speelzolder. Misschien zijn we er morgen niet meer. Worden we ziek. Wat dan met die dromen, die verlangens naar meer uit het leven halen? Zucht! Misschien moeten we toch op zoek naar meer...

En toen was het stil...

2011-07-27T18:02:00.005+02:00

Ook al probeert Owen nog even de sfeer vast te houden. En zit Mare alleen schommelend op het speeltuig, terug mijmerend aan de afgelopen dagen. Het stel logeetjes dat aardmannetjes over de vloer kregen, ging net de deur uit. Aardmannetjes missen hun nu al.
Het waren dan ook niet zomaar de eerste de beste, maar een biezonder beleefd stelletje, dat welopgevoed door het leven dartelt. De een dromend van ballet, de ander voorzien van een getalenteerde, liefdevolle aanpak voor peuters.
Zeven kinderen had mam onder haar hoede. Een ware sensatie om met zo'n kroost boodschappen te gaan doen. Mam zag menig persoon staren, denkend dat al die kinderen mijns eigen waren. Sommigen onder jullie zouden er van terug schrikken, maar deze mam heeft ontzettend genoten van zoveel creativiteit die aan de dag werd gelegd. Het voelde haast onwezenlijk, surrealistisch en irreëel, maar tegelijk zo rijk! De een vulde de ander aan. De ander voelde precies aan wat die ene nodig had. Ruzie of onenigheid was in geen mijlen te bespeuren. Zelfs niet bij het spelen van ontelbaar veel gezelschapsspellen. Mam had even het gevoel op een planeet te zitten zonder computer en zonder high-tech-speelgoed, met enkel toegang tot lego, knikkerbaan, k'nex, knutselmateriaal en de natuur met z'n bosrijke omgeving.
Bij ons uitje naar de Asberg, kreeg mam een heerlijk bosgerechtje voorgeschoteld, gegaard in een natuurlijke oven. De heren bewaakten hun kamp tegen bosgeesten en waterkwallen met gevonden voorwerpen, die dienst deden als wapen. Emil en Arno onderzochten de levensgewoonte van een kever van zeer nabij. Nell was gebiologeerd door een denappel. Al banjerend, zingend, bloemen plukkend arriveren aardmannetjes thuisgekomen in een heus tableau vivant, voor eeuwig vastgelegd op een plaatje dat foto wordt genoemd. Het roept de sfeer op van de afgelopen week: spannende kunstzinnigheid met een tikkeltje humor en gekkebekkentrekkerij. Maar toen werd het stil...
De logeetjes keerden terug richting Nederland, waar er een zwangere moeder op hen wacht. Aardmannetjes kropen stilletjes in een boekje en gingen vroeg onder de wol. Ze hopen jullie gauw weer te zien...

Little man Tate

2011-07-18T23:02:00.001+02:00

Laat Jodie Foster nou m'n lievelingsactrice zijn. En ja, deze mam houdt ook wel van een stevige portie drama. Maar gisteravond heb ik zowat de ganse avond op het puntje van m'n stoel gezeten met een kippevel-velletje. Enkele jaren terug zou deze moeder gegarandeerd in huilen zijn uitgebarsten bij het zien van de filmbeelden. Het waren toen erg treurige schooltijden. Gelukkig is het zieltje wat gehard. En het feit dat Owen het deze dagen goed maakt, zit er natuurlijk ook voor iets tussen. Dus tranen kwamen er dit keer niet aan te pas. Maar mam herkende wel zovele dingen dat het haast griezelig was om naar te kijken. Het leven van het jongetje Fred loopt tot zowat tweederde van de film simultaan aan de ellendige tijd die Owen doorliep tot z'n zevende jaar. Het alleen rondhangen op het schoolplein, het onbegrip van medeleerlingen, het niet 'kunnen' spelen maar de voorkeur geven aan een interessante reportage op de televisie - het was Owen. Grappig hoe hij z'n leven wat kleur probeerde te geven door in spiegelschrift te gaan schrijven, net zoals Fred die z'n muziekstukken van achter naar voor speelt. Hij werd die dagen ook nog eens stevig gepest door een andere hoogbegaafde jongen - die net als in de film - een echte klier bleek te zijn. Owen is nog steeds bang voor hem.
Groot dieptepunt kwam er rond z'n zesde met een depressie tot gevolg. Hij wou toen absoluut naar de universiteit om kwantumfysica te gaan studeren. (Zo heet dat toch met die deeltjesversneller-toestanden?) In ieder geval vonden deze pap en mam dat geen goed idee. Nochtans waren er testen en gesprekken genoeg geweest, die allemaal aangaven dat het intellectueel gezien mogelijk moest zijn. Er werd ons gegarandeerd dat - ondanks een zware verdieping van het lesprogramma - hij met z'n veertiende absoluut klaar zou zijn met de middelbare school. Daar stevenen we dus op af. Met dat gegeven worstelt deze mam iedere dag. Latijn gaat er in als zoete koek, wetenschap nog meer. Ervoor werken moet ie amper. Eén keertje horen is voldoende. Toch vindt deze aardman zichzelf niet bijzonder slim. Eerder gewoontjes!
Volgens deze mam kan het niet gezond zijn om zo'n jong kind tussen een hoop jongvolwassenen te zetten. Als je ziet hoe Fred naar de universiteit trekt, dan kan mam niet anders dan besluiten dat we de juiste keuze voor Owen hebben gemaakt. Hij staat stevig in het leven. Geniet van het spelen met lego. Tekent er op los. Hij behaalde met succes de lagere school. Maar het aller, ALLERbelangrijkste is het feit dat we hem een gelukkige kindertijd hebben kunnen geven! Da's iets wat niemand hem ooit nog af kan nemen!

Vakantie... saai?!

2011-07-12T22:46:00.002+02:00

Op een nog warme juli-avond trekken aardmannetjes op avontuur. Ze hebben nog heel wat fut te over voor een lange trektocht. Dat komt door het vele-uren-zitten in de auto, op weg hier naar toe.

De omgeving is werkelijk adembenemend mooi! Dat we hoog waren geklommen had mam al wel door gehad. Maar dat we zo'n uitzicht kado zouden krijgen op amper vijf minuutjes wandelen van het vakantiehuis proefde naar pure luxe.

Vanuit het dorpje Botassart voert een pad de heuvel af. Het loopt dwars door de bossen. Le tombeau du géant wacht er beneden op onze kinders om er al in hun onderbroek en blootvoets over de rotsen door het water te waden. Aardmannetjes beleven er de avond van hun leven.

De volgende ochtend is mam al vroeg uit de veren. Buiten is alles nog zo mystiek stil. De wereld moet nog ontwaken. Maar mam geniet - met een kop thee bij de hand - van ieder kostbaar moment.

Als aardmannetjes een uurtje later hun ontbijtje hebben veroberd, voelen ze precies diezelfde drang om deze nieuwe omgeving wat beter te leren kennen. Dus na een kattenwasje en wat bijeen gegraaide koeken en sap, brengen we een bezoek aan het kasteel van Godfried van Bouillon. Voor aardmannetjes zeer indrukwekkend. Dit pré-middeleeuws kasteel is toch net een tikkie mysterieuzer dan andere mooi aangeklede kastelen van later tijdperk. Aardmannetjes voelen hier de kilte op hun nek vallen wanneer ze bijvoorbeeld de vergeetput vinden, de donkere gangen doorwandelen en binnengluren in het cachot met nog authentieke opgesloten ridder.

Brrrr... mam had hier niet gaarne vertoefd.

Wel bijzonder was de tentoonstelling 'van ganzenveer tot pc' die in het scriptorium was ondergebracht. Veel materiaal en weinig tekst - en dus zeer toegankelijk voor aardmannetjes met vakantie. Dit klaslokaaltje was er nagemaakt. Grappig om te weten dat de boekentas die links in de hoek staat hier een dikke week geleden is aangekocht om in september op identieke wijze achter de schoolbanken te kruipen in de Schola Nova.

Het ademt de sfeer van weleer uit...

Met wat regenbuien op de achtergrond en een constant dreigende lucht trekken aardmannetjes na de middag naar het Eurospace center. Voor pap en Owen een absoluut kuuroord van de meest geavanceerde space-high-tech, maar voor mam en Mare des te saaier. Pffffffff! Die eerste hal met een filmpje en wat planeten boven het hoofd gingen nog. De tweede met de verschillende ruimtedinges al wat minder, om nog maar te zwijgen over de derde en laatste hal. Mam wist niet dat er zoveel te vertellen viel over een zwart gat?! Maar goed, pap en Owen waren happy en mam ook toen het achter de rug was en mam eindelijk kon gaan snuisteren in het winkeltje. Twee stickerboeken voor de jongens en wat plastic space-speelgoed in een zak voor amper tien euro. Owen kocht van z'n zakgeld een duurdere versie met zeer gedetailleerde prutsels eraan. Iedereen tevreden!

Na zo'n namiddag tussen de technische blabla, voelt mam zich een stadsmus worden. Da's nu net wat mam echt niet zou willen: dat aardmannetjes van die stadsmussen worden. De liefde voor de natuur wordt er dan ook met de paplepel ingegoten. En op doorreis naar huis kwamen we voorbij 'Parc Chlorophylle'. Artistiek, eigenzinnig bos met speeltuin - zo stond in de brochure. Het leek mam wel wat. Het klonk alvast goed in de oren. En dat was het op zich ook wel, maar om nu te zeggen dat je er uren voor zou gaan rijden...nee, dat nu ook weer niet.

Er stonden wel een paar leuke schilderijen. Aardig om te zien, maar ze spraken aardmannetjes toch niet echt aan. Jammer...

Wel een leuk kiekje genomen.

En een mens zit ook niet vaak boven op een rotsschildering. Maar hier mocht het wel....

Na toch al wel een half uur stappen, één enkel schilderij en veel te veel borden met leesvoer, kwamen we dan eindelijk bij een ietwat beeldende uitleg over het bosleven.

Arno staat boven aan de voedselpyramide. Meteen duidelijk voor hem!

Een eindje verder mochten aardmannetjes het opnemen tegen dierlijke kunsten. Hier zie je Owen, die net zoals de Zwarte Ooievaar op twee gladde stelten probeert z'n evenwicht te behouden. Echt niet zo makkelijk!

Of Mare, die net als een mier tig keer haar eigen gewicht uit de grond trekt. Maar deze meid heeft spierballen! Pas maar op, jullie zijn gewaarschuwd!

Het spoor-zoekers-labyrinth was op zich een finale fijne zoektocht geweest, mochten aardmannetjes niet al bekaf zijn geweest van door de rest van het park te hobbelen. Arno kreeg nog net dat sprankeltje hoop toen mam hem vertelde dat hij bij het vinden van de uitgang zou belanden in de speeltuin. Het deed het hem net.

Nell daarentegen ging bij ieder plaatje vertellen om welk dier het ging. En pap kwam dus geen meter meer vooruit.

Na één keer het touwenparcours te hebben doorgewandeld en een enkele keer meer op de glijbaan met klimtoren, zakken aardmannetjes uitgeput neer op een bankje. Hoogste tijd om die prachtige Ardennen achter ons te laten en weder te keren naar ons eigen stekkie.

We zwaaien nog een laatste keer naar al dat groen en proberen dit landschap vast te houden in ons geheugen. Het maakt ons sterk om er weer stevig in te vliegen bij thuiskomst. Om het leven weer bij z'n lurven te nemen. Dat aardmannetjes dat nodig hebben bleek vandaag maar weer. Arno, op en neer wijzend met z'n rechtervingertje en met een boze toet kwam mam even duidelijk maken dat vakantie thuis niet zo leuk is. Alleen maar spelen - ondanks z'n nieuwe speelgoedjes - vindt hij oersaai. Hij wil werken in een boekje, stickeren, schilderen, tekenen en denkspellen spelen.

Onze zoon zal nog een paar dagen geduld moeten oefenen, want deze mam is vol vlijt begonnen aan de grote schoonmaak. Vanaf maandag mag ie weer aan het werk - die bereknul!

En dan is de vakantie alweer volstrekt verleden tijd!

Het allermooiste plekje op aarde!

2011-07-04T22:59:00.004+02:00

Ergens is er een plekje op deze aarde - een heel fijn plekje. Het is gelegen in een smal zijstraatje, rustig en vredig. Er staat een nieuwbouw bakstenen huis, gebouwd op een talluutje. Atlas huppelt er vrolijk door de tuin met in z'n bek een sappig bot. Binnen in dat puntdakhuis zitten - vlak voor het raam - aardmannetjes te werken aan een lange keukentafel. Ze groeien er op onder moeders vleugels. Leren er schrijven en rekenen. En hun moeder doet dat met heel veel liefde en zorg, zodat aardmannetjes het aan niets ontbreekt. Dat het hun goed gaat, is aardmannetjes wel degelijk aan te zien. Ze roetsjen met auto's van de trap, springen op en af de trampoline, spetteren als kleine vogeltjes uren in het zwemwater, bouwen hoge torens, vertellen er de meest spannende verhalen en spelen haasje over.
In dat gezellige huis, achter de paars-grijze deur heeft er zich iets wonderlijks voor gedaan. Geen heiligendinges, maar toch iets om bijzonder trots op te wezen. Sinds enkele dagen is er ééntje uit het gezelschap, die zo zoetjes aan het nest uitfladdert. In september de keukentafel zal inruilen voor een oeroud degelijk houten schoolbankje met een al even oeroude stevige lederen boekentas, met zo'n echte stroeve klik-klak-sluiting. Onze zoon is namelijk met glans geslaagd voor z'n eindexamens lagere school en kan dus z'n middelbare studies aanvatten. Toen mam het nieuws vernam, moet het gejoel van handgeklap tot diep in het land hebben geklonken. Zo'n ontlading en even zo'n euforisch gevoel, alsof niets ons nu nog in de weg kan staan. Al dat zwoegen aan sommen werpt zijn vruchten af. En even ook het nakijken geven aan al diegenen wie niet geloofden in aardmannetjes fijnste plekje op aarde. Maar vooral een warme gloed van glimmende trots!
Mam hoopt dat ons oudste aardmannetje het plekje met de lange keukentafel nooit vergeet, want het is allermooiste plekje op aarde!

In de tuin!

2011-06-27T22:56:00.000+02:00

Laatst toen pap en mam op hun luie ... voor de televisie hingen en het al behoorlijk schemerdonker begon te worden, kroop daar zomaar op z'n sjokken een egeltje door onze tuin. Zo'n beesie gaat behoorlijk hard ondanks die korte pootjes. Op het randje van onze stoel zaten pap en mam onbeweeglijk stil - verbaasd over dit onverwachte verschijnsel. Hij verdween al even snel als ie was gekomen. 's Morgens was er geen spoor meer te bespeuren: geen pootafdruk, geen afgeknaagd stukkie fruit, geen prikkebolletje meer. Dat vond mam zo jammer. Want aardmannetjes hadden vast net zo verwonderd naar het beestje gekeken als pap en mam dat deden. Erg jammer...
Diezelfde week vloog er zich een jong vogeltje te pletter tegen het achterraam. Pap deed nog een wanhopige reanimatiepoging, maar zonder succes. Het beesie was voer voor de kat. Ook dit konden de aardmannetjes niet live meemaken. Nochtans - hoe zielig ook voor het vogeltje - is het een goeie manier om met de dood in aanraking te komen. Aardmannetjes hadden het beestje - na tig reddingspogingen - zeker een mooie begrafenis bezorgd. Driewerf helaas...
De dooie mol die langs de kant van de weg lag, werd dan weer wel langs alle kanten bekeken. Klauwen, scherpe tandjes, oogjes (?), spitse snuit, korte staart, zacht velletje: aardmannetjes zagen het allemaal. Maar toch spijtig dat ie het niet meer deed, zoals Arno droogjes opmerkte. Hij stonk ook verschrikkelijk. Nadat Atlas deze geur had opgepikt, was begraven in de tuin geen optie meer. Hij zou hem zo weer opgraven en met veel smikkelgenot verorberen.
En de pad die mam bijna een hartverzakking bezorgde, omdat ie een meter hoog sprong toen Nell op hem landde na het glijen van de glijbaan, werd door aardmannetjes met plezier onthaald. Maar deze was wel erg levendig. Zo springerig en glibberig hoefde nou ook weer niet. Bweuh!
Redenen genoeg dus om van onze tuin een resort te maken voor allerlei dierlijk gespuis. Het loont meer dan de moeite om dieren die in het in deze dagen zo moeilijk hebben om hun soort in stand te houden een handje te helpen. Bovendien zijn dieren - hoe klein ze ook mogen zijn - fascinerend om naar te kijken. Een gezonde hoeveelheid dierenleven is ook nog eens goed voor de tuin: insecten die ervoor zorgden dat aardmannetjes maar liefst twee appels hebben groeien aan hun vorig jaar geplante boom, wormen eten alle rommel op en kikkers, vogels en vleermuizen eten die vervelende beestjes op, die wij mensen op een warme zomeravond buiten niet graag om ons heen hebben.
Lang niet iedereen heeft thuis een grote tuin met ruimte voor bomen, gras en veel planten. Maar aardmannetjes hebben ruimte zat. Dus... trokken aardmannetjes naar buiten om te beginnen aan onze diervriendelijke natuurtuin in de hoop zo een heleboel nuttige beestjes te lokken. Voederhuisjes voor vogels kent iedereen wel. En da's ook prima. Maar er zijn nog zoveel meer dingen om te doen.
Zoals een mini-vijvertje: gemaakt van een goedkope ongebruikte verfemmer, gevonden keitjes op de bodem en een grote kei (zodat de beestjes er nog uit kunnen). Met een waterplantje erin meteen een paradijs voor salamanders, kikkers en padden. Samen met een rotsplantsoentje en een kikker en paddenhuisje de perfecte plek voor kikkies. Nu maar hopen dat er gauw eentje z'n intrek neemt in deze villa met zicht op zee.

Aardmannetjes zijn nog lang niet klaar. We moeten nog een nestlaars ophangen voor een uil, het aantal druppels voor het vogelbadje afstellen, een bijenhotel maken, een vlinderhuisje knutselen en nog zoveel meer. Mocht u nou ook zin hebben gekregen om samen met uw zoon of dochter aan de slag te gaan in de tuin, schaf dan eerst dit boek aan: In de tuin van Martyn Cox. Want daar haalden aardmannetjes ook hun ideeën vandaan. Veel wroet, spit en woelplezier!

Vlaams mijnmuseum

2011-06-13T22:03:00.000+02:00

Pinkstermaandag! Al weten aardmannetjes niet helemaal meer waar dat voor staat - vurige tongen boven heilige hoofden of iets dergelijks - hoefde pap vandaag niet naar kantoor. Vandaag lag een dag te wachten - met nou niet meteen het stralendste weer ooit, maar toch een bovenstebeste uitstapdag voor een bezoek aan het Vlaams mijnmuseum, ingericht op de site van de oude steenkoolmijn van Beringen. Met een groep huisonderwijzers, zo min of meer dan, want er treden steeds meer wijfelende of semi-huisonderwijzers toe. Maar dat geeft niet. Deze mam vindt het prima!

De kleine stoere aardmannetjes werden ontvangen door een mijnwerker die hun chef was voor een dag en hun de kneepjes van het mijnwerkersvak bijbracht. Bij een kolenkachel kregen ze alvast een eerste kennismaking met steenkool. (Een uitstervende fossiele brandstof.) De kinderen werden aangemaand om samen op zoek te gaan naar de goudschat die in de mijn verborgen lag. Maar met hun gewone kledij mochten ze niet in de ondergrond afdalen. Daarom moesten ze zich eerst gaan omkleden. In de badzaal wachtte hen een zoektocht naar hun mijnwerkersplunje: jas, helm en lamp. Dan was het aan de speurneuzen! Dit alles werd op een zeer speelse manier gebracht. Voor Emil en Arno dan ook zeer te pruimen.

Grote stoere aardmannetjes en co werden gegidst door een echte ex-mijnwerker, die het leven in de mijn vertelde vanuit het oogpunt van een arbeider. Humorvol voor de volwassenen! En voor velen onder ons gaf het een blik op het ooit jonge leven van een opa. Op deze manier werden de herinneringen aan de steenkoolmijnen van de streek levendig gehouden. Toch net dat tikkeltje meer dan het boeiende boek Zwarte Sneeuw - dat aardmannetjes al hadden verslonden voor we deze trip planden.

Alle mijnwerkende kinders werden beloond met een lolly. En met hun arbeidersloon in de mond speelden een heleboel kleintjes en groten nog een tijdje na op het grasveld, op het oude treinspoortje of beklommen de tot fantasie-aanzettende-superboor. Ondertussen keuvelden ouders over koetjes en kalfjes, met een zelfgemaakte boterham, een warme wafel, een bakje kersen of een fris pintje in de hand op het terras. Maar niet eentje die zich verveelde.

Vuile plakhanden waren er gegarandeerd, maar het was alweer een zeer aangename middag!

Drukke blokperiode!

2011-06-04T07:02:00.000+02:00

Als mam de afgelopen weken in één woord zou moeten omschrijven, dan is dat makkelijk samen te vatten: druk! Zo druk dat er gister een ouder met zoon voor de deur stond omdat mam een verkeerde datum had doorgegeven voor onze ontmoeting. Aardmannetje Emil vond het allemaal prima. Hij had een vriendje om mee te spelen. Maar voor mam liep het schaamrood hoog op toen deze met ongewassen hoofd en stinkend naar het zweet het bezoek ontving! Mam was net bezig in sneltreinvaart het huis een flinke beurt te geven, omdat mam niet langer over een poetsvrouw beschikt, die alles spik en span houdt. Er moet gesnoeid worden in het budget, omdat aardmannetje Owen vanaf september met halve dagen naar de Schola Nova zal gaan. Dus wordt er nu op van alles en nog wat beknibbeld om er budget voor vrij te maken. Verder zijn we druk in de weer Owen voor te bereiden op z'n eindexamen voor de lagere school. Hij wil zo graag z'n middelbare studie's aanvatten. Daarvoor moet hij zich eerst door de blokperiode worstelen. Mam sleept hem door een hele resem handboeken van het zesde leerjaar. Maar in al die hectiek schieten mailtjes en bloggen er stevig bij in. Nu ja, het is voor het goede doel! En laten we vooral hopen op een goede afloop?!

Mini-Europa

2011-05-20T13:04:00.001+02:00

In uiterst perfecte omstandigheden zouden aardmannetjes een reis moeten maken door Europa. Da's het thema waarmee we een hele tijd zoet zijn geweest: Europa en de rest van de wereld. En het zou een mooie afsluiter zijn om al dat geleerde in werkelijkheid te kunnen bewonderen. Maar omwille van budgettaire redenen koos mam om het iets minder prestigieus aan te pakken en brachten aardmannetjes een bezoekje aan mini-Europa. Het park herbergt tal van zeer gedetailleerde maquettes, gemaakt op schaal 1/25. En dus onderling goed vergelijkbaar.

Hierdoor leek die scheve toren van Pisa plots toch niet zo groot als aardmannetjes wel dachten...

Deze stoere Viking is mam's andere helft van het trouwboekje...

Dat maakt mam Hylva, moeder van Wickie!

Nell trok van blauw drukknopje naar blauw drukknopje om aldaar te staan dansen op land's volkslied.

Iemand enig idee of er een ceedeetje bestaat met al deze hymnes?

Aardmannetjes zagen uiteraard de traditionele gebouwen de revue passeren, maar voor hun waren de details meer de uitdaging. Want waarom stonden Suske en Wiske, Marsipulami, Kwik en Flupke en de Smurfen op het marktplein van Brussel? Iets waarover mam het nog niet had gehad...

Emil - momenteel vlaggengek - vond het sneu dat er onvoldoende wind was om de vlaggen lekker te laten wapperen. Maar andere aardmannetjes genoten van het zonovergoten namiddagje!

Het principe van de eurotunnel in beeld gebracht. De aardmannen vol bewondering...

Een ietwat surrealistisch beeld: de Eiffeltoren, de Big Ben en de Blinkende Bollen allemaal samen op het plaatje. Natuurlijk gekiekt door mijn Vikingheld.

Als je deze wil vinden, neem je best een vergrootglas mee. Amper zichtbaar ontdekte Mare Don Quichote met z'n knecht, op weg om te gaan vechten tegen de windmolens. Mam apetrots dat al dat leeswerk z'n vruchten afwerpt! 't Zou een mooie toevoeging zijn, mocht er bij ieder land een volksvertelling zijn, die zou kunnen worden beluisterd via zo'n draagbaar oor-dingsel.

De uitbarsting van de Vesuvius. Aardmannetjes ondervinden de trillingen aan den lijve - op de trilplaat naast de vulkaan. Het leidt tot heel wat gegibber!

Mam en pap zouden Owen eens heel graag het astronomische uurwerk van het oude raadhuis in Praag laten zien. Hij zou het fantastisch vinden! Hier kreeg ie alvast een voorproevertje...

Wat is er zo bijzonder aan deze gebouwen? Links zie je een piano in de etalage staan. Nog geen idee? Mam moest het ook gaan opzoeken. Samen met Mare gidsen we onszelf door Duitsland om tot de vaststelling te komen dat het hier gaat om het roze (?) geschilderde Beethovenhuis. Nu dus geel van kleur. Maar het verklaart de piano natuurlijk wel!

Gelegen op het hoogste punt van Athene beheerst de Acropolis al eeuwen de omgeving. Voor aardmannetjes voelde het echt hoog, want ze konden maar net over de struiken gluren.

Dag zwaaien in alle Europese talen... wat een werk! Mam houdt het gewoon op 'vale'!

Da's veel eenvoudiger!

Europa is nog steeds in ontwikkeling. Het project kan nooit helemaal af zijn. Op politiek vlak zijn aardmannetjes aardig te kort geschoten, maar aangezien de politiekers dat zelf ook doen, leggen we dat gegeven naast ons neer. Aardmannetjes hebben zich vooral geconcentreerd op de schoonheid die Europa te bieden heeft. En dat was een hele boterham!

Party-time!

2011-05-09T10:03:00.001+02:00

Terwijl pap en mam als een raket door het huis vliegen om alles tijdig klaar te krijgen en tafels en stoelen worden aangesleept, worden aardmannetjes nog even gauw onderworpen aan een lesje Latijn.
Daarna is het party-time. Mam verwacht maar liefst vijftien hoogbegaafde kinders met ouders. Sommigen kennen aardmannetjes alleen maar via mail. Dat maakt het best spannend voor aardmannetjes. Maar kinders zijn zo makkelijk met elkaar. Het ijs werd al gauw gebroken (en gesmolten met dit zomers temperatuurtje). Het feest begint eerst nog vrij rustig. De oudste jongens gaan aan het lego-en en vermaken zich met Star Wars-figuurtjes.

De kleintjes verkennen in hun uppie de omgeving. En met een kom chips in het zelfgemaakte kamp van een paar dagen eerder komen de meesten meteen los.

Papa's en mama's - zittend onder de paraplu - wisselen van gedachten met elkaar. Ze ontdekken wat ze gemeenschappelijk hebben. Fleuren op van elkaars verhalen te horen. Beseffen hopelijk dat ze er niet alleen voor staan. Leren misschien vrienden voor het leven kennen?!
Aardmannetjes en friends trekken er zich niks van aan. Ze smikkelen van de hapjes die mam had voorzien. Springen uit hun kleren en wippen in hun zwemkostuumpje. In en rond het huis geurt het heerlijk naar zonnecrème. Absoluut geen overbodige luxe met deze hitte.

Daarna barst de pret pas echt los met een waterballonnengevecht. Het waterkraantje doet goed zijn dienst!
Tot dan het moment komt dat de kindertjes naar huis gaan en de ouders afscheid van elkaar nemen. Pap, mam en de aardmannetjes kijken terug op een meer dan geslaagde namiddag. Voor herhaling vatbaar!

Heeft u ook (vermoedelijk) hoogbegaafde kinderen die niet het gewenste attest kregen of bent u een ouder met hoogbegaafde kinderen die nog school lopen, maar daar onvoldoende aan hun trekken komen? Wilt u weleens graag mensen ontmoeten die soortgelijke problematiek moeten verwerken? Dan was ook u van harte welkom geweest... Misschien een volgende keer?!

Hokjesmentaliteit

2011-05-08T23:11:00.001+02:00

Wat drijft onderwijzers om zulke negatieve boodschappen uit te dragen dat ouders ervan in zak en as gaan zitten? Hoe komt een hoogbegaafd kind in vredesnaam aan een type-acht-attest? Wat is het nut van een kind te laten dubbelen? Dit laatste werd reeds jaren geleden ontkracht. Een kind laten dubbelen heeft vaak een nog slechter zelfbeeld tot gevolg dan het kind reeds ontwikkelde door telkens opnieuw te moeten vaststellen dat het het gevraagde niveau niet kan behalen, om wat voor reden dan ook. Het doet mam steigeren als een wild paard. De hokjesmentaliteit brengt het met zich mee. CLB, psychiaters, dokters, onderwijzers - noem maar op - stuk voor stuk zijn ze zeer goed in het labelen van kinderen: dyslexie, dyscalculie, autisme, ASS of een mix ervan. Om ze dan vervolgens zo snel mogelijk in het juiste hokje te duwen. Waarbij sommige kinderen daadwerkelijk baat kunnen hebben. Maar o wee als er een kind afwijkt en niet thuis hoort in één, maar in meerdere hokjes omdat het te slim, te speels, te onaandachtig of teveel dyssen heeft. Dan duwen ze'm toch maar gewoon ergens in. Misschien wel met de beste bedoelingen maar elke instelling of onderwijzer focust zich daarbij op een ander knelpunt. Waardoor het voor de ouders een onmogelijke taak wordt een keuze te maken. Hokjesmentaliteit moet worden verbannen. En onderwijsinstanties zouden meer met elkaar moeten communiceren. Rond de tafel gaan zitten en het kind in z'n totaliteit bekijken. De negatieve dingen afwegen tegen de positieve dingen. Zijn ze werkelijk zo negatief dat ze de algemene leergang belemmeren? Of is het kind gewoon niet goed in motoriek? Maar kan hij of zij wel fantastisch goed verhalen verzinnen? Vraag maar eens aan de onderwijzer van uw kind om drie specifieke zaken op te noemen die voor uw kind van toepassing zijn. En durf door te vragen over de kwaliteiten die uw kind heeft en hoe die op school worden gestimuleerd.  Menig leidinggevende zal met de mond vol tanden staan. Al zullen ze dat niet snel toegeven. Een onderwijzer wordt nu eenmaal niet graag van z'n troon gestoten...
De niet gekende zaken staan boven op het lijstje, maar wie heeft ze niet? Zelf had mam een hekel aan chemie en fysica. Zodanig erg dat mam appelflauwtes kreeg of migraine-aanvallen ontwikkelde als mam nog maar dacht aan weer zo'n oersaaie les. Gehaat heeft deze mam het.  Mam snapte er ook geen bal van. Wou het ook niet snappen, want wat was nu het nut van het moeten berekenen van de valsnelheid van een rotsblok? Mam kon er zich niet op concentreren. Mam's bezorgdheid ging uit naar mensen die misschien wel onder het rotsblok doorliepen. Of aan het gevaar dat mogelijk de hele rotswand zou instorten. Maar werd dat ooit gevraagd op school? Heeft er ooit één leerkracht gezegd dat mam eerder een sociaal voelend wezen is? Njet is daarop het antwoord. Mam moest en zou die stomme snelheid berekenen.  (Wat mam koppig niet deed en dus een score behaalde van elf op honderd door niets te willen invullen op het examenblad. Weet nog steeds niet hoe ik aan de elf kwam?!) En wat doet mam nu met fysica en chemie? Niks... maar mam maakt zich nog steeds zorgen om iemands welzijn. Mam ziet nog steeds gevaren en valkuilen. Daarom zit mam nu haar hart te luchten door deze blogjes te typen.
Met aardmannetjes loopt het lichtelijk anders. Ze hebben geen disfuncties. Met die slimme koppies van hun blinken ze in alles uit: Mare meer talig en Owen in de bèta-vakken. Ook op hun IQ-testen scoorden ze fantastisch goed. Maar helaas zijn er kinderen die ook hierin vastlopen, ongeacht hun hoog IQ. Besef altijd dat een test een momentopname is en dat een kind meer is dan één enkel resultaat van één enkele test.
Als een kind niet past in één bepaald hokje of minder scoort op één bepaalde test wil dat nog niet zeggen dat het kind moet worden gedegradeerd tot zittenblijver of type-achter. Zelfs als de problematiek zwaarder is, kan worden gefocust op de zaken waar hij of zij wel goed in is.  Maar zolang dat het onderwijssysteem dat niet door heeft, bestaat er maar één middel om een gezonde leersituatie te kunnen bieden: huisonderwijs!

Taximam

2011-05-06T14:00:00.001+02:00

Aardmannetjes leren eclectisch. Niet één enkele methode is precies datgene wat aardmannetjes nodig hebben: te eenzijdig. Toch steken er drie methodes met kop en nek boven uit:  The Well-trainend Mind,  de Charlotte Masonmethode en The Latin Centered Curriculum. De methodes hebben met elkaar gemeen dat ze allemaal vertrekken vanuit klassieke kinderboeken, waarbij geschiedenis als middelpunt wordt genomen. Ze werken ook allemaal in chronologische volgorde. Iedere methode werd met veel liefde bestudeerd en uitgewerkt en dat voelt mam bij het hanteren. Het leren gebeurt op een echte, levendige en speelse wijze. Ons lesgebeuren is dus een mix van al het goede. Dat kan toch alleen maar goed gaan?!
Maar waar zitten dan de verschillen? In een notendop beschreven komt het hier op neer...
The Well-trainend Mind is een meer moderne aanpak van klassieke studie. Het verruimt z'n horizonten naar de hele wereld, ondersteund door vaderlandse 'Amerikaanse' geschiedenis. Voor aardmannetjes met momenten té Amerikaans en dus moet er op tijd wat geïmproviseerd worden. Maar met de tijd proef je als vanzelf of iets gewoon goed is, super of helemaal niet. Je ontwikkelt er een neus voor. Maar het kost wel energie! De onderwerpen komen in drie fasen terug: the grammar stage, the logic stage en the rhetoric stage. Het spinnenwebmodel dus waaraan telkens nieuwe tags worden opgehangen. Deze methode is perfect te gebruiken als diepgewortelde basis met een brede waaier aan mogelijkheden.
Miss Mason vertrekt vanuit de zogenaamde living books.  Kinderen leren in plaats van uit ‘droge’ tekstboeken, uit ‘levende’ boeken: klassiekers die de tand des tijds hebben of kunnen doorstaan. Dus geen zakelijke opsomming van feiten, maar echte verhalen die aardmannetjes meeslepen naar lang vervlogen tijden. De methode gaat bij voorkeur uit van de eigen wereld van het kind; de rivier vlakbij, de vaderlandse geschiedenis, het museum in de stad, enz. Logisch ook aangezien aanvankelijk in de eigen taal zal worden gelezen. De Charlotte-Masonmethode wordt door aardmannetjes gezien als de levendige verbreding van de klassieke studie.
The Latin Centered Curriculum spit dan weer ieder onderwerp tot op het bot uit alvorens verder te gaan. Wanneer een thema is afgehandeld komt het normaliter niet meer aan bod. Voordeel is dat kinderen al op zeer jonge leeftijd leren doorgraven, opzoeken en willen weten.  Volgens mam is The Latin Centered Curriculum de perfecte aanvulling - een ware verdieping op The WTM.
Mam vult het programma zelf nog verder aan. Verzwaart de boel nog wat door de toevoeging van extra muzieklessen buiten de muziekacademie: piano en gitaar. Meerdere sporturen per week: zwemmen, schermen, tennis, ballet en paardrijden. En vanaf september zullen aardmannetjes zich één voormiddagje per week gaan verdiepen in de Chinese taal. Ook de 'Art'-lessen staan op een hoger pitje dan datgene wat wordt beschreven in de methodes.
Hmm... klinkt zwaar als mam dit alles zo leest. Maar aardmannetjes vinden het prima. Staan te springen om nog meer uitdaging. Voelen helemaal geen druk op de schouders. En houden nog veeeeeeeeel tijd over om te spelen en lekker wat aan te modderen. Zolang geest en lichaam gezond blijven, is dit zoals het er momenteel aan toe gaat! Druk, hoort mam u denken? Welnee, hoe kom je d'erbij?! Taximam regelt het wel even! (En anders is er ook nog taxipap die zo af en toe kan worden ingeschakeld).  De uitdaging voor het opvoeden van aardmannetjes is best groot, maar zonder zou mam zich alleen maar vervelen. Mam geniet van deze superleerzame tijden!

Town party - Country party

2011-04-29T23:01:00.000+02:00

Als mam zit te kijken naar de zevende aflevering 'Town party - Country party' van het kleine huis op de prairie - waar we de laatste weken allemaal zoet mee zijn - krijgt mam de krop in de keel. De vorige afleveringen genoten we van het pioniersleven, de eenvoud, het boerenleven, de prachtge kleren, hun positieve ingesteldheid, de kinderen Ingalls en nog zoveel meer.
Maar dit verhaal is anders. Het doet mam denken aan de nare tijd die Owen op school beleefde...
Laura heeft er een gehandicapt vriendinnetje Olga: haar ene been is korter dan het andere. Door haar handicap zit ze vaak op een bankje te kijken naar de spelende kinderen. Treurig te wezen omdat ze niet kan zijn zoals de anderen. Owen verstopte zich tijdens de pauzes in een hoekje op de speelplaats. En nam - niet meer - actief deel aan de spelletjes die de anderen zo graag speelden. Hij vond ze stom en saai. Zelf bedacht hij veel spannender en ingewikkelder spellen, die dan weer niet werden begrepen door de medeleerlingen. Daardoor vonden ze hem maar een rare vogel.
Pas wanneer Laura door een blessure aan haar voet aan den lijve ondervindt hoe het voelt om een buitenbeentje te zijn, beseft ze dat Olga hulp nodig heeft. Mam zou willen dat ze niet-hoogbegaafden kon laten ervaren wat het is om hoogbegaafd en vooral heel eenzaam te zijn. Het moet een verschrikkelijk gevoel geweest zijn te denken dat er niemand op deze aardbol rondloopt die je begrijpt en je jezelf een aardmannetje voelt tussen al die gekke aliens.
Charles Ingalls heeft een oplossing voor het korte-been-probleem, maar daar wil de vader van Olga niet van weten. Bang dat z'n dochter de zoveelste teleurstelling zal moeten ondergaan. Mam voelt vooral het verdriet van de vader. Datgene wat hem het meest kostbaar is, werd telkens opnieuw pijn gedaan. Net zoals mam's aardmannetje steeds opnieuw en opnieuw en elke dag opnieuw werd pijn gedaan door gemene pestkoppen, ik-weet-het-lekker-beter-leerkrachten en hatelijke opmerkingen van jaloerse ouders, die niets liever willen dan dat hun kind de beste punten binnen rijft. Alsof het leven alleen maar draait om een hoog cijfer! Doordat je dagelijks botst op die muur van onbegrip, werd naar school gaan een geestelijke marteling. Letterlijk dan!Pap en mam voelden hun allerliefste aardmannetje wegglippen tussen hun vingers. Als iemand die je zo dierbaar is zo diep wordt geraakt, dan wil je net als Mr. Nordstrom een muur bouwen rondom je kind, zodat niemand hem nog kan kwetsen. Het maakt hém nors, het maakte mam intens verdrietig.
Mam houdt het niet droog wanneer de vader z'n kleine meid ziet rondrennen op haar aangepaste schoenen. De confrontatie tussen vader en dochter is treffend. Iedere moment - hoe klein ook - waarop Owen weer wat begon te leven, maakte mam onbeschrijfelijk emotioneel. Het waren buitenstaanders die ons vertelde over huisonderwijs. Mam en pap zouden het zonder hun nooit geprobeerd hebben. Daar zal mam hun eeuwig dankbaar voor zijn. Aardmannetjes waren nooit zo ver gekomen als we niet resoluut voor huisonderwijs hadden gekozen. Een oplossing die het ondertussen al jaren goed doet.
Misschien is het de hoogste tijd voor een homeschooling-country-party?!

Spannend uitje Meermanno!

2011-04-26T23:14:00.004+02:00

Voor Atlas wordt een steriel terreintje in de keuken afgebakend met gyprocplaten, plantenbakken, stoelen, tafeltjes en nog wat meer. Hij is ondertussen een kleine hond, niet meer een piepjong beestje. Het is een alleraardigst hondje. Maar toch, de aardige drommel met z'n berenpootjes vernielt het hele huis als hij voor een dagje alleen achter blijft. Trekt alle planten van het venstertablet, bijt de mat aan diggelen of erger de keukenkasten. Mam weet dat ie liever met de aardmannetjes wil spelen, maar vandaag zal hij het met een kauwbot en een varkensoor moeten stellen. Aardmannetjes hebben een uitje Meermanno geregeld voor een groep huisonderwijzers. Op tijd vertrekken is dus de boodschap!
Het museumgebouw toont waardig, herenhuismodelletje en is gelegen langs een drukke straat. Als je die straat oversteekt, kom je in een park met een vijver. Het groen lokt aardmannetjes. Ze hollen onder de bomen door, dankbaar voor de koelte die het hen brengt. En zijn opgelucht even de benen te kunnen strekken. We zouden niet in Den Haag zijn geweest zonder de prachtige oude grachten te hebben bewonderd . Voor aardmannetjes een niet alledaags zicht. Water heeft altijd zo'n waanzinnige aantrekkingskracht voor aardman-mannen. Om er stenen in te gooien of om er wat met een stok in te lopen poeren. Maar mam vindt het eng om Emil zo over de rand van de reling te zien hangen. Dus zetten we er flink de pas in, behalve Arno dan die geen stap meer wil verzetten zonder dat pap hem in z'n nek neemt. Langs de waterkant treffen we nog een stel Belgische huisonderwijzers aan. Samen kuieren we richting museum. De meeste - onbekende - huisonderwijsgezinnen wachten ons al op in de lettertuin.

Na even kort kennis te hebben gemaakt, wordt de groep in twee gedeeld; onze oudste zoon vertrekt met de eerste groep en zien we pas tijdens de pauze weer terug. Daag en veel plezier!
Na een hele trappen-klim-partij naar zolder, mogen de kinders beginnen aan een workshop drukken. De man in kwestie brengt het zo levendig dat Emil geboeid kan blijven van begin tot eind. Dat vindt mam een hele prestatie voor een vierjarige...

Letter uitkiezen en met een roller voorzien van een laagje verf.

Emil doet het zo netjes...

Letter stempelen met de nodige concentratie...

Mal meteen uitspoelen, afdrogen en op z'n plaats.

Mare schrobt dat het een lieve lust is...

Na het inspannende drukken, tijd voor een heuse speurtocht door het museum. En terwijl de zon als goud straalt over de binnentuin, zoeken de kleinste aardmannetjes ook daar verder naar letters. Heel toepasselijk op deze Goede Vrijdag. Het heeft wat weg van vervroegd paaseieren rapen. Emil helemaal in z'n nopjes. Hij herkent alle letters, nu hij al wat kan lezen. Voor Arno nog een hele uitdaging. Hij ziet de letters nog meer als op zichzelf staande vormen. Nog niet allemaal als letters. Maar goed, het begin is er! Hij heeft er duidelijk schik in.

Na een belangrijk nieuwtje te hebben vernomen, een fijn ontmoeten van collega-huisonderwijzers en een laatste babbeltje zit de middag er zo op. Met doodmoeie aardmannetjes op de achterbank racen we naar huis, hopend dat onze zelfgemaakte verdedigingslinie het heeft volgehouden. En Atlas niet de kans heeft gekregen om het hele huis onderste boven te halen.

Gelukkig zijn we daar in geslaagd! Pwoeh!
Spannend zo'n lang uitje - met een wilde (?) tijger alleen thuis:)!

Schateiland

2011-04-15T21:06:00.003+02:00

Als mam en de aardmannetjes onderweg zijn naar Sieglinde, hebben we het gevoel van de Belgenkaart af te rijden. Bommershove zelf stelt op zich ook niet veel voor: klein en armoedig op het eerste zicht. Maar niets is minder waar...
Met de wit-roze bloesems, een stel huisonderwijzers en achttien kinderen in de leeftijd tussen één en dertien maakten aardmannetjes een ontzettend verruimende wandeling door de glooiende fruitstreek. Zonde dat mam vergat foto's te maken van het prachtige landschap waarin we vertoefden. Kinderen waren er vrij om te hollen, op heuvelachtige bermen te klauteren, boomhutten te ontdekken en zoveel meer. Groene uitgestrekte velden, aardbeiplantages en appelbomen vormen er een streling voor het oog. Aardmannetjes... hopeloos verliefd op de vrijheid die het landschap te bieden heeft.
Lachend en joelend keerden aardmannetjes naar Sieglinde's huis terug. Zowat alle huisonderwijskinders wilden niets liever dan iets te smikkelen. Pas toen aardmannetjes zich hadden voldaan aan heerlijke huisbereide soep met een zelf gebakken bruine boterham werden ze weer wat levendiger. En bedachten welk spel gespeeld ging worden. Huisonderwijskinderen of niet: verstoppertje blijft kinds grootste favoriet. Het werd dan ook een zonnige middag, gevuld met woeste kreten en gillende meiden.
De kleinere Buzz Lightyear-mannen trokken naar de zandbak om er schelpen te gaan zoeken. Ze peuterden met hun kleine vingertjes in het zand tot ze een grote, een witte, een hele of halve schelp vonden. Er komt nu eenmaal een tijd in het leven van elke jongen, dat hij niets liever wil dan naar een verborgen schat graven. Verder modderden ze maar wat aan. Liepen van de ene naar de andere speelgoedbak.
Nell had zo haar eigen favoriet: Lode! Ze was niet meer bij hem weg te slaan. Wilde door hem gedragen worden en vertelde in alle klankkleuren verhalen aan hem. En hij? Hij nam alle tijd voor haar. Een groter triomf was niet mogelijk! Lief om te zien hoe de oudste en de jongste elkaar vonden!
De middag vloog voorbij. Met vijf aardmannetjes die geen pap meer konden zeggen, heerlijke Loonse stroop, een stel afgedankte paardrijlaarzen van Hilde, een kindergarten art 1A en nog wat andere boekjes verlaat mam schateiland. Aardmannetjes geven de ogen nog heel even goed de kost om dan in dromenland te verzeilen. Dromend over de huisonderwijsdag - over de snelweg terug naar huis.
De aardmannetjes brengen 's avonds verslag uit bij pap over hun avonturen. Pap wordt dan geacht ademloos te luisteren, te beamen en te bewonderen. Maar mam weet zeker dat hij dat met veel liefde doet...

Onverwacht bezoek

2011-04-15T12:19:00.001+02:00

Na een belletje van een uurtje terug, staan ze - na elkaar veel te lang niet te hebben gezien - op de stoep: Alma en haar moeder. Erg dapper gezien moeders toestand! Met een hart dat dienst begint te weigeren, vocht op de longen en opgezwollen benen lukt het Josh toch om hijgend en puffend de klim tot de voordeur te voltooien. Mam had de aardmannetjes al uitgelegd over Josh' ziekte, dus keken ze er niet raar van op toen de dame in kwestie met een zwier haar benen over de bank gooide. Emil vond het zelfs gezellig om bij Josh te kruipen en honderduit te kleppen. Da's een niet alledaags tafereeltje bij aardmannetjes.
Maar voor een net-op-de-valreep-gebakken-cakeje-van-mam kwam hij toch even van het taterbankje. Met glazuurstiften werd de lekkernij versierd en opgesmikkeld. Mam en Josh hebben tussen-de-aandacht- vragende-kleine-aardmannetjes-door de tijd om even wat te praten over ditjes en datjes. Maar mam is in het bijzonder nieuwsgierig naar de school waar Alma naartoe zal gaan. Wanneer zet je deze stap? Hoe voelen ze zich er als gezin bij? Allemaal moeilijke en zeer persoonlijke belevingen.
De oudste aardmannetjes genoten dan weer van Alma's inventiviteit; parfum maken, boef en agent spelen, trampoline springen, tekenen en Vlaanderens meest geliefde strip ooit lezen: Jommeke.
Voor dat aardmannetjes er erg in hebben tuffen ze weer richting Nederland en zijn aardmankinders weer een unschoolingervaring rijker!

Happy first birthday!

2011-04-11T14:41:00.002+02:00

Het zonnetje was van de partij. Kindjes konden lekker buiten spelen. Er was Chinees, barbecue, taart en frietjes voor de jarige. Aardmannetjes werden omringd door familie, die een heleboel kadootjes afleverden. Wat kan een jarige zich nog meer wensen?

Create your own video slideshow at animoto.com.

Nell had zo haar eigen feestmedley bedacht...
Handjes draaien, handjes draaien, alle kindjes op de wereld doen het na-a-ha-a-ha-a-ha-a-ha!
Happy birthday to you, happy birthday to you... hiep hiep hiep hoeraaaaaaaaaaa!
Bravoooo! Hoeraaaaaaaaaa! Bravoooo! Handjes draaien... pling plong (op de nieuwe piano)!

Schooltrauma!

2011-04-09T16:38:00.002+02:00

Afgelopen weekend liep het weer helemaal mis. Aardmannetjes waren uitgenodigd voor een verjaarspartijtje. Dat viel samen met een opendeurdag op de school van de jarige. Dus na de taart met z'n allen naar school. Er stond een springkasteeltje met daarop een stel uitgelaten schoolkinderen. Veel te druk voor Emil's persoontje. Bovendien vond hij dat kaartje-omhang-stempel-krijg-gedoe echt niet leuk. Te schools en eigenlijk ook totaal overbodig. Een kind op die leeftijd wil gewoon meteen aan de slag, niet eerst staan aanschuiven in een rij om er een stempel mee te verdienen. Maar spelen omdat het spel op zich een uitdaging vormt. Emil bleef herhalen hoe oersaai hij het vond op een school. Emil wou naar huis...
Arno kon het absoluut niet vinden met de schooljongens, die al meteen zeiden dat ie niet mee mocht spelen, omdat ie niet van hun klas was. De wet van de sterkste was er van kracht. En al is Arno nog zo macho, hier was hij niet tegen opgewassen. Dus terwijl ie met z'n handen op z'n rug toe stond te kijken, hoorde mam hoe ie werd uitgescholden voor idioot door een brutaal jongetje. Arno wou naar huis...
Mare op haar beurt bracht een bezoek aan de klas van de jarige. Ze probeerde er een uitklapbare strijkplank uit te stallen. Toen dat niet meteen lukte, snelde de juf te hulp. Goed bedoeld, dat wel. Maar mam ergerde zich daar verschrikkelijk aan. Het hoort bij het leerproces om het kind de kans te geven even zelf te laten klieren en zo te ontdekken hoe de vork aan de steel zit. Maar mam beet op haar tong, want het was tenslotte de juf van de jarige. Mam wilde liever naar huis...
Owen verveelde er zich steendood. De aangeboden activiteiten waren veel te kinderachtig. Begrijpelijk omdat het de kleuterschool was. Dus stelde mam voor om wat te gaan klauteren in een boom. Daar kikkerde ie even vanop. Hij zat er nog maar net in of hij kreeg een vermanende opmerking van een juf die boomklimmen echt geen goed idee vond. Toen liep het echt helemaal mis... Owen werd letterlijk lijkbleek en kotsmisselijk. Kon geen stap meer verzetten en z'n lichaam blokkeerde! Owen wou naar huis...
Hij liep enkele jaren geleden een schooltrauma op, waarbij hij eigenlijk bijstand van een psycholoog zou moeten krijgen. Maar dat vindt mam zo zwaar, want zonder school gaat het gewoon prima!
Met een getraumatiseerd aardmannetje op de achterbank, eentje met barstende hoofdpijn, eentje met een heel zuur gezicht en eentje die alleen nog kon blèren vervroegd naar huis gekeerd, om het partijtje niet nog meer te verpesten dan we al hadden gedaan.
De hele week hadden aardmannetjes er tegenop gekeken. Owen in het bijzonder! Maar we wilden er de jarige een plezier mee doen. Even wat liefs doen voor een ander. Mam had nooit gedacht dat het zo zou uitdraaien...

Love is in the air...

2011-04-09T15:58:00.000+02:00

Owen's eerste liefdesbrief viel deze week in de bus. En dan nog van een knap huisonderwijsgrietje. Met het nodige schaamrood op de wangen las ie hem voor aan mam. En al vindt mam hem nog wat jong voor dit soort zaken... Het doet toch wel wat met z'n ego, als ie zomaar onverwacht een brief krijgt die vol staat met liefs over zijn ikkie. Mam zag de aardman hoog in de lucht zweven. Gniffelen! Verliefd kijken! Vlinders in de buik voelen! dromen! Blozen! Verliefd zijn wordt dan ook als best leuk gevonden. Het grietje wacht waarschijnlijk vol ongeduld op antwoord. Dus werden er al ettelijke uren besteed aan het terug schrijven van een romantische brief....
Als mam de pas gestreken was in de kast legt, hoort mam zuchten en frommelen. Dus glipt mam even binnen op Owen's zolderkamertje. Hij weet niet hoe te beginnen aan z'n antwoordbrief. Hij wil lief zijn, maar niet te klef. Geen 'ik hou van jou' gedoe, maar wel ' ik vind jou mooie ogen hebben'. Mam geeft wat tips en Owen herbegint. Regelmatig ontvangt mam een SOS-bericht. Hulplijn-mam zoekt mee naar de juiste woorden.
Nu maar hopen dat het meisje in kwestie de brief weet te appriciëren...

In memoriam

2011-04-08T07:40:00.003+02:00

Terwijl we in de auto zitten, probeert mam de ernst van de situatie uit te leggen. Maar hoe leg je in vredesnaam uit dat iemand die aardmannetjes zo goed kende stervende is? Hoe geef je uitleg aan de verschrikkelijke ziekte waartegen hij vecht? Hoe verklaar je z'n jonge leeftijd?
Als aardmannetjes van dichtbij ervaren hoe iemand vecht om te overleven is dat erg aangrijpend. Aardmannetjes durven niet meer dichterbij te komen.
Nemen van op een afstandje afscheid. Wat ons allen heel zwaar valt...
Van zondag op maandagnacht kregen aardmannetjes het slechte nieuws te horen: Jef heeft de strijd tegen kanker verloren. Het verdriet van de achtergebleven vrouw en dochter grijpt aardmannetjes naar de keel.
Mam vindt het zo oneerlijk dat een hecht gezin zo brutaal uit elkaar wordt gerukt. Maar aardmannetjes staan machteloos... Wanneer Arno een arm legt rond mam, omdat deze stilletjes zit te huilen, wordt duidelijk dat het voor hem onbegrijpbaar is. Hij legt mam heel liefjes uit dat Jef straks weer naar de dokter gaat. Dat ie een medicijntje zal krijgen en dat alles dan weer goed komt. Mam geeft het kleine aardmannetje een dikke knuffel, neemt het boekje 'Als je dood gaat, word je dan nooit meer beter?' en begint te lezen.
Misschien dat ie het nu beter begrijpt? Maar mam weet het niet zeker...

Zoo-dag

2011-03-25T13:23:00.002+01:00

De dierentuin herbergt toch ook dieren? De laatste tijd is het voor aardmannetjes meer een ontmoetingsplaats voor andere mede-huisonderwijzers. Af en toe pikken aardmannetjes nog een glimp op van één af andere gnoe, babiegiraf en met veel moeite een python.

Afgelopen donderdag schuimden we er de speeltuinen af met een groep huisonderwijzers.

Met dit haast zomers zonnetje was dat echt de beste plek voor zowel nieuwkomen mama's, als voor taterwaters zoals mam en Elzani. Hopelijk ook voor meer op inhoud geënte mensen, die toch ook - gezellig zittend op een bankje - zich konden vol doen van informatie.

Het is een feit dat één ieder van ons er met andere bedoelingen of uitgangspunten naar toe komt.

Maar hoofdzaak vormen uiteraard de kinderen...

Gelukkig was er ook een stoere brandweerman-vader bij, die het kapotte karretje van mam repareerde.

En die Emil nog net op het nippertje redde van een frisse duik.

Mare met haar acht jaartjes jong ondervond daar de voordelen van.

Je bent nog niet te oud om met de jongere kinders te spelen.

En als je dan ook nog klein van stuk bent, valt het niet eens op.

Maar al wel groot genoeg om je als een moedertje te ontfermen over die ukjes...

Vandaag ondervindt deze mam hoe graag dat kleine meisje groot wil zijn.

Gisteravond werden haar haren door de thuiskapper op lengte geknipt.

Haar ergens-in-een-hoek-weggemoffelde paardenkettingkje werd weer tevoorschijn gehaald.

En net als V., die we nog net op het laatste tegen het lijf liepen, draagt ze vandaag een zonnebril op haar bol. Dat staat zoveel sjieker!

Mam is dus erg blij met deze op-het-nippertje-ontmoeting.

Zo zie je maar wat een inpact zo'n meisjesonderonsje kan hebben...

Bedankt allemaal voor deze zoo-dag(dikke duim)!

Arno's paardenallergie!

2011-03-21T13:18:00.002+01:00

Gister was toch wel even schrikken...
Terwijl de mensen van de manège te kampen hadden met een oude knol die in een beek was gesukkeld. De arme stakker had er de ganse nacht in doorgebracht. Kletsnat, uitgedroogd en volledig onderkoeld kon het dier niet meer op z'n poten staan. Dus moest ie worden getakeld. De dierenarts werd er bij gehaald, die een infuus stak. Met een stel warme dekens en extra voer komt ie hopelijk gauw weer op krachten. Dus iedereen was er druk in de weer.
Ondertussen waren de jongens met hun oma even een kijkje gaan nemen bij het veulentje dat drie dagen geleden was geboren. Arno durfde voor het eerst een paard aan te raken. Arno en beesten geeft meestal niet zo'n goeie combinatie. Maar sinds Atlas bij ons woont, gaat het stukken beter. Al zal hij nooit een echte dierenfanaat worden.
Enkele minuten later loopt Arno plots huilend de cafetaria binnen. Zet zich op pap's schoot, die gebaart dat mam moet komen. Pap duikt de piste in, om Mare te helpen met afzadelen. Mam bekijkt Arno door z'n tranen heen. Zijn gezicht ziet er erg naar uit. Vuurrode ogen, diep verborgen in de kassen, tot ie bijna geen oog meer over houdt. Rondom z'n oogleden ontstaan bultjes. Net alsof ie geneteld is, maar dan groter. Ook rond z'n mond ziet mam van die rare bobbeltjes verschijnen. Het gebeurt allemaal in enkele seconden tijd. Mam merkt hoe Arno piepend adem begint te halen. Hij huilt niet eens meer, al zou hij wel willen. Er kan geen traan meer uit, uit die opgezwollen ogen. Er wordt geen seconde meer getwijfeld. Tegen niemand nog een woord gezegd. Mam tilt Arno op en loopt naar buiten. Weg van de manège met z'n paarden. Op zoek naar frisse buitenlucht.
Langzaam betert het, maar het duurt nog tot ver in de namiddag voor hij er weer een beetje als onze Arno uit ziet. Alsof onze jongen instinctmatig aanvoelde dat paarden niet goed voor hem zijn.
Mam is over de ergste schrik heen, maar blijft toch achter met een onzeker gevoel. Arno mag voorlopig geen contact meer hebben met paarden! Met een paardenmeisje in huis wordt dat niet makkelijk...

Robocup

2011-03-20T20:10:00.000+01:00

Wekenlang oefenden deze twee heren in het geheim voor de robocupwedstrijd die afgelopen zaterdag doorging in Technopolis. België's beste teams namen het er tegen elkaar op in de discipline 'redden'.

Een lange, spannende dag werd het zeker! Maar laten we bij het begin beginnen...

Allereerst moest er een NXT worden gebouwd die de maten van een mannequin diende te hebben...

Dat bleek toch niet zo eenvoudig als de heren eerst dachten.

De grijparmen moesten er helaas af.

Maar uiteindelijk pastte ie mooi in z'n ovale rockkostuumpje.

Ian en Owen leerden een stappenplan uitwerken op de computer.

Alleen op die manier konden ze met de robot communiceren.

Dat ging verbazingwekkend vlot.

Alsof de heren hun ganse leven niets anders deden!

Dan leren wandelen op de catwalk.

De lichtsensor zo instellen dat ie het verschil ziet tussen zwart en wit.

Dit was nog makkelijk.

Waarom rijdt ie dan achterwaarts?

Stopt ie halverwege het parcours?

Ziet ie het blikje niet?

Met de hulp van pap krijgen de jongens het voor elkaar.

Met nog maar enkele weken te gaan werd het tijd voor het serieusere werk.

De NXT heeft als opdracht een vat met giftig afval uit het moeras te verwijderen.

Liefst zo snel mogelijk.

Er kunnen extra punten worden gescoord als hij ook de binnenweg kan nemen.

Maar dat laatste... was hopeloos, tot Ian's vader de oplossing bood.

Een echt mannen-team dat samen tot de oplossing kwam!

Dan breekt plots de dag aan waarop het moet gaan gebeuren.

Mam vraagt zich af of dit huisonderwijsteam het gaat kunnen waarmaken.

Mam sterft haast van de zenuwen! Pap probeert het hoofd koel te houden.

Met het zweet in de handen komen aardmannetjes de voorrondes door....

De NXT rijdt z'n parcours, neemt de binnenweg, duwt het blikje weg!

Yes! Yes! Yes!

Met de middelen die voorhanden waren deden ze het voortreffelijk.

De NXT was uitgerust met slechts één lichtsensor.

(Sommige teams waren beter uitgerust met meer sensoren, wat het dan ook weer duurder maakt.)

Dat bleek - werkelijk op de valreep - te weinig om door te mogen stoten.

Maar Owen als jongste deelnemer en Ian als teamgenoot mogen trots zijn op wat werd bereikt.

Volgend jaar proberen we gewoon opnieuw.

En dan zal de NXT voorzien zijn van een hele resem sensoren!

Misschien halen we dan het wereldkampioenschap...

Maartse gekke bui!

2011-03-19T21:16:00.000+01:00

In maart kan mam nog onmogelijk helder denken. Met een kop vol winters-binnen-zitten, moet mam er letterlijk het stof vanaf blazen. Mam doet twee keer tandpasta op Arno's tandenborstel.  Mam stelt tien keer dezelfde vraag aan Owen. Mam vergeet of ze nu wel of niet de vaatwasser heeft uitgeladen. Mam raakt in de war van het maartse niemandsland, gelegen tussen twee werelden in. Koning winter die z'n deuren nog op een kiertje heeft staan en juffrouw Goudsbloem die het koren al op veld doet waaien.
Eeuwige twijfel ook in maart. Winterjas aan of zomerjas boven halen? Sneeuwlaarzen verslijten of voorjaarsschoenen kopen?  Wel een sjaal of lekker zonder? Ramen poetsen of nog even wachten? Al planten of zal er nog vrieskou komen?
Dus als iemand van ons even wat verstrooid rond loopt, dan is dat de schuld van maart. Als aardmannetjes een dipje ondergaan, dan wordt dat beschouwd als doodnormaal, want het is maart. Als de hond niet luistert wordt hem dat prompt vergeven. Het arme dier moet instinctmatig aanvoelen dat het maart is.
Maart staat ook voor melig. Lachen om een niemendalletje. Arno en Emil hebben er een vaartje van weg moppen zonder clue te vertellen.  Zoals deze: 'Het is groen en je kan het drinken. Wat is het?' Mam raadt dan de meest gekke dingen: kikkerthee, erwtenthee, grasthee,... Dan antwoorden zij terwijl ze zichzelf dubbel rollen van het lachen: 'Kamielenthee!'.  Van mam wordt verwacht net zo dubbel te liggen als zij zelf. Dus lacht mam zich krom. Als Nell mam ziet lachen trekt ze steevast een scheef lachend bekkie met daarin twee ondertanden. Net zo'n grote gele smiley!
Vooral de autoritten heen en terug van en naar de academie doen aardmannetjes schateren van het lachen. Iedereen kent ze wel die woord-speling-zinnen als 'Ik mix whiskey met mijn whiskeymixer.' Mam zegt het makkelijk tien keer na elkaar. Mare doet het ook behoorlijk, maar Owen's tong draait in een driedubbele knoop. Hilarisch!  De tranen lopen letterlijk over onze maartse wangen.
God, wat hebben aardmannetjes af en toe toch lol samen. Door het aardmannetjeshuis waait een maartse gekke bui. Mam hoopt dat maart nog even duurt...

Tsunamimonstertje

2011-03-15T13:02:00.000+01:00

Een peuter die kan kruipen vergt zo ontzettend veel van je aandacht. Mam kan Nell geen vijf minuten meer uit het oog verliezen. Ze is een stuk behendiger geworden de laatste tijd. Klimmen, daar houdt ze duidelijk van. Met de trap als kers op de taart. Maar ook tassen of kasten uitrommelen behoort tot haar favoriete bezigheid van de dag. Met open boekenkasten als ware ramp. Geen boek dat nog op z'n plaats staat. Maar zelfs als er deurtjes aanhangen weet ons dametje die wel open te krijgen. Elastiekjes rond de deurknoppen helpen niets. Die kleine vingertjes prutsen net zo lang tot er een zak chocolaatjes te voorschijn komt. Waarmee ze zich dan in een mum van tijd weet onder te kliederen. Mam's interieur ziet er zo af en toe catastrofaal uit. Overal ligt troep: papiertjes, boeken, koekiesmodder. Nell laat gedurende de dag een spoor van vernieling achter. Dus was de vergelijking die aardmannetjes vandaag maakten toen ze van buiten spelen weer binnen kwamen wel treffend. Het leek wel alsof er zich binnenshuis een tsunami had voorgedaan. Terwijl mam één minuutje plaspauze nam, had Nell niet beter gevonden dan de zakjes vanillesuiker over de vloer uit te smeren. Grote broer, die aan het experimenteren is geslagen met Atoms en Molecules had namelijk de door hem geopende pakjes onder in de kast gelegd, met de deur op een kier. Tja, da's vragen om problemen met zo'n kotertje. Met de stofzuiger gelukkig zo weer opgeruimd. Aardmannetjes hebben momenteel een eigen tsunamimonstertje, dat zonder slag of stoot haar weg verder zet. Aardmannetjes moeten gewoon nog maar even geduld hebben en wachten tot het weer wat rustiger wordt!

Meer dan alleen maar tellen!

2011-03-14T20:36:00.001+01:00

Waren we maar van meet af aan begonnen met huisonderwijs! Mam wist niet van het bestaan af tot mam iemand tegen het lijf liep met volwassen hoogbegaafde kinderen. Na de lijdensweg die haar kinderen hadden moeten doorstaan, raadde zij het ons sterk aan. Of ik het zou aangedurfd hebben moest ik het van in begin hebben gekend? Waarschijnlijk niet. Mam had geen ouders, noch schoonouders of vrienden die ons hierin steunden. Mam moest vele vooroordelen weerleggen, opboksen tegen een niets begrijpende maatschappij. Het zou ons nochtans heel wat leed bespaard hebben moesten Owen en Mare niet vanaf hun vierde fulltime school hebben gelopen. Voor die tijd had mam een stel prachtige kinderen waarmee mam uren lees-plak-speelplezier beleefde. Mam haalde ideeën uit 'Slow and steady, get me ready'. Tot de leeftijd van drie à vier meer dan voldoende. Spelen, gedragen worden, boekjes lezen en uitstapjes maken vond mam voor deze ukkies belangrijker dan verplicht leervoer verwerken. Indrukken opdoen en de wereld verkennen, samen met mam of pap voelde zo vanzelfsprekend. School gooide alleen maar roet in het eten. Nu zijn Emil en Arno op het punt gekomen dat de twee oudsten destijds naar school gingen. Leesvoer is er ondertussen meer dan zat. De boekenkasten puilen uit. Met lezen is mam nooit gestopt. Een tekenmethode ontwikkelde mam zelf, met als basis de Mona Brooks-methode. Want tekenen gaven ze niet op school, wel knutselen. Voor wetenschap gebruikten we ditjes en datjes. Maar handig vind ik zelf de technokit 1. Op school deden ze geen proefjes. Mudpies to magnets staat nog op de verlanglijst. Om te knutselen gebruikte mam nursery art books A en B, kindergarten 1 art book A en B en kindergarten 2 A en B. Te bestellen via deze link: http://www.singaporemath.com/Nursery_Art_A_p/artna.htm. Dat zetten we dus gewoon verder. Alleen een goeie leidraad voor rekenen ontbrak. Daar gaapte tot voor kort nog een gat in de boekenkast. Niet meer sinds vandaag. Mam bestelde More Than Counting: Preschool and Kindergarten van Sally Moomaw and Brenda Hieronymus. Dat werd een uurtje geleden afgeleverd. Op het eerste zicht een schot in de roos. Alhoewel het een methode is voor op school, vind je daarvan maar weinig of niets terug. Heel af en toe ziet mam dat er een groepsactiviteit in staat, maar die kunnen ook allemaal in een moeder-kind situatie worden uitgevoerd. De opbouw van het boek is zo makkelijk, dat je binnen vijf minuten aan het spelen (werk) bent. De methode gaat steevast uit van een speelmoment! Bovenaan een zwart-wit foto, zodat duidelijk wordt wat er wordt bedoeld. Gevolgd door een bondige uitleg, een lijstje met benodigde materialen en een antwoord op de vraag waarom mijn aardmannetjes dit moeten kunnen. Bijzonder vind ik de vele tips zoals waarop mam kan letten als mam met de aardmannetjes aan de slag gaat of de relatie van het te leren onderwerp met de alledaagse wereld. Zoals de methode het zegt is dit meer dan alleen maar tellen. Zeker geen papierwerk!
Mam heeft nog steeds een stel prachtige kinderen, die dit keer geen schoolschade zullen oplopen. Maar gezellig met mam aan het lezen, tekenen, experimenteren, knutselen, en rekenen gaan. Zo voelt het goed!

Night-at-the-museum-feeling.

2011-03-13T07:40:00.001+01:00

Met de winter die ten einde loopt en aardmannetjes die zitten te popelen om er op uit te trekken, kiezen we voor drie dagen Brussel. De stad: niet meteen aardmannetjes' eerste keuze. Mam vindt het er steevast stinken naar uitlaatgassen. Er hangt een beklemmende sfeer, die je de adem ontneemt. Het is er druk en chaotisch. De hele dag hoor je gezoem van auto's, alsof er een zwerm bijen in je hoofd woont. Je ziet alleen maar mensen die zichzelf voorbij rennen. En alle bomen hebben er een hekkie om heen.

Het vraagt om een heel andere mentaliteit dan die het plattelandsleven ons brengt. Opgedirkte dames met de juiste kleur jas, tas en bijpassende schoenen. En zeker niet alleen de dames, maar ook de heren kennen er daar wat van. Mam vraagt zich af of deze mensen beseffen dat ze niet worden gemummificeerd en dus hun schatten niet worden meegegeven naar het hiernamaals. Het leven is er voor mam te oppervlakkig.

Maar de stad herbergt musea met waardevolle collecties. Owen en Mare zullen er in het KMGK museum een workshop 'Indonesië' volgen. Ze worden naar een ruimte gebracht waar alle musjes en jonggidsen verzamelen. Met een night-at-the-museum-feeling zit de sfeer er meteen in.

Mam ziet aan hun snoet dat het snor komt!

Pap en mam trekken er met de kleintjes op uit door hartje Brussel.

Als je te voet van het museum, via de wetstraat naar de Nieuwstraat wandelt kom je ze overal tegen: speeltuinen. Met het nemen van de metro of tram vind je ze niet.

De jongens weten niet waar eerst kijken. De stad blijkt een paradijs voor jonge knapen die houden van metro's, automerken, fonteinen en vlaggen. En op iedere hoek van de straat ruikt het wel naar lekkers: kebap, friet, worstenbrood, thai. Dus snacken Klijnsmaatjes er op los. Tal van leuke boekenwinkeltjes lonken naar mam. Mam koopt de Franstalige fabels van La Fontaine. Een boek dat absoluut niet mag ontbreken in de ondertussen toch al waardevolle collectie.

En deze kochten we niet omdat ie hier Franstalig in de winkels prijkt. Maar staat op mam's verlanglijstje om aan te kopen in het Engels: 1001 books you must read before you grow up van Quentin Blake.

Manneke Pis kan uiteraard niet vergeten worden in dit cultuurvat. Of is het cultuurgat? Want veel stelt dat nietige beeldje toch echt niet voor? Mam zou er niet vanuit Japan voor naar hier komen.

Emil vindt het maar raar dat ie door z'n kleren heen plast! Goed opgemerkt zoon!

Opgewonden en nieuwsgierig trekken we naar het rommelige speelgoedmusuem. Er is niet alleen veel te zien, maar voor kleine kindertjes ook speelgoed wat gebruikt kan worden.
Al mag je niet vies zijn van wat roest en stof.

Scientastic vind je dan weer alleen als je met de metro gaat. Het gebouw ligt ergens ondergronds verborgen achter een stel gekleurde gordijnen. De infrastructuur laat te wensen over. Da's erg jammer, want binnen vinden aardmannetjes de meest interessante proefjes ooit. Voor kleine kotertjes beter dan Technopolis.

Ze mogen er ruiken aan geuren die uit eierdopjes komen. Ze ontdekken hoe tekenfilmpjes worden gemaakt door aan het rad te draaien. Bootsen met een ketting de golven van geluidvoorplanting na. Ze duiken in de wereld der optische illusie en proberen een dobbelsteen te pakken die er niet is. Zien jullie Emil zitten in een hek? Puur gezichtsbedrog vanuit dit piepgaatje gezien.

Allemaal, stuk voor stuk, zeer eenvoudige maar absoluut goede proefjes.

De jongens praten nog lang na over dit fantastische museum!

In het KMGK museum - waar we nog even wachten tot Owen en Mare klaar zijn - komen we deze prachtige vloot Egyptenaren tegen. Al plaatjes lezend en zoeken belanden we in de mummiezaal, met vooraan een 'deftige' mummie. Die achter in de hoek met z'n tenen en tanden bloot laten we links liggen. Te eng voor miniwetenschappers. De jongens begrijpen nu het verschil tussen een sarcofaag en een mummie.

In de auto wordt er volop aan elkaar verteld wat we die dag beleefden.
Mare zingt een Indonesisch liedje. Owen apetrots op z'n Hindoe-goden-kennis. Thuis houden we toonmomenten met al het moois dat ze maakten: amulet, zijden sjaal, verhalenboek.

En mam? Mam is opeens erg blij met de modder voor de deur en de oprit die er nog niet ligt. Een dagje stad doet aardmannetjes weer beseffen hoe mooi ze wel wonen zo tussen het groen.

Ouwe sokkensoep

2011-03-10T06:09:00.003+01:00

Aardperen, wat moet je er mee? Aardmannetjes zien ze opduiken in de supermarkten. Hoe ze smaken: daarvan hebben aardmannetjes geen idee. Volgens de reclamefolders is deze delicatesse bijzonder voedzaam. Duur kan mam ze ook niet noemen. Dus koopt mam de buitenaardse knollen.
Maar wat doe je er in hemelsnaam mee?
Als mam's spinnenweb-hoofd een nieuwe tag heeft opgehangen - ergens verborgen in die hersenen - gaan de radaren aan het piepen en draaien. Aardpeer-sensoren zoeken de wereld af naar aardpeer-nieuws. Als mam vluchtig door een onzinboekje bladert staat daarin een recept voor aardperensoep. Dus scheurt mam het artikel eruit en stopt het zorgvuldig bij de vele knipsels die vooraan in het kookboek steken. Het wacht er op zaterdag, want die dag is bij aardmannetjes soepdag geworden.
Zaterdagochtend tussen tennisles en Latijnse les in, terwijl aardmannen met pap een lading troep naar het containerpark brengen, gaat mam aan het koken. Eigenlijk best eenvoudig recept. Aardperen met alle uitsteeksels erbij schillen wat moeilijker. Voor een geoefende mam een eitje.
De kinders - ondertussen verkleumd door de bijtende oostenwind - komen af op de geur, die hun vreemd is in de neus. Ook mam moet toegeven dat het niet helemaal zo lekker ruikt als wanneer mam slasoep op tafel tovert. Dan eten de kinders er hun vingers bij op. Na een voorproevertje besluit mam om er wat rode biet onder te mengen. Met roze soep als resultaat! Dat nodigt in ieder geval uit tot proeven. Aardmannetjes trekken rare snuiten bij het eerste schepje. Nog meer gekke bekken bij het tweede. De rode biet maakt het wat zachter en zoeter van smaak. Maar om nu te zeggen dat we een wow-gevoel hebben. Nee. Het smaakt eerder naar ouwe sokken! Mam vindt aardmannetjes erg dapper dat ze nieuwe dingen uit proberen.
Maar deze ouwe sokkensoep maakt mam toch echt geen tweede keer!

Coole-kikker-mam

2011-03-08T12:20:00.001+01:00

Sommige dingen vereisen doorzettingsvermogen om te kunnen bereiken wat bereikt wil worden. Aardmannetjes leven meestal in een hype om er dan langzaam maar zeker de brui aan te geven. Dat kan nooit - volgens deze mam - een positieve invloed hebben op hun werkhouding. Een vreemde taal leer je niet van vandaag op morgen. (Al gaat het bij aardmannetjes in TGV-stijl.) Leren lezen evenmin.
Aardmannetjes mogen dan snelle denkers zijn op hoog niveau. Maar hoe werk je aan die werkhouding als aardmannetjes steeds willen afhaken? Mam en pap maakten in het begin de typische beginnersfouten. Aardman Owen was altijd wel 'even' enthousiast voor één of ander ding. Dan zorgden we ervoor dat ie werd aangesloten bij turnkring, schaakclub, zwemclub. Maar al gauw kroop de sleur erin met stopzetting van de activiteit als gevolg. Sinds de tienerleeftijd is bereikt, wil mam wat doen aan deze hype-trent. Waar nu nog aan begonnen wordt, doet het jaar uit. Mam zet door met oefenen aan de werkhouding op lange termijn!
Voor korte-termijn-werkhoudingstraining bedacht mam 'het werkbord'.

Aardmannetjes mochten zelf het onderwerp kiezen: Mare paarden en Owen de ruimte. Het principe is zeer eenvoudig, maar bijzonder het mist z'n doel zeker niet! Ieder paard of iedere planeet stelt een dag van de week voor. Mam hangt op maandag een blad op, waarop taken staan die aardmannetjes grotendeels zelfstandig kunnen doorwerken. Aardmannetjes bepalen zelf wanneer wat wordt doorgewerkt. Bij het beëindigen van een taak hangen aardmannetjes een label op bij de dag dat ze de taak maakten.

Een voorbeeld van Owen's weektaken:

Frans: oefenblaadje 22

Nederlands: puzzelen met werkwoordspelling p. 12

Rekenlogica: Natte tijden

Detective denkwerk p.8 en 9

Spelletje Klatsch

Narration Englisch

Natuurboek

Mam kan nu altijd kijken wat werd gedaan, wanneer en wat er nog staat te gebeuren. Al gauw ontdekte mam zo hun werkhouding. Mare werkt de meeste dingen door op de eerste drie dagen. Kiest het zeker voor het onzekere. De inspanning voor de ontspanning. Owen schuift alles op de lange baan. Kiest voor spel, alvorens - meestal op dag vier - in actie te schieten. Volgens mam een geboren unschooler. Mam zorgt voor beloning na hard werk. Taken klaar op vrijdagavond, betekent computerpret in het weekend. Zoniet, moet deze mam bikkelhard zijn. Met een coole-kikker-mam die vast houdt aan de afgesproken regels wordt niet gespot. Na een weekeindje mokken begrijpen aardmannetjes dat wel. Doorzettingsvermogen en een goede werkhouding zijn universeel. Zonder bereik je niets in het leven!

Mathbooks

2011-03-03T13:37:00.104+01:00

Zolang aardmannetjes spelend leren rekenen geeft mam daaraan de voorkeur. Wat voor de jongsten een vanzelfsprekend gegeven is. Emil probeert zo nauwkeurig mogelijk te berekenen hoeveel borden er nog nodig zijn voor het dekken van de tafel. Arno worstelt met de dagen van de week. Auto's worden met elkaar vergeleken en gesorteerd op kleur, grootte of aantal wielen. Simpel spelenderwijs rekenen!
Inzichten verwerven in rekenen is niet zo'n eenvoudige klus. Voor de oudste aardmannen een makkie om de regeltjes der wiskunde te onthouden, maar een wiskundig probleem ten volle doorgronden is heel andere koek. Daarom zit mam nu iedere dag op haar vaste stek bij de boekenkast, onder de leeslamp. Aardmannen komen dan gezellig naast mam zitten. Een Engelstalig reken-verhalen-boek krijgt de voorkeur. Het houdt hen bij de pinken!

Deze om te leren tellen...

(Minimus en 365 pinguins zijn Nederlandstalig.)

Deze om wat geometrie tot leven te wekken...

Al vinden aardmannetjes deze verhaallijn wat vergezocht!?

Verdelen en vermenigvuldigen...

Initiatie in de wereld van breuken...

Meteen begrepen hoe die breukentoestanden eigenlijk werken.

Pythagoras' beroemde formule: duidelijk uitgelegd in verzonnen verhaal...

En absoluut aan te raden!

Er zijn er nog zoveel meer...

Mam hoort regelmatig een ahaa of een nu-snap-ik-het. Dus werpt het z'n vruchten af. Mam hoopt dat aardmannetjes op deze manier stevige handvaten mee krijgen. Maakt niet uit wat ze er in hun latere leven al dan niet mee willen doen.
Betekenisvol rekenen aanbieden op gezellige wijze: daar draait het hier momenteel even om!

Klara4kids

2011-02-28T13:04:00.001+01:00

Makkelijk om aan toegangsticketjes te geraken was het zeker niet. Van twaalf uur 's middags tot omstreeks half vijf in de namiddag werd non-stop geprobeerd om iemand te pakken te krijgen aan de andere kant van het door Bell uitgevonden rinkelding. Toen dat eindelijk lukte waren de meeste workshops volgeboekt. Wat nog restte , nog restte.

Mam had er geen goed oog in. Dacht dat simple, simple, double Owen echt niet ging kunnen bekoren. Maar draaide dat even helemaal anders uit...

Een gezant van Lodewijk IVX met zijn danspartner, begeleid door een fluitspelende en een klavecimbelspelende dame doen aardmannetjes hun benen stijlvol uitzwaaien. De sfeer die de live-kamermuziek doet opwaaien, vertelt meer dan welk boek ook, ooit over dit muziekgenre geschreven. Kippenvelgevoel is hier helemaal op z'n plaats.

Owen - als enige echte heer - staat flink z'n mannetje. Danst precies op de maat. Met een humorvolle dansleraar en stijve benendans, misschien wel de perfecte combinatie voor deze anders nogal houten hark danser. Maar dit ging perfect.

Voor Mare een eitje. Compleet achterover geslagen door de schoonheid van de dame met de dikke kont. Zoals de dansleraar het plastisch verwoordde om aan te geven dat zo'n hoepelrok bij dansen in een bezemkot niet erg praktisch is. De kids weten nu ook meteen waarom er in die tijd werd gedanst in gigantische balzalen.

Pap en mam konden zijn grappen wel pruimen!

Dankzij de fantastische begeleiding van de dansleraar met de luizenpruik en grote oren kon ook Emil zich aan enkele stijlvolle danspassen wagen. Als jonge knaap van vier tussen een hoop zesplussers. Knap!

Op de balkonverdieping stond een verdachte tuinserre, met daarin leesvoer. Voor aardmannetjes een magische plaats met aantrekkingskracht. Mam las spannende boekjes voor aan Emil, Arno, Nell en nog wat andere kinders die er cosy bij kwamen gekropen. Het moet de intonatie zijn geweest waardoor enkele kinders aan mam's lippen hingen. Maar mam moest Nell achterna, die de uitgang had ontdekt en daar niet meer weg te slaan was. Een vriendelijke Klara4kids begeleider nam over, tot grote vreugde van Emil. Maar daar waar anderen luisteren naar een verhaal en antwoorden op de vragen die worden gesteld, draait Emil de rollen om. Waarom is dat zo? Hoe komt die baby daar? Mam, als ik in jouw buik zat, waar was Arno dan? Iedereen wordt overdonderd, mam inclusief. Dit gaat de verkeerde kant op. Mam trekt Emil bij z'n mouw onder het mom dat Arno dringend moet plassen.

Beneden even wachten dan maar tot grote broer en zus terug zijn van de dierenparade. Felix, een twaalfjarige componist componeerde tweeëntwintig korte pianowerkjes over de optocht van de dieren. Zijn zus Fauve speelt de composities op de piano. Hier weer een prachtig staaltje van wat een jong iemand kan bereiken als z'n talent ten volle wordt benut. Voor de oudste aardmannetjes een boost om door te zetten met saaie muziektheorie.

Terwijl we wachten met cake en een drankje zoeft Arno door de hal op deze blitse 'scooter'.

Owen hielp tussendoor even mee aan een unieke, zelf ontworpen muziekmachine van de bovenste plank.

De muzikale feestnamiddag wordt afgesloten door een bad van muziekstijlen. Aardmannetjes werden ondergedompeld in disco, flamenco, foute danspasjes, Afrikaanse trommels, buikdansen en Russische hoptrop. Met een indrukwekkende César Janssens die met stokjes op de viool van Van Daele tokkelde.

De taal van de muziek is zo universeel dat ieder aardmannetje er zich kan in vinden. Alleen Emil wordt afgeleid door van alles en nog wat. Gaan de lichten helemaal uit? Zie je mijn schoenen nog? Wat doet die mevrouw daar? Wanneer gaat ie op de trommel spelen?

Kunst, theater en muziek moeten niets, behalve boeien.

Breughelspeeldag

2011-02-24T19:37:00.001+01:00

De Vlaamse schilder Pieter Breughel de Oude maakt deel uit van het rijtje allergrootste Belgen.

Grondig onderzoek heeft uitgewezen dat de wieg van deze grootmeester in Peer stond.

Dus trokken aardmannetjes vandaag een beetje chauvinistisch naar het Breughelhuis om dat even uit te zoeken. Geen saai museumbezoek, dat kan mam je verzekeren. Boven op zolder wachtte ons een echte zoektocht met leuke puzzels om op te lossen. Bijzonder tof waren de eigen creaties die hier en daar uit de mouw moesten worden geschud. Twee daarvan zijn nu te bewonderen in het museum.

De grote meesterwerken zoals 'De Kinderspelen' en 'De Vlaamse Spreekwoorden' hadden hun aantrekkingskracht op Arno en Emil.

Zelfs Nell kon er ongestoord rondkruipen, waardoor mam de handen vrij had.

Een paar straten verderop kan men een Breughelwandeling maken.

Met Owen als GPS waren we er binnen een paar minuutjes. De auto werd achtergelaten op de parking van Erperheide. Niet aan te raden, want normaliter moet daarvoor vijf euro worden betaald. Vandaag toonde mam haar mooiste glimlach aan de parkwachter en mocht voor één keertje gratis parkeren.

De 4.5 kilometerlange wandeling langs bos en weide kon beginnen.

Her en der staat het schilderij 'De Kinderspelen' met in de rechteronderhoek een uitvergroting van één van de spelen. Aardmannetjes moesten eerst het plaatje zoeken op het grote doek.

Daarna kon naar hartelust worden gespeeld.

De eerste die we tegenkwamen: 'Klimmen op het kelderluik'.

Voor kleine kotertjes echt niet zo'n makkie.

In volle tret naar de tweede afbeelding: 'Haasje Over'.

Of was het Haasje Boemlala... voor Mare die na iedere over ook een boem deed.

Aardmannetjes renden van het ene naar het andere Breughelspel: 'De ton'.

Eenvoudig, maar nog net zo aantrekkelijk als tig jaar geleden.

Dolletjes om zo te mogen hangen aan 'De Rekstok'.

Voor Owen met z'n lange benen geen optie meer.

Superenthousiast stormden ze af op het 'Kootspel'.

Een soort van kegelen, maar dan met een slinger in plaats van een bal.

Aardmannetjes' favoriete spel!

'Paalklimmen' ging een beetje moeilijk met natte - en dus supergladde - palen.

Maar toch slaagden ze erin de top te bereiken. Machogevoel hier...

Aardmannetjes hadden vandaag gehoopt op een stormloop aan mede-huisonderwijzers. Jammer genoeg waren die nergens te bespeuren. Ze misten een fantastische Breughelspeeldag!

De unschooling huisonderwijspannenkoekenman

2011-02-23T13:27:00.000+01:00

Pannenkoeken gaan er eigenlijk altijd wel in bij de Klijnsmaatjes. Mam bakt ze meerdere keren per week. Altijd op de ouderwetse meel-melk-ei manier. Iedere keer weer met Luikse siroop of bruine suiker. Dat kent mam al jaar en dag zo. Mam zag het oma doen en die op haar beurt haar moeder. En zo al generaties lang. Ook aardmannetjes geven de voorkeur aan de traditionele manier.
Dus trokken aardmannetjes gekke snuiten toen we afgelopen week een stel unschooling huisonderwijzers over de vloer kregen. Mam had hun uitgenodigd om samen pannenkoeken te eten. Dus wisten ze er van tevoren van. Vandaar de smokkelwaar die ze met zich mee brachten...
Terwijl mam beslag staat te maken, tovert Sieglinde spek, kaas en de allerlekkerste-frambozensiroop-ooit op tafel. Jos biedt spontaan aan om die heerlijke koeken te bakken. Dat laat mam zich geen twee keer zeggen. Mam heeft niet iedere week een gast over de vloer, die ook nog kok van dienst wil zijn. Dus bakt de unschooling huisonderwijspannenkoekenman zich in het zweet om die negen hongerige kindermagen gevuld te krijgen. Aardmannetjes kijken verbaasd als de kok en diens vrouw zich tegoed doen aan pannenkoeken met spek en kaas?! Het ruikt heerlijk anders. Net als de mensen die mam op bezoek heeft, die zo verrassend anders durven zijn.
Sinds hun bezoek proberen we hun manier van pannenkoeken eten uit. Met de frambozensiroop als heuse voltreffer. Mam heeft ontdekt dat hoe men zijn pannenkoek eet, veel vertelt over 's mens' persoonlijkheid. Hoe eet u uw pannenkoek het liefst? Check maar na...

Pientere kn'aapjes?!

2011-02-23T13:17:00.000+01:00

Sinds september volgen de oudste aardmannetjes muziekschool. Mam noemt het bewust de muziekschool, omdat aardmannetjes het leren op een schoolse manier ervaren als een bijzonder negatief fenomeen. Mam had er alle hoop op gezet dat mensen die voor een groep graagwillende muzieklerende kinderen staan wel een bijzonder enthousiaste persoonlijkheid moeten hebben, die de liefde voor het vak met gemak zouden kunnen overdragen. Driewerf helaas!
In Owen en Mare's geval betekent het dat ze als lome leerling de dingen leren op een moment dat door de leerkracht wordt gekozen. Ze voelen zich minderwaardig en vaak gekleineerd. Vooraan in de klas heerst de oppermachtigheid. De hoogst geplaatste in de hiërarchie zwaait er de plak. De nederige, stilzittende, zwijgende slaven, onder aan de ladder bungelend zitten gedwee te zitten zitten. Liefst met opstekende vinger om de meester te dienen. Wat dan weer totaal onnuttig is overigens. Antwoorden mag meestal niet, want eigenwijze snotapen zoals Owen worden beter gemeden. Ook zonder deze - ooit enthousiaste -leerling te laten antwoorden, behaalt hij voldoende punten. De leerkracht acht het niet nodig de toch-al-alles-wetende-leerling te laten antwoorden.
Aardmannetjes hebben geen invloed over de snelheid en de manier waarop de leerstof wordt aangeboden. Met een vogel, olifant, zeeleeuw en een stel pientere apen in de groep krijgen ze allemaal dezelfde 'uitdagende' opdracht: klim in de boom. Voor zeeleeuwen een onmogelijke taak, voor pientere apen een belachelijke uitdaging. Toch moet iedereen tesamen die boom in. Onmogelijk als je het aan mam vraagt. De leerstoflijn is al jaren geleden uitgestippeld. Zelfs de stapjes waarin ze vooruit mogen, liggen allang vast. Als Mare, die ALTIJD in werkhouding klaar zit te wachten op actie, durft vragen of er op het einde ook maatstrepen moeten staan, krijgt het arme kind steevast op haar donder. Het startschot om te mogen beginnen was nog niet gegeven. Mare oppert thuis dat ze letterlijk in slaap valt bij de lange speech die de hoogste in rang steeds nodig acht te geven. Totaal overbodig om aan deze pientere kn'aapjes in ellenlange zinnen uit te leggen dat een boom bestaat uit stam en blad en hoe je erin moet klimmen. Een korte bondige uitleg volstaat. Een enkele basisoefening om te checken of de inhoud gekend is. Daarna over naar een meer uitdagende extra oefening.
Simpel, maar zo werkt het dus niet! Liever op de communistische manier: je eigen ik doodzwijgend!
Owen verliest gaandeweg z'n grip op muziekleerhonger. Komt vervelend uit de hoek in de klas. Zit er z'n broek te verslijten. Verveeld er zich steendood. Zijn associatie met school en leren maakt hem weerom misselijk. Mare gaat gebukt onder de traagheid des dingen. En mam... mam is diep, diep teleurgesteld, omdat de muziekacademie passie voor muziek zou moeten uitstralen. Maar dat doet het tot dusver niet...

Van Audi tot Volvo

2011-02-21T21:44:00.001+01:00

Op een dag ontdekte Owen de gekke-bekken-trekkende mr. Bean filmpjes. Als mam het zich nog goed herinnert moet het ergens rond kerstmis zijn geweest. De fratsen, het kinderlijke gedoe, het niet praten vallen meteen in de smaak. Maar het is vooral het kleine kneuterige autootje waar alle aardmannetjes gek van zijn.
Ongemerkt groeit zo de liefde voor 's mens meest vervuilende vervoermiddel: de auto.

Na niet al te lang zoeken, vond mam dit schattige boekje van Björn Bergenholtz. (Tuurlijk in mam's favoriete Ot en Sien winkeltje.) Een prettige introductie in de wereld van de ronkende vierwieler. Duidelijke getekende afbeeldingen van auto's, die een stukje geschiedenis bloot leggen. Voorin krijg je een kort overzicht over de allereerste automobielen. Maar het boekje handelt over de jaren tachtig-, negentigversies gerangschikt per automerk, zoals vele mam's en pap's ze zich nog levendig voor de geest kunnen halen. Aardmanmannen bladeren er iedere dag in. Het boekje doet stof opwaaien om te praten over vroeger. Verhalen over de kakigroene Fiat 500 van oma, die de steile berg niet op kon en statig weer achteruit bolde. Of tante Nicole's witte Honda waar de deur een keer vanaf viel. Of opa's grijze Ford Capri waarin je lag in plaats van zat en als kind niet eens uit het raampje kon kijken. Dingen die voor mam een lang vervlogen herinnering waren, maar nu een bijzonder verhaal vormen voor de volgende generatie. Aardmannetjes luisteren met flapperende oren.

Iedere keer als mam met de kids de openbare weg op gaat worden alle auto's geviseerd. Mam was dat een Hyundai? Welk kenteken is dat mam? Mam kan nog amper op het verkeer letten. Het herkennen van automerken is ondertussen uitgegroeid tot een heuse bollebozensport. Zelfs Emil begint er een kei in te worden. Pictogrammen, kentekens en letters veranderen voor hem steeds meer in herkenbare structuren. Woordjes als Saab, Ford, Volvo of Golf worden al vlot gelezen. Jaguar, Mercedes of Renault moeten het nog hebben van logo-herkenning. Maar ook dat gaat iedere dag beter.
Er rijden zoveel verschillende tuf-tuffende merken rond, met ieder hun specifieke modellen. Voor mam toch iets te gedetailleerd. Weet u hoe een Saab 96 V4 eruit ziet? En welk kenteken daarbij past? Kan u het dan ruim een uur nadat u het voor het eerst heeft gezien ook nog natekenen? Dan kan het niet anders dan dat u Owen heet!

Huisonderwijsclubje

2011-02-17T21:21:00.001+01:00

Tot op het laatste moment twijfelde mam of ze nu wel of niet mee zou gaan naar Planckendael. De weergoden hielden het spannend. Zou het een schrille vijf graden worden met de nodige mist die als een grijze sluier over de dag zou blijven hangen? Of een warme tien graden met een wat zonniger karakter?

Aan het thuisfront kan aardman, noch aardvrouw een schimp opvangen van iets wat een grauwe dag zou voorspellen. Dus wagen de aardmannetjes het erop. Mam kan niemand verwittigen. De server-provider-netwerk-dinges ligt plat als gevolg van zonne-magnetische deeltjes die op aarde afstevenen of door storing van werken in de straat. Mam zal dat eerste maar voor waar aannemen. Klinkt zoveel wereldser. Telefoonnummers werden nog niet uitgewisseld. Kwam er ook nog bij dat door het gepruts aan de hoofdkraan van de waterleiding de hele straat zonder druk op het water zat. Het kostbare goedje vloeide rijkelijk door de straten. Maar binnen kwam er uit kraantje niets, zip, geen druppel. Adieu warm bad, kopje thee, drinkwater voor de hond. Niet nog gauw even een wasje draaien. Niet de vaatwasser aan zetten, zodat mam met een fris servies aan het avondeten kan beginnen. De plee doorspoelen was er ook niet bij. Met een dozijn flessenwater redden mam en de aardmannetjes het net. Het deed de Klijnsmaatjes beseffen hoeveel water een mens op een dag gebruikt.

Alles verloopt een stuk trager. Dus snorren we met bijna een half uur vertraging - met de snelheidsmeter aan de wat overhellende kant - over de snelweg.

De groep huisonderwijzenden zwerven al ergens in het park rond als mam en co arriveren. Met speurneusbollebozen bij de vleet hebben we elkaar al heel snel gevonden. Zowel letterlijk als figuurlijk.

Een groep mensen op de been brengen is geen sinecure. Maar zowel de aardmannetjes met de kids als mam met de co-huisonderwijzers krijgen het gevoel elkaar al eeuwen te kennen.

Zoals altijd ontdekten we ook nu weer een nieuw i geitje. Mare eigenlijk!

Al ooit een wombat gezien? Hij ziet eruit als een sterk uit de kluiten gewassen hamster-muis en graaft tunnels waar een rioleringsbuis in kan. Deze grote muis wil je niet op zolder hebben.

Arno valt een beetje buiten de boot. Emil durft meer en kan meespelen met de groten. Maar Arno mist een beetje de aandacht van z'n moeder, die nu ook wil luisteren naar de spannende verhalen over slangen in Zuid-Afrika. Mam maakt het vanavond weer goed met een buffel-knuffel.

Speeltuinen met klimwanden, glijbanen en wipbeesten zoveel je wil, maar stokken en klimbomen blijven de kids' favoriete bezigheid.

Aardmannetjes speelden nog de rest van de avond buiten, in de ban van de spellen gespeeld met de kids van het huisonderwijsclubje. Hun batterijen zijn weer even helemaal opgeladen!

Knutsel-frutsel-hoek

2011-02-15T20:40:00.000+01:00

Sinds mam de knutselhoek scheidde van de keuken met een gyprocplaat, wordt er heel wat meer geknutseld. De voornaamste reden mag dan gemakzuchtig wezen: opruimen. Het blijft een vaststaand feit dat aardmannetjes graag langere tijd aan een probeersel-knutsel werken. Vooral Emil en Mare hebben er een vaartje van weg om vol goede moed ergens aan te beginnen, om het daarna enkele dagen of weken te laten voor wat het is. Mam vraagt dan na x-aantal weken of het weg kan of nog gebruikt gaat worden.

Met een aparte nog-steeds-niet-helemaal-klaar knutselhoek kan mam het makkelijk een tijdje laten soppen!

Met lang-wachten-knutsels kan het ook gewoon niet anders. Het schilderen van dit theeserviesje vereist meerdere verflagen. Dus zit er niks anders op dan te wachten tot de onderste laag voldoende droog is.

Wat met een apart-laat-maar-drogen-plekkie geen probleem geeft met middageten, noch avondmaal.

Of je hebt ook van die kliederknutsels, waarbij tafel, stoel en vloer komen onder te zitten. Wat met een speedy-lik-hondbaksel knap vervelend kan zijn. Maar ook dat probleem vegen we met een aparte frutselruimte van de baan. Daar ligt de vloer zo nu en dan bezaaid met restjes wol, snippers papier, gesprongen elastiekjes, half ingedrukte nietjes, scheef getrokken papierklemmen en nog meer van dat.

Maar wat geeft dat?

Soms betekent het ook rust, zodat aardmannetjes zich ten volle kunnen concentreren op de te volgen stappen voor het afwerken van een denk-knutsel. Dan blijft mam best een beetje uit de buurt. en laten het brein z'n werk doen. Mam loopt nog net niet op geitenwollensokken...

Gelukkig bestaan er ook nog deze-kan-ik-makkelijk-alleen-knutsels. Zodat mam de kans krijgt één of ander vervelend strijk-karweitje te klaren. Dan gaat er een muziekje aan.

Tja... en af en toe verkiezen deze heren toch de keukentafel. Omdat ze het zoveel gezelliger vinden.

Want dan kan mam of pap erbij komen zitten met een kop thee. Slaan we terwijl een babbeltje.

Mam geniet van deze thee-tijd-knutsels.

In deze hobbyruimte groeit gestaag het aantal dozen, potjes, kralen, kleurpotloden, vetkrijtjes, schelpen, oogjes, veren, lapjes stof, bollen wol, vilt, verfbussen en blikken. Mam zou sommige dingen moeten labelen: etiket-knutsels. Regelmatig schreeuwt er iemand door de kamer waar het een of ander ligt. Maar als ieder aardmannetje de gebruikte spullen nu gewoon weer op z'n plaats zou leggen, dan kan mam's mastergeheugen zich concentreren op de belangrijke zaken in plaats van zoekgeraakte spullen te detecteren.

Maar da's weer een ander verhaal...

Globetrotters

2011-02-13T12:44:00.003+01:00

Nadat aardmannetjes de ganse zomer België doorkliefden en we nu regelmatig te vinden zijn in Nederland, willen ze meer weten over Europa. En omdat zij zelf geen grens trekken tussen Europa en de rest van de wereld, doet mam het ook niet. Zo rollen we nu dus van het ene in het andere land. Invalspunten variëren enorm: dan weer geschiedkundig, kunstzinnig, wiskundig, toeristisch, emotioneel, taalkundig, politiek,...

De documentaire Human Planet op BBC is een echte treffer voor Owen en Mare.

De lijst met gelezen boeken die over de wereld handelen is te lang om hier allemaal neer te pennen.

Daarvoor kunnen toekomstige wereldrzeizigers beter een kijkje nemen bij projecten op mam's site of http://www.vijftigwereldboeken.nl/.

Deze verhalen gaan over België en hun relatie met de rest van de wereld of andersom.

Voor kinderen geeft het een heel andere kijk op hun Belgenland.

Mam en co brachten wat tijd door bij de Inuit met dit Engeltalige boekje: Mama, Do You Love Me?

Beetje simpel voor Owen, maar Emil en Mare genoten van dit graagzien boek.

Aardmannen trokken op Safari met de Masaï en leerden tot tien tellen in het Swahili.

Als aardmannen boos zijn, vraagt mam hun steevast om tot tien te tellen alvorens de mond te openen. Dat kan dus nu in het Nederlands, Frans, Engels, Spaans en Swahili.

Reis rond de wereld in 80 dagen van Jules Verne mocht absoluut niet ontbreken.

Er bestaat een bolleboos werkboek van, waarin stevig gerekend mag worden. Beste werkboek van de hele reeks met ook hier weer een eigenzinnig vertrekpunt. Precies wat aardmannetjes boeiend vinden.

Met deze houten puzzels uit hema en kruidvat leren aardmannetjes de geografische ligging van de landen ten opzichte van elkaar. Verder zitten er houten plaatjes bij met vlag, hoofdstad en bezienswaardigheid.

Voldoende voor een uurtje zoete kindertjes.

Hoofdsteden van buiten leren kan een saaie bedoening zijn, maar wanneer het in spelvorm wordt aangeboden, gaat het al een heel stuk vlotter.

Deze landen van de wereld is van het zelfde niveau als Klatsch! Uiteraard van HABA.

Spelen mag niet onderschat worden. Kinderen verwerken in hun spel niet alleen feiten, maar leggen er ook vaak hun eigen gevoelens in bloot. Mam luistert geboeid van op een afstandje. Observeren blijft de beste basis voor het leren kennen van je kinderen. Een ervaring die schoolkinderen en hun ouders veel te vaak moeten missen.

Bij playmobil zijn er allerhande gezinnen te bestellen: uit China, uit Cuba, Masaï-krijger,...

Gecombineerd met de bakken-vol-met-Schleich-dieren geeft dat soms hilarische taferelen.

Zoals een masaï-krijger die op de rug van een kangoeroe probeert een Chinese boef te vangen.

Die zich dan op zijn beurt weet te verschansen in een Egyptische piramide. Met Toby-masker of als Indiaan gewapend wordt dan hevig strijd geleverd. Mega-Toby wint met de Masaï-krijger als trofee.

De wereld werd wel kleiner sinds er vliegtuigen, computers en GSM bestaan, maar deze gekke situaties ga je op safaritocht toch niet vlug meemaken.

Enthousiast als we zijn, wanneer we onze tanden in een project zetten, zijn we begonnen met het opstellen van lijsten. Eén lijstje met toeristische plaatsen, eentje met de favoriete landen van ieder aardmannetje en eentje met landen waar bijzondere diersoorten wonen. Met de wereldkaart aan de muur en de atlassen in de buurt wijzen we elkaar de mooiste plaatsen aan.

Mam zou graag hebben dat onze kinders beginnen met brieven te pennen naar kinderen over de hele wereld.

Verder staan er nog wereldse knutsels op het programma.

Gaan we ons best doen wereldgerechten op tafel te toveren.

Moeten we nog een bezoek brengen aan mini-Europa.

Hebben we de Europese Unie nog niet uitgespit.

Moeten we misschien eens een echte wereldreis maken?

Dwarsliggers, ettertjes en doordauwers

2011-02-10T15:34:00.000+01:00

Door het lezen van dit prachtige Ed Franck-boek werden Owen en Mare zich bewust van hun capaciteiten. Kinderen die hoogbegaafd zijn en daar door anderen regelmatig aan worden herinnerd, vinden zichzelf vaak helemaal niet zo bijzonder. Dat komt voor een deel doordat ze de lat voor zichzelf erg hoog leggen. Daar anderen verbaasd zijn omdat ze al drie talen spreken of een brede interesse vertonen voor kunst, vinden aardmannetjes dat maar normaal. Het gevaar schuilt hem in het willen bereiken van de perfectie, die vaak net niet haalbaar is. Dat geeft hun het gevoel een mislukking te zijn of op z'n minst niets bijzonders. Want wat de doorsnee-mens ziet als een genie in een notendop, gaat aan hun compleet voorbij. Mam zou niet anders willen. Mam streeft ernaar dat slimme aardmannetjes in de eerste plaats een fijne kindertijd mogen beleven. Maar aan de andere kant moet mam waakzaam zijn dat de balans niet overhelt naar de andere kant, zodat aardmannen een negatief zelfbeeld ontwikkelen. En zich niet bewust zijn van hun mogelijkheden.

Dus probeert mam voor een evenwicht te zorgen. Aardmannetjes een gezonde ik-visie mee te geven. Misschien bewandelen we hierdoor een pad dat velen vreemd is. Maar waarschijnlijk ook zeer herkenbaar voor enkelen onder ons.

Dat sommige wereldberoemde mensen als ettertje, dwarsligger of doordouwer werden beschouwd, laat opeens veel ruimte over voor het kunnen bereiken van hun eigen dromen. Na het lezen van het boek wordt heel voorzichtig geopperd; "Misschien ben ik ook wel zo, mam?". Misschien jongen...

Lentekriebels in februari

2011-02-08T14:44:00.000+01:00

Voelde dat nu vandaag als een ik-hoor-de-vogeltjes-fluiten-dag! Is die koude, natte winterprik plotsklaps voorbij. Moeten de aardmannetjes eens niet tot kniehoog door de modder banjeren om de overkant van de aanpalende straat te bereiken. Konden we zomaar, sommigen zelfs zonder jas, genieten van een eerste warm lentezonnetje. Ligt de hele tuin alweer bezaaid met steppen, loloballen, hoepels, tractors, diabolo's en nog meer rondslingerspeelgoed. Werden door mam de in-de-schuur-opgeslagen-fietsen weer voor de dag gehaald. Onze heren zijn helemaal happy: Arno met z'n sirenehandvat (gekregen van P.) en Emil met z'n autoclaxon. Oren dicht, want dat maakt me toch een lawaai! Gelukkig hebben aardmannetjes een buur op leeftijd, die niet al te best meer hoort.

Aardmannetjes begonnen binnen zitten vervelend te vinden. Mam had er nog niet zo'n last van. Genoot van het boeken lezen, spelletjes spelen, knutselen en cakejes bakken. Maar aardmannetjes zaten op elkaars lip. Gingen regelmatig met elkaar in de clinch. Da's vandaag als sneeuw voor de zon verdwenen. Mare ging spontaan Owen helpen met het in elkaar zetten van z'n nieuwe speeltje. Hij kwam ver, maar pap's sterke armen waren nodig om een paar essentiële onderdelen te monteren. Zonder de wielen reed ie niet zo lekker.

Nell-in-de-doos had het maar even naar haar zin. Ze wil niet meer zomaar toekijken. En de fantasie om een boot te zien in de doosvorm ontbreekt nog. Met d'er billen op de puntige steentjes, de blauwgrijze dingetjes in haar mond proppend was dan ook een veel leukere bezigheid.

Mare kocht van haar gespaarde verjaardagsgeld een stel skeelers. In het begin een beetje wankel, maar al snel op een drafje. niet veel later scheurde daar een dul grietje door de bocht.

Alleen van Atlas krijgt mam puntoren. Hij wurmt zich door het kastanjehekwerk heen. Op plaatsen waar pap al kippengaas spande, graaft hij kuilen zodat ie eronder langs kan. Hij pakt liefst alle speeltjes af van Nell. Het kleinste aardmannetje leert snel. Pakt hem bij z'n oren of staart. Wat hij dan weer beschouwt als het leukste spelletje ooit! Als je het hondbaksel roept krijg je twee mogelijkheden. Ofwel gaat ie zitten en draait daarbij z'n eigenwijze koppie. Kijkt je aan met een blik van wat moet je. Of hij zet het op een lopen. En dat gaat bliksemsnel. Aardmannetjes denken aan een zonnesteek, maar mam houdt het op lentekriebels in februari.

Escher-ballenbaan

2011-02-03T13:31:00.003+01:00

Aardmannetjes gebruiken een heel gamma rekenboeken. Dit om zo veel mogelijk verveling tegen te gaan. Met Arno houdt mam het nog bij boekjes als Anno's counting book of Eric Carle's boeken. Het grote reken/tekenboek van Taro Gomi wordt door Emil volgetekend, met een helpende hand van mam. My pals are here maakt al geruime tijd deel uit van het aanleren en inoefenen van de basisstof voor Owen en Mare. Mam begrijpt waarom aardmannetjes' belangstelling uit gaat naar deze Engelstalige methode. Kale sommen vind je er niet in terug. Aardmannetjes hebben hieraan een hekel. Dus een pluspunt. Maar mam ziet ook in dat de leerstof erg eenzijdig wordt aangeboden. Het accent ligt duidelijk bij het kunnen verwerken van vraagstukken, die vaak op dezelfde werkwijze dienen te worden opgelost. Goed als basis, maar aardmannetjes willen meer. Zelfs bij deze uitstekende basismethode sluipt er stiekem sleur in. Somplextra, rekenen met voertuigen (dieren), rekentoppers, topklassers, bolleboos en wisschriften bieden meer uitdaging. Vragen ook om een meer creatievere manier van denken. Zo kunnen aardmannen zich veel beter concentreren. En daar wordt iedereen vrolijk van.
Hoe het ook zei; handboeken laten we op woensdag zoveel mogelijk voor wat ze zijn. Dan wordt er over gegaan op realistisch rekenen. Vaak allerlei cake-koek-wafel-baksels, Engelstalige reken-verhalen-boeken of uitdagende spellen. Sinds vandaag ook een creatieve doe-opdracht om meer tegemoet te komen aan deze hoogbegaafdendrang. Het is een spel dat de tekenaar Escher graag deed met zijn kinderen. Aardmannetjes krijgen de opdracht een ballenbaan te bouwen met alles wat ze kunnen vinden. Om het spel nog moeilijker te maken oppert mam dat het klaar moet zijn als pap thuis komt. Aardmannetjes hebben dus geen uren de tijd meer. Owen - laaiend enthousiast - kijkt om zich heen op zoek naar materialen die kunnen worden gebruikt. Een stuk karton verandert in een hellend vlak. Het middeleeuws kasteel wordt deels gesloopt om er een ballen-doorgang van te bouwen. Alle spullen die in huis staan krijgen plots een heel andere dimensie. Mare, die eerst de kat uit de boom keek, komt er nu ook bij. De Esher-ballenbaan krijgt langzaam vorm. Als pap even later binnenkomt staat zowaar het hele huis op z'n kop. Pap laat zich mee drijven op de golven van deze creatieve gedachtenstroom. Zo heerlijk om buitengewoon anders te mogen zijn!

Deze is ook de max: http://www.youtube.com/watch_popup?v=qybUFnY7Y8w

Mam's busy morning

2011-02-02T08:59:00.000+01:00

's Morgens moet mam zich haasten om tijdig haar boterham binnen te krijgen, alvorens zich een salvo aan bruin stinkend goedje de leidraad over het doen en laten van mam meester maakt. Na ongeveer een halfuurtje wakker te zijn, een fles pap te hebben verorberd en een stukje brood - moeten ze nodig naar het kleine kamertje. Te beginnen met Atlas. Die wordt buiten gelaten door Owen. Da's een makkie. Nell meldt zich meestal als volgende kandidaat, regelmatig tot twee keer aan toe. Terwijl mam dan een schone luier aan Nell's billen wurmt, hoort mam roepen vanop de benedenpot: ik ben klaar, maar als je nog even geen tijd hebt is dat niet erg, want het ruikt hier naar paars. Het paarse weeceeblokje geurt naar zuiderse lavendel. Mam gniffelt, maar werkt door. Tegelijkertijd ziet mam dan een Arnomannetje in huppelpas rondjes dansen, met z'n handen aan z'n broek, de kont kniijpend. Eén of ander zit wel eens even wat langer te wachten dan nodig, want mam beschikt maar over één paar handen en één paar benen. Aardmannetjes mogen zich gelukkig prijzen met twee potten in huis: één beneden en één boven. Dankbaar voor dat gegeven, dat wel. Maar mam crost van links voor in de hal, naar rechts boven om al die vieze billetjes weer keurig roze te krijgen. Met Owen en Mare geen omzien meer? Niks is minder waar. Want als het toiletpapier niet op het rolletje hangt, vinden heer en dame het reserverolletje niet. Ook al staan die afdroogpapiertjes pal achter hun... Dus propt mam het brood in snel tempo naar binnen, zodat mam niet tussen twee happen door de stank van verteerd eten hoeft te ruiken. Er komt een tijd dat mam weer rustig kan ontbijten. Maar dan zal mam met een knipoog terug kijken op deze hectische ochtenden.