Volbloedschaapjes op schaatsles

Schaatsen zit hem in de genen. Voor de helft dan - geërfd van pap, die volbloed Nederlander is. Tenminste zo hoopt onze volbloed Nederlandse oma alvast. Owen en Mare gaven er jammer genoeg een paar jaar terug al snel de brui aan.  De oefeningen met het hoedje was hun veel te kinderachtig.  Al waren ze amper vier en zes jaar oud. Maar gelukkig zijn er nog aardmannetjes op overschot en heeft oma toch nog kans dat er een Kevin van de Perre of een Sven Kramer  in één van de aardmannetjes schuil gaat.
In Nederland is men erg bedreven in het schaatsen. Denken we maar aan de Elfstedentocht en de uitvinding van Hollands glorie: de klapschaats. Met heimwee denkt pap vaak terug aan z'n schaatsavonturen op een van de vele sloten - toen ie als kleine jongen nog in Nederland woonde. Hij praat dan over snert (dikke erwtensoep met rookworst) en het kraken van het ijs. Het schaatsen op natuurijs bestaat trouwens al heel lang. Het gaat zelfs al ver terug tot in de prehistorie. Toen gebruikte men dierenbotten om op te schaatsen. Deze werden geslepen totdat ze glad genoeg waren om op te schaatsen. Emil en Arno bonden vandaag voor het eerst ietwat modernere ijzers onder de voeten. En natuurijs is er ook nog niet te vinden. Bovendien zit dat ijs vaak vol met hobbels en gaten. Op een kunstijsbaan kun je veel makkelijker schaatsen. Pap's, mam's en oma's kregen absoluut geen toegang tot de ijspiste.  Onze volbloedschaapjes werden door een vriendelijke schaatsleraar onder de arm genomen.  Aardmoeders en co konden vanaf boven toekijken.  Dat onze neus tegen de venster plakte was wel te voorspellen.  De eerste tien minuten was er van die van de Perre moves niet veel te bespeuren.  De middelste tien waren hilarisch - de taferelen konden zo zijn weggeplukt uit de dikke en de dunne.  Maar toen de laatste tien minuten in gingen, konden aardhummeltjes zich al goed behelpen.  Vrij vertaald betekent dat vallen en zelf weer kunnen opstaan, een tripje naar de overkant wagen en last but not least een oefening met het hoedje.  Iets om supertrots over te zijn! Owen en Mare zaten in een hoger groepje en gingen ondertussen op een drafje, slalommend en zelfs in achteruit. Het was weer eens wat anders en verandering van sp-ijs, doet alleen maar deugd.  Al is dat in dit geval niet helemaal waar.  Hun billen, schouders, knieën en ellebogen hebben vandaag flink geleden door het vallen op het harde ijs.  De ene kan niet links zitten, de andere niet steunen op z'n elleboog,... maar volgende zaterdag staan ze er gewoon weer.  Want leren schaatsen hoort bij de Nederlandse cultuur net zoals drop, de fiets, pindakaas, Dikkie Dik en een patatje oorlog. Ook al zijn aardmannetjes dan maar half-volbloed, mam wil wel dat ze het leren. Maar mam hoopt ook dat ze volgende keer met wat minder blauwe plekken naar huis komen. Mam stopt alvast een dozijn biefstukken in het vriesvak!