Kinderen geven tekens

Owen begon altijd spontaan te tekenen.  Mam hoefde het niet te vragen. Al heel vroeg creeërde hij de mooiste tekeningen op de muren of op de onderkant van de tafel.  Meestal rondjes en kruisen.  Massa's ver-vooruit-voor-z'n-leeftijd-tekeningen kwamen als vanzelf in een doos te liggen.  Mam zal ze nooit weggooien. Bij Mare loopt het anders.  Zij tekent liefst bij een gebeurtenis.  Wanneer iemand jarig is of zo. Maar zomaar spontaan zit er niet vaak bij.  Emil kan zogezegd niet tekenen.  Daar hoort altijd eerst een zielepootgedrag bij, wat mam volstrekt negeert.  En als hij merkt dat z'n gesnik en gesnotter niet helpen, dan pas begint hij in alle stilte te tekenen.  Met een prachtig plaatje tot gevolg. Arno tekent ook graag, net als z'n grote broer. Met het tekenpotlood van pap werden de gelukkig nog ongeschilderde muren volgekrabbeld.   Dit aardmannetje moet in alle rust kunnen werken.  Vooral niet op de vingers staan kijken. Zijn kunstwerk draagt altijd een surprise weg, die dan door iedereen bewonderd moet worden.  En Nell tekent lekker met een potlood in beide handen.  Ze is allang blij als er iets op dat blad verschijnt. Maar als mam niet oppast, staat de vloer vol kribbels.  Dus opletten geblazen!
Sinds dat afgelopen week een studente contact op nam met mam om toestemming te vragen om de tekeningen die op mam's website staan te mogen gebruiken voor haar eindwerk, ging er een hele nieuwe wereld voor ons open. Mam ging nadenken en vroeg zich af wat die tekeningen nu zo bijzonder maakten, buiten het feit natuurlijk dat ze voor mam een grote emotionele waarde bevatten. Mam wou er meer over weten...
Daarom verslond deze aardmoeder het boek 'Kinderen geven tekens' van Theresa Foks-Appelmans.  Aardmannetjes houden nu zowat iedere dag een tekensessie van een kwartiertje.  Sessie wordt het natuurlijk niet genoemd.  Mam legt zo'n gezellig rood-wit-boerenruitjeskleed op de tafel, siert het met allerlei potten kleurpotloden, stiften en wasco's.  En voor ieder een velletje ongeschonden wit papier. Door de kamer galmen sinterklaasliedjes.  De aardmannetjes vinden het gezellig om samen te tekenen. Mam geeft ze een opdracht zoiets als; 'Kunnen jullie eens een zon tekenen.'  Mam benadrukt daarbij sterk dat er geen goed of slecht is, geen mooi of lelijk.  Alles wat op het blad komt is goed. En het leert mam heel veel....

Owen's interpretatie van de zon. 

De moederfiguur staat centraal, maar aan de stralen is duidelijk te zien dat onze zoon al voor een stuk zelfstandig door het leven gaat.  De wereld rondom hem heeft ook kleur; voornamelijk groen en bruin.  Groen staat symbool voor groei en bruin wijst op tegenstrijdige gevoelens.  Hij wil de wereld ontdekken, maar heeft toch ook nog nood aan warmte en geborgenheid van de moederfiguur. 

Volstrekt normaal dus voor een bijna-elfjarige kerel.

Mare's interpretatie van de zon.

Wat opvalt is dat de zon een centrale plaats inneemt op het blad.

Dus de moederfiguur is voor haar ook nog een absolute must.

De stralen vertrekken op de rand, dus nog van dicht bij de moederfiguur.

Oranje is de meest opvallende kleur, wat symbool staat voor warmte, optimisme en hoop.

Uit zichzelf tekende ze geen kleuren op de achtergrond.  Ze zag haar broer dit doen en bootste na.

Paars en blauw gebruikte ze daarvoor. Mam kan hieruit afleiden dat de buitenwereld voor haar als nog erg spannend wordt ervaren.

Emil's interpretatie van de zon.

Zijn wereld draait rond mam.  Daarvoor had mam niet eens een tekening nodig.  Hij wil met me trouwen, is verliefd op mam en zegt tientallen keren per dag dat mam de liefste vrouw van de wereld is. De zonnestralen vertrekken nog net vanuit de kern. Hij is nog niet klaar om los te laten.

De kleur weerspiegelt zijn karakter: roos.

Arno's interpretatie van de zon.

Heel opvallend is de lege plaats, die wordt beschouwd als zon.  Dit kleine aardmannetje wil kost wat kost zelfstandig zijn.  De wereld ontdekken en loskomen van de moederfiguur.  Uit zijn mond komt dan ook voortdurend een ik-kan-het-zelf-mam of een mam-je-moet-me-niet-helpen-hoor.

Strikt noodzakelijk om te kunnen groeien.

Aanvankelijk tekende hij alleen met donkergroen, maar na een opmerking dat je ook andere kleuren mocht gebruiken door één van de andere aardmannetjes, begon hij van kleur te wisselen.

Donkergroen geeft weer dat de buitenwereld voor hem nog overweldigend is, ook al wil hij zo graag groeien.  Ach ja, mam zal geduldig met hem moeten zijn, totdat die ik-wil-groot-zijn-fase wat getemperd is en mam weer helpen mag.  Want voor mam gaat het zo al snel genoeg en hoeft het niet zo nodig.  Maar misschien is het net dat waartegen hij zich zo afzet?!

Het is al een hele kunst om een kunstwerk af te leveren, maar het is een nog grotere kunst om het kunstwerk te interpreteren en op die manier de ziel van de kunstenaar te doorgronden!  Maar deze moeder gaat er zich zeker nog verder in verdiepen, want het boeit mam mateloos.