Zweefvliegmicroob!

Hier begon het daags tevoren allemaal mee.  Het naar boven rijden van de aanhangwagen en het uitpakken van de zweefvliegsimulator was veruit het zwaarste deel.  Dat logge ding moest over een terras van blauwe kiezelsteentjes heen getrokken worden. Hier en daar een putje zodat alle tanden stevig op elkaar kwamen te staan. De woonkamer en het bureau werden ontmanteld.  Alles stond op een plek waar het niet hoorde te staan.  Maar mam deed haar best om kalm te blijven. Het binnen krijgen vereiste millimeterwerk en een paar sterke armspieren.  Met een schoonbroer in de buurt, zo gepiept. Met een jarige zoon van elf een eitje. Dan kwam het technische deel dat voor pap een fluitje van een cent is.  Mam trok zich terug in de keuken, want als de computertermen mam rond de oren beginnen vliegen, dan is het tijd om de aftocht te blazen.  En die aardmannetjes willen straks toch ook echt wat op hun bord zien verschijnen.

Van de grootste tot de kleinste: ze waren er allemaal weg van.  Met een om-de-beurten-lijstje opgehangen achter de passagiersstoel, werd er netjes geturfd.  De ene na de andere kroop in de met sofakussens gevulde voorste ligstoel met zicht op de wereld. Eerst alleen met de stuurknuppel, algauw met flaps en de oudste aardmannetjes met voetenstuur. Aardmannetjes vlogen, zweefden, crashten, lachten en gingen steeds beter.  Mare aan kop en Nell heel snel over de kop.

En toen gebeurde datgene wat niet gebeuren mocht.  Hoe vaak mam al had gezegd rustig in en uit te stappen.  Hoe goed pap z'n best deed om het enthousiasme in toom te houden.  Mare viel uit de simulator met haar benen wijdbeens op het metalen onderstel.  Het gaf een gil als was het haar laatste. De details zal mam jullie besparen, maar neem van deze mam aan dat Mare's edele delen er momenteel meer dan gehavend uitzien.  Drie dagen platte rust.  Af en toe waggelend als een pinquin van de zetel naar het toilet.  Meer kan er momenteel echt niet vanaf.

Ondanks het ongeval vonden ze de sim voor Owen's verjaardag het beste ooit! Aardmannetjes zijn sindsdien gebeten door een hardnekkige zweefvliegmicroob. Vergeten doen ze het nooit meer...