Houd heel dat ei!

Doorzettingsvermogen, daar durft het hier wel eens aan ontbreken. Zeer tegenstrijdig, want hoogbegaafden zijn soms echte doordrammers, pietjes precies of petra's perfect. Ze houden maar wat graag monologen als het over een onderwerp gaat dat ze zelf mega-super-interessant vinden. Maar al heel jong missen ze een belangrijke ervaring. Die van het vallen en weer leren opstaan. Een kind (en ook volwassenen) leren van hun fouten en van hun overwinningen als iets wat onbereikbaar lijkt opeens wel lukt. Dat gaat om heel eenvoudige dingen zoals het leren oppakken van een speeltje, het leren rechthouden van het hoofdje, leren zitten, leren stappen, leren fietsen enz. Maar hoogbegaafden kunnen zoveel vanzelf, zonder extra inspanning, zonder moeite dat ze de kans niet krijgen om deze ervaring op te doen. Met dit probleem worstelt onze aardvrouwtje, zo nu en dan.
Mam schotelde haar een uitdagende knipopdracht voor: een nog-uit-te-knippen-puzzel met behoorlijk kleine stukjes. Mare houdt van puzzelen, dus zodoende. Maar de moeilijkheid lag hem niet zozeer in de puzzel zelf of in het knippen, maar wel in het materiaal: karton. Dus na één stukje te hebben uitgeknipt ging de lip naar de kelderverdieping. Het aardvrouwtje wou er meteen de brui aan geven en hopte al bijna van haar stoel. Ze had natuurlijk in één oogopslag door dat dit geen makkie was, niet snel één twee drie klaar zou zijn, zoals ze gewoon is. Mam hield vol en weigerde in haar plaats te knippen. Ondanks de aanmoedigingen en tips werd er flink gezucht, gekreund en een flink potje gejankt. Het hielp haar de puzzel eerst in vier te knippen, zodat het minder knipwerk leek. Toen herpakte ze zichzelf. Na ettelijke minuten knippen, waren de stukjes klaar. Niet helemaal op de dikke witte lijn, er af en toe glorieus naast. Maar het resultaat mocht er wezen. Mare kan trots zijn op zichzelf! Met rode kaken, veel inspanning en volharding is deze jongedame een belangrijke levensles wijzer. Alleen de aanhouder wint!
In het Centrum voor Begaafdheid (CBO) kunnen hoogbegaafde kinderen in het vooruitwerklab hun tanden stuk bijten op pittige en uitdagende opdrachten. Zo hebben ze ooit eens papieren vliegtuigjes gebouwd en moesten ze bedenken wat er allemaal mis kon gaan en daarvoor een oplossing bedenken. Het gaat hierbij niet om de juiste oplossing, maar om de vaardigheid oplossingen te bedenken en uit te proberen. Daarna volgen grotere opdrachten, zoals: houd heel dat ei. Hierbij laten ze een ei van op hoogte naar beneden vallen en moeten de kinderen trachten het ei niet te breken. Sommigen maakten parachutes met plastic zakken, anderen maakten een matras met rietjes. Kinderen krijgen op deze speelse manier inzicht in hun denkproces. De opdrachten zijn zo opgebouwd dat alleen door vallen en opstaan tot een oplossing kan worden gekomen. Maar als mam je een goede raad mag geven: doe de proef met de eieren buiten en laat ze landen op een stuk krantenpapier. Dat ruimt een stuk makkelijker op...

Beatrix Potter

Mam staat weer eens te graaien in de DVD-bak bij de bib. Deze zit vol Mega Mindy, Plop, Smurfen, Lucky Luke en anderen. Niet dat mam's aardmannetjes deze filmpjes niet mogen zien, maar om nu te zeggen dat je dit soort zoekt in de bib: nee, dank je. Dus snuffelt mam supergeconcentreerd verder op zoek naar dat ene net-iets-specialere. Die wordt gevonden: 'De wereld van Pieter Konijn en zijn vrienden'. Deze bundel DVD's bevat 9 PRACHTIGE animatiefilmpjes die gebaseerd zijn op de originele verhalen van Beatrix Potter. Al meer dan honderd jaar geleden begon Beatrix Potter met het schrijven van haar beroemde 'tales' voor haar zieke vriendje Noël.
Pieter Konijn is altijd het meest populaire figuurtje geweest. Hij verschijnt ook in de verhalen over Benjamin Wollepluis, Vrouwtje Plooi, Heer Vos en de Wollepluiskonijntjes.
Als mam DVD 1 in het apparaat schuift, ontwaakt er een totaal nieuwe wereld. De aardmannetjes hebben nergens noch oor, noch oog voor - zelfs de kleintjes niet. Mam zet zich gezellig bij de kids op de mat, dromend van een Potter-omgeving. De gevaarlijke uitstapjes van de ondeugende konijnen Pieter en Benjamin naar de moestuin van meneer Verhoef vormen het eerste avontuur in deze serie. Emil staat plots op en kruipt bliksemsnel weg onder de grote tafel - met de billen omhoog, kijkend over de rand van de stoelzitting. Hij werd een beetje bang voor de boze buurman. Mam lacht in haar vuistje. De aardmannetjes zitten echt helemaal in het verhaal. Emil komt lekker dicht onder de beschermende vleugels van mam zitten.
Mam voelt zich nostalgisch, warm vanbinnen worden.
Van het geld dat Beatrix Potter verdiende met haar boeken kocht ze steeds meer landerijen en huizen. Deze kan je nu als museum bezichtigen. Als je ooit het Lake District bezoekt zou het net zijn alsof je in haar boeken rondloopt. Mam zou er wat graag eens heen willen. Misschien volgende zomer, als we op bezoek gaan bij huisonderwijsvriendin Mirjam en co. Misschien.

De gaatjes-knip-machine

De dakpannen dansen op het dak. Buiten ziet het er guur uit. Niet erg koud, maar ontzettend veel wind. De bomen zwiepen wild van links naar rechts. Mam zou niet graag vogel met nest zijn. Er raast een storm over het land. In deze badplaats heb je algauw windkracht 5 of 6 - zoals nu. Dus spelen de aardmannetjes binnen. Veilig, knus en lekker warm zitten ze aan hun Ikea-tafeltje-met-stoelen een koekie te eten. Ze zijn opvallend rustig, diep onder de indruk van het extreme herfstweer.
Na koekietijd worden de stoelen in een rijtje achter elkaar geschoven. Weg rust!
Arno en Emil nemen plaats in de trein. Ze mogen zich wel haasten, want treinconducteur Mare blaast al op de stoomfluit. Mam wordt geacht vliegensvlug treinticketjes te knippen en te verkopen aan de gehaaste reizigers. Dus tovert mam uit haar hoge hoed een blad papier - gauw uit de afval-papierbak gegrist, knipt in razend tempo vier coupons - met daarop afbeeldingen van hopla en verkoopt zo voor twee centjes. De conducteur kijkt tevreden. De heren hebben plaatsgenomen met de machinist op kop. Mam zwaait heftig en wenst haar aardmannetjes veel plezier. Die kijken mam aan alsof ze een slag van de molen heeft.
Als Arno op wil staan en de trein verlaten, wordt dit uiteraard niet goed gekeurd door de conducteur. Meneer moet zitten blijven en even wachten tot het kaartje wordt geknipt. De perforator is het gaatjes-knip-machine van dienst. Elk om beurt knippen ze hun eigen kaartje. Blijven niet meer in de trein, want gaatjes knippen is veel leuker. De conducteur doet nog verwoede pogingen om de heren nog verder te laten genieten van hun treinreis, maar deze hebben daar geen oor meer voor. Dus rijdt de ijzeren stoommachine alleen verder. En hoort mam in de verte nog de stoomfluit... Tot ziens trein, het was een leuke rit!

Pap en ik

Buiten kleurt de lucht al donkerblauwig, tegen het zwarte aan. Mam hoort hoe het verkeer op de hoofdweg stilaan minder wordt. De spits loopt ten einde. Rond zevenen draaien twee koplampen de carport onder. Na drie lange dagen zonder pap staat hij er opeens weer. De aardmannetjes zijn door het dolle heen. Wippen op en neer in de zetel. De kleintjes met hun neus tegen de glazen buitendeur gedrukt. Pap wordt aangemaand al z'n spullen zo snel mogelijk weg te zetten.
Voor mam er erg in heeft zit haar kroost alweer op zolder. Mam zakt even heerlijk onderuit, hangend voor de televisie. Onzin te kijken. Maar zo ongelooflijk zalig!
De zolder heeft hier een magische aantrekkingskracht. Het heeft iets speciaals dat gegroeid is tussen pap en de aardmannetjes. Ze rommelen er in allerlei opgeborgen spullen. Ze klikken het zolderraam open en kijken naar de maan, de sterren, de planeet Venus. Spelen spelletjes of zoeken achter drop in pap's bureaulade. Altijd wel iets te ontdekken. Misschien willen ze net als mam even ontsnappen aan de dagdagelijkse sleur die zich haast altijd afspeelt downstairs. Vol fantasie komen ze dan later weer naar beneden gehobbeld. Luidruchtig, enthousiast, met twinkels in de ogen. Het is hun manier om te laten zien dat ze pap hebben gemist. Niet teveel knuffels of kusjes... maar met de handen in elkaar de zoldertrap beklimmen. Even geen gezeur, even gewoon pap en ik!

Euh! Een hoop luciferhoutjes?!

Het begon allemaal op zondagmiddag toen het moessonseizoen begonnen leek te zijn. Geen haar op mijn hoofd dat er aan dacht me in die kletsnatte wereld te begeven. Dus bekeken we voor de tiende keer 'Star Wars - deel 3', omdat de enige Star Wars-film is die we hebben. Uiteraard tot grote vreugde van zoonlief. Zelfs nadat mam deze film al zovele keren bekeek, blijft het nog altijd een moeilijke opdracht uit te maken wie nu de goeien en wie de slechten zijn - buiten de hoofdpersonages natuurlijk. Maar de film blijft boeien en verbazen.
Een hele tijd terug bezochten we de tijdelijke Star Wars-tentoonstelling in Brussel. Met ogen als schoteltjes vielen we van de ene verbazing in de andere. Zo bleek het publiek dat af en toe in beeld komt in bijvoorbeeld de vergaderzaal niet meer of minder te zijn dan een hoop luciferhoutjes. Dat zie je dus echt niet, zelfs niet nu dat mam het weet. En Darth Vader bleek een behoorlijk grote gestalte te hebben. Zeer indrukwekkend.
Vandaag werd dus deel 8 van de Star Wars-reeks uitgevonden. Prinses Leah nam het op tegen Darth Vader. Hoe hard deze duistere kracht ook probeerde z'n force te gebruiken, prinses Leah had een afweerkrachtveld rond zich opgetrokken. Met brute kracht en een krachtige greep gooide ze Darth Vader met z'n hoofd tegen de deur, waarna ze koelbloedig z'n buik openreet met een voorhanden liggende piratenhaak. Darth Vader gaf zich niet gewonnen, maar na een meedogenloze ruk aan z'n masker, raakte de zuurstof op. Darth Vader moest de strijd staken. Met gebogen hoofd en een pijnlijk oor verliet hij - behoorlijk kreunend - het slagveld. Prinses Leah glimlachte trots - beetje superieur.
Darth Vader kroop dan beetje zielig terug in de legohoek, waar de scène nog eens over werd gedaan, maar dan wel met een winnende duistere kracht. Daarna bouwde hij een Star Wars schip en was uren zoet. Mam hoorde hoe onze oudste zoon zat te zuchten - met de moed in de schoenen stukjes zat te zoeken. Dus besloot mam te helpen met het sorteren van alle ondertussen-door-elkaar-gegooide-stukjes-door-de-kleintjes.
Soms is het gewoon hard verduren als oudste in een groot gezin - Darth Vader of niet!

Eigen-post-ontvang-doosje

Iedere ochtend rond hetzelfde uur trekt aardmannetje Owen z'n warme jas aan om de post uit de brievenbus te gaan halen. Al van ver loopt hij te zwaaien met een kleurige enveloppe. Mam weet het al. Het kan niets anders zijn dan - inderdaad - een brief van Jet.
Met trillende hand snijdt Mare de bovenkant van de enveloppe open - netjes met de briefopener van pap. De buitenkant van de kaart wordt zorgvuldig bestudeerd. Het is heel bijzonder om deze kleine meid zo te zien opfleuren van een kaartje. Haar ogen glijden razendsnel over de inhoud. Een brede glimlach verschijnt op haar gezicht. Daarna wordt de kaart met de grootste liefde tegen haar aan gedrukt. Mam mag hem ook lezen of beter moet. Ze blijft nog een hele poos met de brief stevig in de hand geklemd rondlopen.
Mam oppert dat het misschien leuk zou zijn om een opbergdoos te maken voor al haar mail. Mare - meteen enthousiast - begint druk te rommelen in de knutselkast. Papier, schaar, lijm, lijmborstel, kraaltjes, glitters en plakogen liggen in een mum verspreid over de tafel. Heel secuur wordt er geknipt, gemeten en geplakt. Met de tong tussen de tanden - is een klein uurtje later het resultaat zichtbaar. Deze meid maakte haar eigen-post-ontvang-doosje.
Bedankt Jet! Van een gelukkige Mare...

Zandvretend monster

Berekoud is het als we om half negen op de grond aankomen. Er ligt nog wat rijm op het metershoge onkruid. Er komen wolkjes witte adem uit de aardmannetjes.
Maar pap heeft er zin in. Z'n nieuwe mannenspeelgoed werd gisteravond geleverd. Vandaag wordt die grote, lompe berg zand van wel bijna vier meter hoog -verborgen onder het onkruid- die achter het huis ligt weggewerkt.
Mam wringt de aardmannetjes in hun beetje te krappe, oudgeworden speelkostuumpjes en rubber laarzen. Het belooft smoetchie te worden.
Pap kijkt fier uit z'n ogen als hij zichzelf in de bobcat hijst en het ronkende ding in een mum van tijd weet te besturen. Hij heeft niks voor niks werktuigbouwkunde gestudeerd! Hortend en stotend worden reuzenmolshopen gedropt all over the place.
Owen en Mare klimmen op de ondertussen half weggegraven zandberg. Vol spanning zitten ze dan te wachten tot de graver zijn tanden onderin in het zand zet. Met drukke gebaren en wilde kreten duikelen ze net op tijd weg - anders werden ze opgeslokt door het monster. Fantasie te over. De kinderen hebben al weken niet meer zo'n reuzenlol gehad. Mam hoort of ziet ze niet. Behalve dan om te vragen wanneer het hun beurt is om met pap de bobcat te mogen delen.
De bouw-werfdag vliegt voorbij. De aardmannetjes zijn moe geworden van al dat spelen. Op hun werkpakkies is geen kleur meer te bespeuren. Alles is roestbruin en modderig. Precies zoals dat zijn moet!