Aardmannetjes' schoenen staan te pronken voor de snoepkast, met netjes daarin een wortel en op de tip een suikerklontje. Met z'n allen verzamelen ze zich errond, om dan uit volle borst Sinterklaasliederen te zingen. De ene na de andere... er komt geen eind aan dat gezang. Het klinkt! Onmogelijk dat Hij dat niet heeft gehoord!Na een -mogelijk te - rustige nacht, zonder gestommel op het dak of gemorrel aan de deur - zonder blaffende hond of een schoorsteen op het dak, komen aardmannetjes haast slaapwandelend en veel te vroeg de trappen af.
Geen pakje te bespeuren, geen snoep, geen pepernoot, geen speculaaspop. Helemaal niets. Mam hoeft niet uit te leggen hoe beteuterd die gezichten wel keken. Waren ze dan niet braaf geweest? Nee, vast wel. Had de Zwarte Piet in het 'Huis van de Sint' de brieven niet overhandigd aan zijn Heiligheid? Nee, dat kon Piet toch niet vergeten zijn? Hadden ze niet voldoende worteltjes gelegd? Nee, vast wel. Misschien was Sint van het dak gedonderd door de hevige stormwind vannacht? Nee, in de tuin lag ook geen verkreukelde Sint met een stel gebroken botten te blauwbekken van de kou. Mare dacht te weten wat het probleem was. Ze wist heel zeker dat ze te weinig liedjes hadden gezongen. Dus graaide ze fors het liedboek van de tafel en stak prompt de ene na de andere aria af. En nog een... en nog een... en nog veel meer, tot ze zo schor klonk als een geplukte ekster. Mam werd godzijdank gered door de bel. Oma, opa, een tante met bijpassende nonkel en Noortje kwamen mam en de aardmannetjes vergezellen bij het Sinterklaasontbijt: verse warme broodjes, chocolademannetje, mini-koffiekoeken, de roep van koffie en winterthee. En oma stak alweer een aria af... 
Natuurlijk wisten aardmannetjes niet dat er wel heel hoog bezoek werd verwacht. Die een half uur op zich liet wachten. Mam had zo een keer de kans een paar memorabele kiekjes te nemen van een opa, die anders niet zo graag voor de lens staat.
Nadat opa's tanden grondig waren onderzocht, inclusief huig en de amandelstreek, tientallen picuren waren gezet op plaatsen waar je ze niet wil, zowat al het oorsmeer was verwijderd wat er te verwijderen viel en zijn been vanaf z'n knie te beginnen meerdere keren was afgezaagd door het kleine grut... stak daar zomaar opeens een mijter uit boven onze Henry Omnibus Trotter. En toen... werd het stil. Een stoeltje links en recht bij elkaar gescharreld en stilzwijgend neergestreken. Niet zoals mam in de tijd, die luid blèrend wegkroop achter moeders rok en er niet meer vandaan wilde komen, ook niet voor het pakje. Moeder moest het toen maar in ontvangst nemen en zijn Heiligheid van puur miserie er als een haas weer vandoor ging omdat er met dat kind niks te beginnen viel.
Sint haalde z'n boek te voorschijn en begon gretig vragen te stellen over school. Mam keek met grote ogen, want wist deze grijsaard dan niet dat aardmannetjes huisonderwijs kregen? (Had ie zeker z'n mail niet goed gelezen!) Gelukkig gaan aardse mensen ook nog wel eens langs bij Schola Nova, zodat hij de bal niet helemaal mist trapte. Alleen Mare blijft de wenkbrauwen fronsen en in haar voorhoofd staat sindsdien een rare denkrimpel. Zo eentje die zich af vraagt wie die Goede Man nu eigenlijk wel wezen mag. Maar ja, als aardmannetjes kadootjes krijgen doet dat er verder niet toe, wie er schuil gaat achter die lange witte baard. Onheil van de baan of misschien toch niet helemaal...
0 reacties:
Een reactie plaatsen