Du sud au nord, l"extrême

De koude, venijnige wind blaast pal in het gezicht als pap, mam en de kinders zich haasten naar het atomium. Binnen wordt het er niet beter op. De vloer en het dak van het ijzeratoom zijn omgevormd tot de koelkasten van de aarde: de polen.
Owen ontdekt dat de Noordpool eigenlijk een stuk bevroren oceaan is. Het ijs drijft gewoon op het water. Geen land eronder! En toch wonen daar beren? Dat vinden onze kinders toch wel erg bizar.
Zo'n 5200 weken geleden bereikte de eerste mens ter wereld deze ijskoude plek.
Mam vraagt zich af waarom iemand naar zo'n kille plaats zou willen trekken. Tegenwoordig is het natuurlijk leuk: superisolerende kledij, romantisch ijshotelletje, sneeuwscootertje op iedere hoek. Maar vroeger was dat wel andere koek. Nou ja, hopelijk had z'n moeder geitewollensokken voor hem gebreid.

Emil lonkt naar de superhoge - steile roltrappen, maar de route loopt anders. Met z'n allen worden we in een gammele lift gepropt. De ruimte is zo klein dat Owen een elleboogstoot oploopt, auw! Pap vindt het fascinerend om door het glazen dakraam het mechanisme te kunnen zien. Het loopt nog steeds als een Zwitsers horloge al kraakt en wiebelt het wel wat. Mam heeft het niet zo voor deze veel te kleine op-en-neer-hijser, maar een andere optie is er niet. Het moet dan maar. Met ingehouden adem en een strakke blik komen we aan in de middelste bol en werpen een blik op Brussel. Vooral de computerborden met buitencamera's - die mijn gnuffels zelf links-rechts/op-neer kunnen bewegen - vallen in de smaak van mijn jonge publiek.

Du sud au nord, l'extrême staat er op het bordje dat boven de zoveelste roltrap hangt. Het is Emil'sluckyday. Boven schemert een flauw paarse gloed bij een temperatuur van - 50°c. Brrr.
We duiken een ijsgrot in en blijven erg dicht bij elkaar. Toegegeven vinden ook pap en mam dit spannend. Mare is bang voor ijsberen, maar die hoeft ze op de Zuidpool niet te vrezen. Pap legt uit dat het een onbewoond grondgebied is, de streek van de pinguïns. Daar fleurt de kleine meid weer van op.
Op Antarctica mogen ze een filmpje kijken over sleehonden. En hoe interessant ook - ze blijven er niet lang voor zitten. Een bijzonder aangename geur doet hun neusvleugels trillen. Wafels!
Owen staat letterlijk te snuffelen aan alle in- en uitgangen om de bron te kunnen detecteren. De juiste roltrap werd gevonden en we verhuizen weer een bol. De kinders kiezen voor ijs - om in de sfeer te blijven. Mam neemt een lekkere Brusselse wafel met een flinke hoeveelheid bloemsuiker. Om je vingers bij op te eten - zo lekker. Pap geniet van een biertje.

Dan begint de afdaling - met de trap. Owen telt de treden. Het zijn er heel veel.

Mam heeft het gevoel bevroren te zijn tot op het bot, vast van die Antarctische wateren te doorzwemmen. Haar voeten zijn ijsklompen. Mam duikt diep in haar jas. De verwarming in de auto wordt hoog gedraaid. Mam mijmert... hopelijk had zijn moeder geitewollensokken gebreid!