Buiten is het guur en koud. En als de kleintjes in bed liggen voor hun middagdutje, gaat de DVD in het apparaat. We kruipen dicht tegen elkaar aan. Mam vertelt dat mensen bij het horen van het woord 'sprookje' vaak aan kleine kinderen denken, maar dat was eigenlijk niet de bedoeling. Sprookjes waren eigenlijk volksverhalen die door mensen aan elkaar werden verteld op feesten, op de markt of bij het haardvuur. De verhalen zijn er ook al veel langer dan dat mensen kunnen schrijven.
Dat je nu nog een verhaal kan lezen of luisteren van je bet, bet, bet, bet, bet, bet, bet, bet, bet, bet-in-de-overtreffende-trap grootmoeder vinden ze toch wel heel erg gek. Owen vindt het maar goed dat iemand het boek heeft uitgevonden!
Maar dan moeten mam en Owen zwijgen. Mare vindt het vreselijk irritant als mam kwebbelt tijdens de voorstelling. En dan heeft ze nog gelijk ook! Ze zit er cosy bij. Mam voelt hoe Mare mee heen en weer zit te wiebelen. Haar blik staat voor honderd procent gericht op de kijkbuis. Als mam vraagt of de dame en heer wat willen drinken komt er geen antwoord. Ze gaan helemaal op in Fox en Trot die niets liever doen dan liegen, stelen en bedriegen.
Dat maakt sprookjes zo aantrekkelijk denkt mam, terwijl ze zachtjes naar de keuken hobbelt. Je kan er zoveel fantasie in kwijt als je maar wil. Dingen die in het echt niet kunnen spreken nu eenmaal tot de verbeelding.
Ook wel gek is hoe de tijdsgeest een loopje neemt met vertellingen. Neem nou Roodkapje. Bij Charles Perrault was het gewoon een boerenmeid, maar de Gebroeders Grimm maakten er een lief klein meisje van en bij Roald Dahl wordt het een mals jong ding.
Die avond bezorgt het boek - Gruwelijke rijmen - ons werkelijk lachstuipen. We fantaseren er nog veel meer gruwellijkheden bij, die niet voor herhaling vatbaar zijn. Meneer Dahl is een meester in zijn vak, die gewoon niet te evenaren valt. Hij is en blijft mam's grootste favoriet! Mede dank zij zijn boeken leven sprookjes nog lang verder in menig kinderhart.
0 reacties:
Een reactie plaatsen